Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ កំពុង​ចម្លង​បន្ដ​ពី​​មនុស្ស​ចាស់​ទៅ​យុវវ័យ

Content image - Phnom Penh Post
លោក​សាស្ដ្រាចារ្យ វេជ្ជបណ្ឌិត​ឯកទេស ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត ការ ស៊ុនបូណាត ក្នុង​ពេល​ផ្ដល់​បទសម្ភាស​ជាមួយ​កាសែត ភ្នំពេញ​ប៉ុស្ដិ៍ ។ រូប សហការី

ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ កំពុង​ចម្លង​បន្ដ​ពី​​មនុស្ស​ចាស់​ទៅ​យុវវ័យ

ក្នុង​លោក​នេះ​មាន​ជំងឺ​រាប់​សិប​ប្រភេទ​ដែល​គ្រូពេទ្យ​បាន​ដឹង​ និង​ស្គាល់​អំពី​អាការរោគ​ដែល​កើត​មាន​នៅក្នុង​សព៌ាង្គកាយ​មនុស្ស​ហើយ​គេ​អាច​ធ្វើ​រោគ​វិនិច្ឆ័យ​​ដោយ​វេជ្ជសាស្ដ្រ។ ​ប៉ុន្ដែ​ជំងឺ​ដែល​គ្រូពេទ្យ​ធ្វើ​​ការ​​វះកាត់​ហើយ​រក​មិន​​​ឃើញ​នៅក្នុង​​ខ្លួន​មនុស្ស​ហើយ​​ពិបាក​ព្យាបាល​នោះ​គឺជា​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត។

រោគចិត្ត​នេះ​បាន​កើត​មាន​លើ​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ជាង​ ៨០ ភាគរយ​នៃ​ចំនួន​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ទាំងអស់​រស់នៅ​ក្រោយ​​ពី​សង្គ្រាម​ជាង​បី​ទសវត្សរ៍​ត្រូវ​បាន​​បញ្ចប់។

ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​វិកល​ចរិត​ និង​​​ជំងឺ​ថប់​អារម្មណ៍​ទាំង​បី​ប្រភេទ​នេះ​គឺ​ជា​ចិត្ត​រោគ​ដែល​បាន​កើត​​មក​លើ​មនុស្ស​ចាស់ យុវវ័យ និង​​​កុមារ​ផង​ដែរ​​។ ករណី​ជំងឺ​ចិត្ត​រោគ​នេះ​ក៏​អាច​បង្ក​ផលប៉ះពាល់​ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ​ដល់​​ការ​រីកចម្រើន​នៃ​វិស័យ​​សេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និង​សង្គម​​​​ផង​ដែរ​។​ នេះ​គឺជា​​សារ​ព្រមាន​​ពី​វេជ្ជបណ្ឌិត ការ ស៊ុនបូណាត​ ជា​សាស្ដ្រាចារ្យ និង​​ជា​​វេជ្ជបណ្ឌិត​​ឯកទេស​​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​​ខ្មែរ​ដ៏ល្បីល្បាញ​​​មួយ​​រូប​​នា​​ពេល​​​បច្ចុប្បន្ន។

កាលពី​សប្ដាហ៍​មុន​លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត​បាន​ពិភាក្សា​​ជាមួយ​​​នឹង​​កាសែត​​ភ្នំពេញ ប៉ុស្ដិ៍ ក្នុង​កម្មវិធី «នរណា​ជា​នរណា» ​​យ៉ាង​លម្អិត​​អំពី​ប្រវត្តិ និង​ការងារ​របស់​​លោក​ទាក់ទិន​នឹង​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​ដ៏គ្រោះថ្នាក់​នេះ។

បើ​តាម​លោក​សាស្ដ្រាចារ្យ​រូប​នេះ​​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​បាន​​បង្ក​ឡើង​ដោយ​​កត្តា​ចម្រុះ។

