Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ​ឱវាទ​​​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ​ជា​ឱសថ​សង្គម​​ (៣៥)

Content image - Phnom Penh Post

​ឱវាទ​​​ព្រះ​ពុទ្ធ​ ​ជា​ឱសថ​សង្គម​​ (៣៥)

«អារក្ខ​សម្បទា»

ការ​ថែរក្សា​ការពារ​នូវ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ខិតខំ​រក​បាន​មក​ហើយ​ឲ្យ​គង់វង្ស​ល្អ​គឺ​សំដៅ​ដល់​ការ​សន្សំ​សំចៃ​ទ្រព្យ​ទុក​ឲ្យ​ផុត​ពី​សេចក្ដី​វិនាស​អន្តរាយ​ផ្សេងៗ។

ធម្មតា​ទ្រព្យ​ដែល​នឹង​អាច​គង់វង្ស​នៅ ឬ​ចម្រើន​ឡើង​បាន​ក៏​ដោយ​អាស្រ័យ​ម្ចាស់​ទ្រព្យ​ចេះ​ថែរក្សា​ចេះ​ចាយ ចេះ​ប្រើ។ ឯ​ការ​រក្សា​នោះ​សំដៅ​ដល់​ការ​ចេះ​ទុក​ដាក់ ចេះ​ថ្នម​ថែ ចេះ​ជួស​ជុល និង​ចេះ​កែខៃ​ឲ្យ​មាន​ផល​ចម្រើន​តទៅ។

តួនាទី​កូន​ប្រុស​ស្រី​ចំពោះ​មាតា​បិតា​មាន ៥ យ៉ាង។ ក្នុង​បណ្ដា​តួនាទី ៥ យ៉ាង​នោះ​មាន​មួយ​យ៉ាង​ដែល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ទ្រង់​បង្រៀន​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​ស្រី​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​សម​ជា​អ្នក​ទទួល​មរតក។

មាតា​បិតា​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​កាន់​ដៃ​គ្នា​កសាង​គ្រួសារ​ដំបូង​មាន​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​រក​ទ្រព្យ​ខ្លាំង​ជាង​ពេល​ដែល​ខ្លួន​នៅ​ទំនេរ ព្រោះ​ចង់​មាន​ជីវភាព​សមរម្យ​នឹង​គេ។ ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត​តែង​នឹក​គិត​ទៅ​ដល់​អនាគត​កូន​ប្រុស​ស្រី​ជាទី​ស្រឡាញ់​របស់​ពួក​គាត់ ខ្លាច​ក្រែង​មិន​មាន​អ្វី​ចិញ្ចឹម​កូន​និង​មិន​មាន​អ្វី​ចែក​ឲ្យ​កូន​ទើប​បាន​ជា​ការងារ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​សម្រាប់​ពួក​គាត់​ទាំង​ពីរ​នាក់។

កាល​កូន​ប្រុស​ស្រី​នឹក​ឃើញ​ទៅ​ដល់​ញើស​ឈាម និង​ទឹក​ចិត្ត​របស់​មាតា​បិតា​ឲ្យ​បាន​រឿយៗ​យ៉ាង​នេះ​សូម្បី​ទ្រព្យ​ដែល​មាតា​បិតា​ចែក​ឲ្យ​នោះ​មិន​ច្រើន​ក៏​ដោយ​ក៏​កូន​ប្រុស​ស្រី​ត្រូវ​តែ​រក្សា​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ជា​ទីបំផុត​ព្រម​ទាំង​ចេះ​កែខៃ​នូវ​មរតក​នោះ​ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍​ឡើង​ទើប​សម​គួរ​ជា​អ្នក​ទទួល​នូវ​មរតក​នោះ​ព្រោះ​ក្នុង​ទ្រព្យ​មរតក​ទាំង​នោះ​មាន​ញើស​ឈាម​របស់​មាតា​បិតា​ព្រម​ទាំង​បង្កប់​នូវ​មេត្តា​ព្រហ្មវិហារ​ដ៏​មាន​ជម្រៅ​ទៀត​ផង។

ការ​ថែរក្សា​ទ្រព្យ​ដែល​ជា​មរតក​របស់​មាតា​បិតា​ក្ដី ការ​ថែទាំ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​បាន​មក​ដោយ​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​រក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ក្ដី​គឺជា​កាតព្វកិច្ច​ដែល​ជន​ជា​ឃរាវាស ឬ​អ្នក​នៅ​គ្រប់​គ្រង​ផ្ទះ​គ្រប់ៗ​គ្នា​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ មុខ​ជា​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ញាតិ​ផៅ​របស់​អ្នក​សុំ​ទាន​មិន​ខាន​ឡើយ។