នៅ​កម្ពុជា​មាន​កត្តា​ចម្បង ៤ យ៉ាង​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត ៖ ទី ១ កត្តា​ជីវសាស្ត្រ​ក្នុង​នោះ​មាន​កត្តា​តំណ​ពូជ​កត្តា​មិន​​ប្រក្រតី​​នៃ​សរីរាង្គ​ដូចជា​មនុស្ស​មាន​ជំងឺ​ពកក​អាច​​​បណ្តាល​ឲ្យ​កើត​ជា​ជំងឺ​​ធ្លាក់​ទឹកចិត្ត ឬ​អ្នក​ខូច​​​​តម្រង​នោម​ក៏​​អាច​បង្កើត​ជា​ជំងឺ​វិកលចរិត​​ដែរ។

កត្តា​ចិត្តសាស្រ្ត​៖ មនុស្ស​​កើត​មក​យល់​​ពី​ខ្លួនឯង​ខុសៗ​គ្នា​ខ្លះ​យល់​ថា​ខ្លួនឯង​មាន​សំណាង​ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​មាន​​​ទុទ្ទិដ្ឋិនិយម និង​ខ្លះ​មាន​សុទិដ្ឋិនិយម។

អ្នក​ខ្លះ​មើល​​ពូជ​ខ្លួនឯង​ថា​ក្រ​ជាង​គេ ឬ​​តូចចិត្ត​ចំពោះ​មាន​​រូបរាង​​​មិន​​ស្អាត​ជាពិសេស​មនុស្ស​ស្រី​យល់​ថា​ខ្លួន​អន់​ក៏​​អស់​​សង្ឃឹម​​​គិត​ថា​រស់​​​មិន​បាន​ល្អ​​ដូច​គេ។ កង្វល់​​របស់​ខ្លួនឯង​បែប​ហ្នឹង​ធ្វើឲ្យ​កើត​នូវ​ក្ដី​​ព្រួយ​នោះ​ជា​ហេតុ​បង្ក​ឲ្យ​កើត​ជា​ជំងឺ​​ផ្លូវចិត្ត​។

ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ កំពុង​ចម្លង​បន្ដ​ពី​​មនុស្ស​ចាស់​ទៅ​យុវវ័យ

កត្តា​សង្គម៖ កត្តា​នេះ​មាន​ពីរ​ផ្នែក​កត្តា​សង្គម​​បង្ក​​ដោយ​មនុស្ស និង​​កត្តា​​​បង្ក​ដោយ​ធម្មជាតិ។ កត្តា​សង្គម​បង្ក​ដោយ​​ធម្មជាតិ​មាន​មិន​សូវ​ច្រើន​ទេ​ដូចជា​ព្យុះ រន្ទះបាញ់ ផ្ទុះ​ភ្នំភ្លើង​ រលក​ស៊ូណាមិ​ជាដើម ឬ​ក៏​​ទទេៗ​មាន​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ​ដោយ​​ធម្មជាតិ។ ប៉ុន្ដែ​​កត្តា​មនុស្ស​មាន​ច្រើន​ព្រោះ​នៅ​​លើ​ពិភពលោក​ក្រោយ​ពី​សង្គ្រាម​លោក​​លើក​ទី ២ មាន​​ការ​ប្រជែង​​គ្នា​ចង់​ឈ្នះ​​ចង់​ចាញ់​ដោយ​​ប្រើ​សព្វាអាវុធ​ទំនើបៗ​គំរាម​​កំហែង​​ជីវិត​​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅក្នុង​ការ​ឃុំ​​គ្រង​ប្រទេស​នីមួយៗ​ជា​ឈ្នាន់​សម្រាប់​យក​ឈ្នះ​ចាញ់​ហើយ​សូម្បី​តែ​កុមារ​មិន​ទាន់​ដឹង​ក្ដី​ក៏​ត្រូវ​​ទទួល​រងគ្រោះ​ដោយសារ​​តែ​វិបត្តិ​នយោបាយ​របស់​អ្នកដឹកនាំ​ល្មោភ​សង្គ្រាម​ដែរ​ដូចជា​សង្គ្​រាម​លោក​លើក​ទី ១-ទី ២ សង្គ្រាម​វៀតណាម​សង្គ្រាម​កូរ៉េ វិបត្តិ​នៅ​មជ្ឈិមបូព៌ា​សង្គ្រាម​នៅ​អ៊ីរ៉ាក់​ជាដើម​បាន​​​ជះ​ឥទ្ធិពល​​​ខ្លាំង​ណាស់​​សុខភាព​ផ្លូវចិត្ត​​របស់​មនុស្ស​​។ នេះ​គេ​ហៅថា​ភយន្តរាយ​បង្ក​ដោយ​មនុស្ស​។