ក្នុង​អតីតកាល​ព្រះ​បរម​ពោធិសត្វ​ធ្លាប់​កើត​ជា​សេដ្ឋី​អ្នក​មាន​ទ្រព្យ​ច្រើន ព្រះ​អង្គ​តែង​ធ្វើ​បុណ្យ​សុន្ទរ៍ទាន​ជារឿយៗ​មុន​ពេល​ព្រះអង្គ​អស់​ជីវិត​បាន​ប្រគល់​ទ្រព្យ​ទាំង​អស់​ឲ្យ​កូន​ប្រុស​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ក៏​ស្លាប់​រួច​បដិសន្ធិ​ជា​សក្កទេវរាជ។

ឯ​កូន​ប្រុស​របស់​ព្រះ​អង្គ​ជា​មនុស្ស​វង្វេង​នឹង​ទ្រព្យ​ងប់​នឹង​អបាយមុខ​មិន​ចេះ​ថែរក្សា​មរតក​របស់​បិតា​ឲ្យ​បាន​ល្អ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ក៏បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​សុំទាន។

ចំណែក​សក្កទេវរាជ​ដែល​ធ្លាប់​ជា​បិតា​បាន​ទត​ឃើញ​ដូច្នោះ​មាន​ព្រះទ័យ​អាណិត​ណាស់​បាន​នាំ​យក​ឆ្នាំង​ទិព្វ​មួយ​ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​ដោយ​ពោល​ផ្ដាំ​ថា៖ «ម្នាល​បា​ឆ្នាំង​ទិព្វ​នេះ​មាន​អានុភាព​ណាស់​កាល​បើ​បា​ត្រូវ​ការ​អ្វី​ចូរ​បា​យក​ពី​ក្នុង​ឆ្នាំង​ទិព្វ​នេះ​ចុះ តែ​យើង​សូម​ផ្ដាំ​អ្នក​ថា​ចូរ​អ្នក​ថែរក្សា​ឆ្នាំង​នេះ​ឲ្យ​បាន​ល្អ​កុំ​ឲ្យ​បែក​ឲ្យ​សោះ​ប្រសិន​បើ​បែក​ឆ្នាំង​នេះ​មុខ​ជា​ប្រើ​ការ​លែង​បាន​ហើយ»។

កូន​ប្រុស​នោះ​ជា​មនុស្ស​ប្រមាទ​មិន​បាន​ចាំ​នូវ​បណ្ដាំ​របស់​បិតា ពេល​មួយ​បបួល​មិត្តភក្តិ​ផឹក​ស្រា​ស្រវឹង​រួច​ក៏​យក​ឆ្នាំង​នោះ​បោះ​លេង​ជា​ល្បែង​ឆ្នាំង​ទិព្វ​នោះ​ក៏​ធ្លាក់​បែក​ហើយ​ខ្លួន​ឯង​ក៏​ក្លាយ​ជា​អ្នក​សុំទាន​ម្ដង​ទៀត​មាន​សភាព​កម្សត់​ដរាប​ដល់​អស់​ជីវិត​ទៅ។

ការ​ដែល​សម្ដែង​អំពី​ការ​ថែរក្សា​ទ្រព្យ​ឲ្យ​គង់វង្ស​មិន​ឲ្យ​បាត់បង់​មិន​មែន​ជា​ការ​ខ្ទាស់​ទៅ​នឹង​កម្មផល​នោះ​ទេ ព្រោះ​លទ្ធផល​ល្អ​ប្រសើរ​ដែល​គួរ​ទទួល​បាន​នោះ​កើត​ឡើង​ដោយ​កត្តា​ពីរ​យ៉ាង​សំខាន់​គឺ​បុណ្យ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ហើយ​ក្នុង​កាល​អតីត និង​ការ​ប្រកប​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​ភាព។

បើ​មាន​តែ​សំណាង ព្រោះ​សាង​ពី​អតីត​តែ​ខ្វះ​ធ្នាក់​ដែល​សាង​បច្ចុប្បន្ន​ក៏​ប្រយោជន៍​ដែល​ទទួល​បាន​នោះ​មិន​អាច​ឲ្យ​ពេញ​ទំហឹង​ឡើយ។

ដោយ​ភិក្ខុ​វជិរប្បញ្ញោ សាន សុជា គង់​នៅ​វត្ត​មណី​រតនា​រាម ក្រុង​ពោធិ៍សាត់ និង​មាន​នៅ​សៀវភៅ «ប្រយោជន៍​បី​ប្រការ»៕

0

Comments

Please, login or register to post a comment