លោក​​​វេជ្ជបណ្ឌិត ការ ស៊ុនបូណាត មាន​ប្រសាសន៍​ថា «នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​​យើង​ទោះ​ជា​​ចម្បាំង​ក្រោយ​​របប​ប៉ុល ពត​​បាន​ផុត​​រលត់​ទៅ​ហើយ​ក្ដី​តែ​​នៅ​មាន​​​​ការ​​តតាំង​គ្នា​នៅ​​ក្បែរ​ព្រំ​ប្រទល់​ថៃ​​​ដល់​ឆ្នាំ​ ២០០៨។ ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ក្បែរ​​តំបន់​សង្គ្រាម​នោះ​ហើយ​ដែល​ជា​អ្នក​រងគ្រោះ​យូរ​ជាងគេ​ដែល​បង្ក​ជា​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត វិកលចរិត និង​ជំងឺ​ថប់​អារម្មណ៍​នេះ។ ​ចំណែកឯ​អ្នក​នៅ​ខាង​ក្នុង​នេះ​ដែល​មិន​ប៉ះពាល់​​សោះ​តែ​​មាន​​បង​ប្អូន​ស្លាប់​នៅ​កន្លែង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ក៏​​មាន​​ការ​ប៉ះទង្គិច និង​កើត​នូវ​ជំងឺ​នោះ​ដូច​គ្នា​។ លោក​សាស្ដ្រាចារ្យ​បាន​ថ្លែង​ថា «នៅ​​​ពេល​យើង​បាន​សន្តិសុខ​ហើយ​យើង​​បញ្ឈប់​សង្គ្រាម​ហើយ​តែ​ស្ថានភាព​ក្រោយ​សង្គ្រាម​នៅ​តែ​មិន​មាន​ស្ថិរភាព​​ទាំង​​នយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច​ សន្តិសុខ​ ជាដើម។ អស្ថិរភាព​ទាំង​នេះ​ហើយ​ជា​ការ​ប៉ះទង្គិច​​លើ​ផ្លូវចិត្ត​ទាំង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ទាំង​កងទ័ព​គ្រប់​ភាគី​ព្រោះ​ជា​​ការ​ចាប់​ផ្តើម​នៃ​ជីវភាព​រស់នៅ​ជា​​មួយ​ការ​ភិតភ័យ​​​លំបាក​​លំបិន​ ខ្វះ​មុខ​ខ្វះ​ក្រោយ​»។

សាស្ដ្រាចារ្យ​រូប​នេះ​បាន​ពន្យល់​ថា​ស្ថានភាព​ក្រោយ​សង្គ្រាម​ទោះបី​វា​បាន​រលត់​មែន​តែ​ផលលំបាក​បាន​ប៉ះពាល់​ដល់​​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​ច្រើន​​ណាស់។ សូម្បី​តែ​ការ​​អភិវឌ្ឍ​សង្គម​លឿន​ពេក​ក៏​បង្ក​ប៉ះពាល់​ដែរ​ដោយសារ​មនុស្ស​ចាស់​​តាម​ការ​អភិវឌ្ឍ​មិន​ទាន់​ធ្វើឲ្យ​ការ​យល់​ដឹង​រវាង​កូន​​ និង​ឪពុកម្តាយ​ខុស​គ្នា។ ការ​ខុស​គ្នា​នេះ​ហើយ​នាំឲ្យ​មាន​ការ​ប៉ះទង្គិច​ក្នុង​ប្រពៃណី​ទំនៀម​ទម្លាប់ (Culture Clash) គឺ​ថា​ម្តាយ​​​តាម​វប្បធម៌​ថ្មី​មិន​បាន​ហើយ​​កូនៗ​ប្រឈម​នឹង​ការ​រឹតត្បិត​របស់​ឪពុកម្តាយ​មិន​បាន​ក៏​ជា​ហេតុ​បង្ក​ឲ្យ​កើត​វិបត្តិ​ផ្លូវចិត្ត​ទាំង​​ម្ដាយ​ទាំង​កូន។

«នេះ​គឺ​ការ​​ចម្លង​ពី​មនុស្ស​ទៅ​មនុស្ស ឬ​ពី​ក្រុម​​មនុស្ស​មួយ​ទៅ​ក្រុម​មនុស្ស​មួយ​ទៀត​ ។ អ៊ីចឹង​ហើយ​បាន​ជា​ក្រុម​​ក្មេង​​ជំទង់​ជាពិសេស​​អាយុ​ពី ១១ ​ទៅ ២០ ​ឆ្នាំ​​គេច​មិន​ចូល​ផ្ទះ​រួច​នាំ​គ្នា​​បង្កើត​បាន​សង្គម​ថ្មី​មួយ​ដែល​វាយលុក​ដោយ​ថ្នាំ​ញៀន​ដ៏​សែន​គ្រោះថ្នាក់។ នៅ​ពេល​មាន​ទំនាស់​​ជាមួយ​​ឪពុកម្តាយ​គេ​ឈប់​ចូល​ផ្ទះ​លែង​ចង់​និយាយ​អ្វី​ក៏​ងាក​ទៅ​រក​មិត្តភក្តិ​បង្កើត​ជា​ក្រុម​ជួយ​គ្នា​ឯង»។

ជា​អកុសល​មួយ​ទៀត​ចំពោះ​យុវជន​កម្ពុជា​នោះ​គឺ​ការ​ហូរ​ចូល​​​គ្រឿងញៀន​យ៉ាង​សម្បើម​ក្នុង​​ទ្រង់ទ្រាយ​មួយ​ដែល​ស្ទើរ​តែ​​មិន​អាច​បង្ក្រាប​បាន។ ​​

ក្រុម​យុវវ័យ​ញៀនថ្នាំ​​ជា​កត្ដា​ចម្បង​មួយ​​​ប​ង្ក​ភយន្តរាយ​ដល់​ការ​អភិវឌ្ឍធន​ធាន​​មនុស្ស និង​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​​កម្ពុជា។ ​​

Content image - Phnom Penh Post
វេជ្ជបណ្ឌិត ការ ស៊ុនបូណាត ចូលរួម​ប្រជុំ​អំពី​បញ្ហា​សុខភាព​ផ្លូវចិត្ត​នៅ​​បរទេស​។ រូបថត សហការី

ការ​ហូរ​ចូល​យ៉ាង​គំហុក​ធ្វើ​ឲ្យ​យុវជន​ដែល​កំពុង​តែ​មាន​ចិត្ត​វិលវល់​នឹង​ឪពុក​ម្តាយ​ស្ថិត​​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ថ្មី​បាន​ប្រមែ​ប្រមូល​ក្រុម​​គ្នា​ឯង​ហើយ​ត្រូវ​បាន​ឈ្មួញ​​ទាក់ទាញ​ឆ្លៀត​​ឱកាស​​ឲ្យ​ប្រើប្រាស់​គ្រឿង​ញៀន​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​រីក​ដុះដាល​នៅ​ទូទាំង​​ប្រទេស​។

លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា «ការ​នេះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ដោយសារ​ខ្ញុំ​សួរ​​អ្នក​ជំងឺ​ដែល​មក​ព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​​បង្ក​ដោយ​គ្រឿង​ញៀន​ជិត ១ ពាន់​នាក់»។​ លោក​បន្ថែម​ថា «ឪពុក​ម្តាយ​បាន​​កើត​​ជំងឺ​នេះ​​ដោយសារ​តែ​សង្គ្រាម​ហើយ​បាន​បន្ត​មក​ឲ្យ​កូនៗ​របស់​​គាត់​​​តាម​ឥរិយាបថ​របស់​គាត់​ជាមួយ​នឹង​ស្ថានភាព​ក្រីក្រ និង​ហិង្សា​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អន់​ថយ​ក្នុង​ការ​គិតគូរ​ដល់​កំណើន​​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ»។

ប្រវត្តិ និង​​​ឯកទេស​របស់​វេជ្ជបណ្ឌិត ការ ស៊ុនបូណាត លោក​សាស្ដ្រាចារ្យ ការ ស៊ុនបូណាត ជា​​កូន​ទី​ប្រាំ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំងអស់​ ៧ នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​គ្រួសារ​​ធូរធារ​​មួយ​ដែល​មាន​ឪពុក​ជា​​មន្រ្តី​រាជការ​ក្នុង​វិស័យ​​អប់រំ​ស្ថិត​នៅ​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់។ រីឯ​ម្តាយ​​លោក​ជា​​មេផ្ទះ។

លោក​គឺជា​កូន​តែ​ម្នាក់​គត់​ក្នុង​គ្រួសារ​ដែល​​មាន​ចិត្ត​ចង់​យល់​ដឹង​ និង​តែងតែ​​ស្វែងយល់​ដើម្បី​រក​ចម្លើយ​អំពី​ជំងឺ​ដ៏គ្រោះថ្នាក់​មួយ​​ប្រភេទ​នេះ។ ​

លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា «ចាប់​​​ពី​អាយុ ១០ ឆ្នាំ​ទៅ​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​​មួយ​ប្លែក​ក្រោយពី​ឃើញ​ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​ហ្នឹង​មាន​​ឥរិយាបថ​​​មួយ​ខុស​ពី​ក្មេង​ត្រង់​​​គាត់​ភ័យ​​ខ្លាច​ហួស​ហេតុ​ហើយ​​​គាត់​ហាម​​ប្រាម​កូន​ក៏​​ហួស​ហេតុ​ដែរ​សឹង​តែ​ទៅ​ណា​មិន​រួច​ជាពិសេស​​គាត់​ភ័យ​ខ្លាច​​បាត់បង់​កូន​ខ្លាច​​កូន​ធ្វើ​អី​ខុស​ដែល​អាច​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ដែល​​​​ការពិត​កូន​អាច​មាន​​លទ្ធភាព​សមត្ថភាព​ម្ចាស់​ការ​​មួយ​​ចំណែក​​គួរសម​ហើយ»។

លោក​បាន​​​រំឭក​ថា​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧០ ខណៈ​ពេល​នោះ​​លោក​​​មាន​​​​វ័យ ១៧ ឆ្នាំ​ហើយ​​ប្រទេស​​​ខ្មែរ​ទាំង​មូល​ផ្តើម​មាន​សង្គ្រាម​វាយ​​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​រវាង​កងទ័ព​រដ្ឋាភិបាល និង​ខ្មែរ​​រំដោះ (ខ្មែរ​ក្រហម)​។ ស្នូរ​កាំភ្លើង​តូច​ធំ​គ្រប់​ប្រភេទ​បាន​លាន់ឮ​នៅក្នុង​ទីក្រុង និង​ជនបទ​ដែល​ធ្វើឲ្យ​អារម្មណ៍​ប្រជាពលរដ្ឋ ភិតភ័យ​ខ្លាច​ជ្រួល​ច្របល់ ញ័រ​រន្ធត់​​ជា​​​ពន់ពេក​ស្ទើរ​គ្រប់​គ្នា​។ នៅពេល​​ឮ​សូរ​កំាំភ្លើង​ធំ ផ្ទុះ​ឡើង​ម្តាយ​ខ្ញុំ​​មាន​​អារម្មណ៍​​ជ្រួលច្រាល​ ភ័យ​​តក់ស្លុត​យ៉ាង​​ខ្លាំង។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​មិន​​ដឹង​​ថា​នោះ​​ជា​អាការ​នៃ​ជំងឺ​​បាក់ស្បាត​ទេ​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា​ផ្លូវ​ចិត្ត​គាត់​​ជ្រាយ​អស់​ហើយ»។

នៅ​​ឆ្នាំ ១៩៧២ ​ដល់ ​ឆ្នាំ ១៩៧៥ (មុន​ខ្មែរ​​ក្រហម​ដណ្ដើម​អំណាច) ដោយ​ចង់​ស្វែង​យល់​អំពី​ផ្លូវ​ចិត្ត​មនុស្ស​ដែល​​មាន​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​លោក ស៊ុន បូណាត បាន​​​​​បន្ត​ការ​សិក្សា​​ថ្នាក់​វិទ្យាល័យ​ និង​មហា​វិទ្យាល័យ​​​​វេជ្ជសាស្រ្ត​ដោយ​​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ជា​ខ្លាំង​លើ​ការងារ​ចិត្តសាស្រ្ត​ដោយ​​​អង្កេត​ជាក់ស្ដែង​លើ​ឥរិយាបថ​របស់​មនុស្ស​ដែល​មាន​​អាការ​ខុស​ពី​មនុស្ស​ធម្មតា​។

លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា «ខ្ញុំ​បាន​ចុះ​​ទៅ​​​ធ្វើ​កម្មសិក្សា​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​តាខ្មៅ​ហៅ​ថា​មន្ទីរពេទ្យ​វិកល​ចរិត ឬ​មន្ទីរពេទ្យ​តាខ្មែរ ឬ​​មន្ទីរពេទ្យ​ព្រែកត្នោត ឬ​មន្ទីរពេទ្យ​សាម៉ន​ព្រោះ​លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត​ឯកទេស​ខាង​ហ្នឹង​ទី ១ ដែល​​បាន​ទៅ​សិក្សា​នៅ​​ប្រទេស​បារាំង​ឈ្មោះ សាម៉ន។ ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​អាការ​មនុស្ស​​​ខុស​​គ្នា​ពី​គេ​ពី​ឯង​សឹង​ថា​​មិន​​ដឹង​អី​មាន​​មួយ​ចំនួន​នោះ​​គេ​ដាក់​ទ្រុង​ចម្រឹង​ដែក​មាន​គ្នា ២០ នាក់​មាន​ម្នាក់​​ស្លូត ស្គម ស្រាត​ននល​ត្រូវ​​គេ​ធ្វើ​​​បាប។ ពេល​គេ​ចាក់​បាយ​ឲ្យ​ញ៉ាំ​គេ​​​​ដណ្តើម​​គ្នា​ដូច​សត្វ​ធាតុ​មិន​​ដូច​​​មនុស្ស​ទេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​ងឿង​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​មនុស្ស​​ក្លាយ​​ទៅ​ជា​​ដូចជា​សត្វ​ធាតុ​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​​ស្វែងយល់​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត​​ហ្នឹង​ដោយ​​​ការ​អង្កេត​ផ្ទាល់»​។

សូម​បញ្ជាក់​ថា​នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​ ១៩៧៤ ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ត្រូវ​បាន​ឡោមព័ទ្ធ​ហើយ​ក៏​គ្មាន​គ្រូ ឬ​សាស្ដ្រា​ចារ្យណា​អាច​ពន្យល់​ពី​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​បាន​ទេ។ នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​គេ​ឃើញ​ជនភៀស​ខ្លួន​រត់​ពី​ជនបទ​មក​ភ្នំពេញ​ទាំង​អាការ​ស្លន់ស្លោ​ខ្លាំងក្លា​ដូច​ម្តាយ​របស់​លោក​ដែរ។

នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១ ខែ​មករា ឆ្នាំ ១៩៧៥ ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បាន​​ដាច់​ភ្លើង​ហើយ​​ខ្មែរ​​ក្រហម​ផ្លោង​គ្រាប់​រ៉ុក្កែត 120 ពី​តំបន់​អរិយក្សត្រ​ត្រើយ​ខាង​កើត​ទន្លេ​មេគង្គ​មក​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ។ ពេល​​នោះ​ពលរដ្ឋ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ស្លន់ស្លោ​គ្រប់​គ្នា។ មនុស្ស​ជាទូទៅ​ហាក់​ខ្លបខ្លាច​រហូត​ដល់​​គិត​ថា​សំឡេង​ម៉ូតូ​គឺជា​​សំឡេង​​​រ៉ុក្កែត។​ «ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​បាន​​សង្កេត​​ឃើញ​ថា​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ត្រូវ​លោត​​ចេញ​ពី​ស៊ីក្លូ​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​ជិះ​ទៅ​​តែ​ឯង​នៅ​​ពេល​ឮ​ម៉ូតូ​​ហុងដា PC ៥០ សេសេ​បន្លឺ​សំឡេង​ង៉េវៗ​ពួកគាត់​​នឹក​ស្មាន​​ថា​ជា​​​សំឡេង​​រ៉ុក្កែត​ផ្លោង​ចូល​ក្រុង​។

Content image - Phnom Penh Post
ការ​បណ្ដុះបណ្ដាល​​បន្ត​ស្ដីពី​ការ​ព្យាបាល​អ្នក​រងគ្រោះ​ដោយ​ទារុណកម្ម​កាល​ពី​ខែ​មករា ឆ្នាំ ១៩៩៧។

ក្រោយ​ពី​​ឃើញ​ព្រឹត្តិការណ៍​បែប​​​នេះ​លោក​មាន​ការ​យល់​ដឹង​​កាន់​តែ​ច្បាស់​​ថា​អ្វី​ដែល​ជា​គ្រោះ​មហន្តរាយ​​​បង្ក​នូវ​​ការ​​​ភ័យ​ខ្លាច​ធ្វើឲ្យ​សតិ​​​របស់​មនុស្ស​​ម្នាក់ៗ​ក្លាយ​ជា​​មិន​ប្រក្រតី​បាត់​​ម្ចាស់ការ​ហើយ​ស្វែង​​​យល់​​ពី​ការពិត​មិន​បាន​ហើយ​ច្រើន​តែ​យល់​​​ហួស​​ពី​ការពិត​រឿង​តូច​ទៅ​ជា​រឿង​ធំ។ ​ក្រោយ​​​មក​ទៀត​ខ្មែរ​រំដោះ (ខ្មែរ​ក្រហម) ចូល​វាយ​យក​បាន​ភ្នំពេញ។ ពេល​នោះ​ឃើញ​ថា​សុទ្ធតែ​​ហិង្សា​ការ​បាញ់​សម្លាប់ ការ​​ភ្ជង់​កាំភ្លើង​តូច​ឬ​ធំ​មក​លើ​ប្រជារាស្រ្ត​រួម​ទាំង​រូប​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ដែរ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា «កាល​​នោះ​ខ្ញុំ​អាយុ ២២ ឆ្នាំ​ហើយ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ផ្ទាល់​​ភ្នែក​មនុស្ស​​ជ្រួល​​​ច្របល់​​​ពេញ​ទីក្រុង​​ភ្នំពេញ​ស្លន់ស្លោ បាត់​​ម្ចាស់ការ​ហើយ​​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​ខ្លួនឯង​​ធ្វើ​អី​ដែរ»។ ខ្ញុំ​យល់​កាន់​​តែ​ច្បាស់​​ថា​ការ​​បាត់​ម្ចាស់​ការ​កាន់តែ​ខ្លាំង​នេះ​វា​ជា​រឿង​មួយ​បង្ក​​​ឲ្យ​មាន​​បញ្ហា​ផ្លូវ​ចិត្ត​តែ​មិន​ដឹង​ថា​រោគ​​វិនិច្ឆ័យ​ថា​ម៉េច​គ្រាន់​តែ​យល់​​ដឹង​ថា​ប្រព័ន្ធ​​នៃ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ដើរ​មិន​នឹង»។

នៅ​ក្នុង​របប ប៉ុល ពត គេ​ដឹង​ជាទូទៅ​ថា​មាន​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ខ្លាំងក្លា​​ពេក​មនុស្ស​​ខ្លបខ្លាច មនុស្ស​ខ្លះ​​និយាយ​​​​មិន​ដឹង​ខុស​ត្រូវ​ក៏​មាន​​ដែរ​ដោយសារ​តែ​ភ័យ​ពេក។

ក្រោយ​​ថ្ងៃ​រំដោះ ៧ ខែ​មករា ឆ្នាំ​ ១៩៧៩ ពេល​រណសិរ្ស​​រំដោះ​​​ជាតិ​សហការ​​ជាមួយ​​​កងទ័ព​ស្ម័គ្រចិត្ត​វៀតណាម​​​ចូល​​មក​រំដោះ​ពី​ការ​កាប់​សម្លាប់​​នៃ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​មាន​ការ​ភិតភ័យ​​ម្តង​ទៀត​ព្រោះ​គេ​គិត​ថា​គេ​ស្ថិត​​​នៅ​ក្នុង​ស្ថានភាព​​គេ​យក​ទៅ​សម្លាប់​​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ដដែល​។ ជាពិសេស​​​នៅ​ពេល​ឃើញ​មាន​​វត្តមាន​​កងទ័ព​វៀតណាម។ ការ​រួច​ផុត​​ពី​ការ​​កាប់​សម្លាប់​ក្រោយ​​របប​​​ប៉ុល ពត ជា​មហា​​​​សំណាង​ហើយ​​​​ដែល​រូប​លោក​បាន​​ចៀស​​ផុត​។

នៅ​ដើម​ទសវត្សរ៍​ ១៩៨០​ លោក​​​សម្គាល់​ឃើញ​ថា​ពលរដ្ឋ​​កម្ពុជា​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​មាន​ជំងឺ​បាក់ស្បាត​ខ្លាច​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ មិន​​ទុក​ចិត្ត​គ្នា និង​មាន​គំនុំ​ដែល​​ជា​បញ្ហា​ចម្បង​ក្នុង​ការ​ផ្សះផ្សា​ជាតិ។ «ខ្ញុំ​បាន​តាំង​ចិត្ត​ថា​យើង​ត្រូវ​ផ្សះផ្សា​គ្នា ត្រូវ​រួបរួម​គ្នា​ទោះ​​អ្នក​នោះ​ជា​អ្វី​ក៏ដោយ។

លោក​ ការ ស៊ុនបូណាត មិន​មាន​ឱកាស​​បាន​​សិក្សា​បន្ថែម​លើ​មុខវិជ្ជា​នេះ​នៅ​​ក្រៅ​ប្រទេស​​​ទេ។ ដោយ​សារ​តែ​បញ្ហា​នេះ​សំខាន់​សម្រាប់​សង្គម​លោក​បាន​​ព្យាយាម​​ស្វែងយល់​ពី​បញ្ហា​នេះ​ហើយ​​​ក៏​​ស្វែង​យល់​សភាព​​ជំងឺ​បី​ប្រភេទ​រួមមាន​ជំងឺ​ធ្លាក់​ទឹកចិត្ត ជំងឺ​វិកលចរិត និង​ជំងឺ​ថប់​អារម្មណ៍។

អាកប្បកិរិយា​​នៃ​​ជំងឺ​​វិកលចរិត​ជា​​អាកប្បកិរិយា​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​​ប្លែក​ពី​គេ​និយាយ​ស្តី​រក​យល់​​អត់​បាន ហើយ​​​គាត់​ចេះ​តែ​ភ្ញាក់ផ្អើល​ខុស​របៀប អត់​មាន​ស្អី​សោះ​គាត់​ភ័យ ឬ​ក៏​គាត់​ចោទ​គេ​ថា​គេ​និយាយ​ដើម​គាត់ គេ​ចង់​ធ្វើ​បាប​​គាត់ ឬ​​មិន​អ៊ីចឹង​ទេ​គាត់​ថា​មាន​គេ​បញ្ជា​គាត់ ។

លោក​​បាន​​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​អាការ​​​អស់​​ហ្នឹង​ដែល​គេ​កំណត់​​ថា​ជា​ជំងឺ​វិកលចរិត ថប់អារម្មណ៍ និង​បាក់​ទឹកចិត្ត។ លោក​ថ្លែង​ថា​ «បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​​តេស្ត​លើ​​អ្នក​ជំងឺ​ច្រើន​​ពាន់​នាក់​​មក​គឺ​ថា​ជំងឺ​ផ្លូវចិត្ត​មាន​ទំនាក់​ទំនង​​​នឹង​​សរសៃ​ប្រសាទ​ដែល​​បណ្ដាល​ឲ្យ​​មនុស្ស​ឆ្កួត​ ឡប់សតិ​អារម្មណ៍ និង​​បង្ក​ជា​រោគ​ចិត្ត​ធ្ងន់ធ្ងរ»៕

សូម​រង់ចាំ​អាន​អំពី​របៀប​បង្ការ​ និង​ព្យាបាល​ជំងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​នៅ​ភាគ​ ២ ​ថ្ងៃ​សុក្រ​សប្ដាហ៍​ក្រោយ។

រាយការណ៍​បន្ថែម​ដោយ តាំង រីនិត្យ/​សហការ​ផលិត VIDEO ដោយ គាំ ច័ន្ទរស្មី, កែវ រតនា, ជា វណ្ណារ័ត្ន,ហម ស្រីនិច,មាន សំណាង ​ដេវីត និង​លៀប ទេពិទូ

0

Comments

Please, login or register to post a comment

ព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