Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - រួម​គ្នា​អភិរក្ស​អក្សរសាស្រ្ដ និង​ភាសា​ខ្មែរ​ ពី​ការ​វាយលុក​ដោយ​ឥទ្ធិពល​បរទេស​និយម

Content image - Phnom Penh Post
សាស្ដ្រាចារ្យ សឹង ផុស (ស្ដាំ) ភរិយា និង​កូនស្រី​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ម៉ូតូ​កង់បី​ទៅ​​ចូលរួម​ក្នុង​ពិធី​បុណ្យ​។ រូបថត សហការី

រួម​គ្នា​អភិរក្ស​អក្សរសាស្រ្ដ និង​ភាសា​ខ្មែរ​ ពី​ការ​វាយលុក​ដោយ​ឥទ្ធិពល​បរទេស​និយម

អតីត​សាស្ដ្រាចារ្យ​​​អក្សរសាស្ដ្រ​ខ្មែរ​មួយ​រូប​សម្ដែង​​​ការ​ព្រួយបារម្ភ​យ៉ាង​​ខ្លាំង​​​​ចំពោះ​​ភាព​មិន​​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​សិក្សា​ស្វែងយល់ អភិរក្ស​ និង​​ឲ្យ​តម្លៃ​លើ​​​អក្សរសាស្ដ្រ​ និង​ភាសា​ខ្មែរ​ដែល​អាច​​ជា​​​ហេតុផល​ចម្បង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្មែរ​​បាត់បង់​អត្តសញ្ញាណ​ជាតិ​ខណៈ​​​​ដែល​​​ភាសា​ និង​អក្សរសាស្រ្ត​បរទេស​​កំពុង​ពេញនិយម​ក្នុង​ស្រទាប់​យុវវ័យ​ខ្មែរ​នាពេល​​បច្ចុប្បន្ន​ និង​ជំនាន់​បន្តបន្ទាប់​​ទៀត​ក្នុង​សម័យ​សកលភាវូបនីយកម្ម​​ និង​បច្ចេកវិទ្យា​ទំនើប​។

សង្គម​ជាតិ​នីមួយៗ​គេ​​តែង​មាន​និមិត្តសញ្ញា​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​នោះ​មាន​​អក្សរសាស្ដ្រ​ភាសា និង​វប្បធម៌​ជា​មូលដ្ឋាន​។ នៅ​ប្រទេស​ខ្លះ​គេ​ជ្រើសរើស​ដើមឈើ​ ឬ​ផ្កា​តំណាង​​​​ជាតិ​របស់​គេ​ទៀត​ផង​។ ដូច​​​​ពាក្យ​ស្លោក​ខ្មែរ​​មួយ​ឃ្លា​បាន​​ពោល​​ថា៖ «វប្បធម៌​រលត់ ជាតិ​រលាយ​ វប្បធម៌​​​ពណ្ណរាយ​ ជាតិ​ថ្កើងថ្កាន»។

មាន​ន័យ​ថា​វប្បធម៌​វា​គ្របដណ្ដប់​​អ្វីៗ​ទាំងអស់។ ដូច្នេះ​កាលណា​​​អស់​​ភាសា អស់​វប្បធម៌ ជាតិ​នោះ​ប្រៀប​​​បី​ដូចជា​​អស់​អ្វីៗ​ទាំងអស់​​។ ជាក់ស្ដែង​នៅ​​​​ជំនាន់​ខ្មែរ​ក្រហម ប៉ុល ពត គេ​​បំបាត់​​ព្រះសង្ឃ បំបាត់​សាសនា​ និង​វប្បធម៌​នោះ​​ហើយ​គឺជា​មូលហេតុ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ជាតិ​រលាយ។​ នេះ​​បើ​​តាម​​​​​​​សាស្រ្ដាចារ្យ​ចូល​និវត្តន៍​ សឹង ផុស បាន​ថ្លែង​ប្រាប់​​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្ដិ៍​ក្នុង​កម្មវិធី​នរណា​​ជា​នរណា​នា​ពេល​កន្លង​មក។

កាលពី​សប្ដាហ៍​មុន​មិត្ត​អ្នក​អាន​បាន​ស្គាល់​ប្រវត្តិ​របស់​លោក សាស្ដ្រាចារ្យ​​​​រូប​នេះ​រួច​ហើយ​ថា​លោក​ធ្លាប់​បួស​រៀន​​អក្សរសាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ និង​​បាលី​កាលពី​​លោក​នៅ​ជា​​ភិក្ខុសង្ឃ​នា​ពាក់​កណ្ដាល​ទសវត្សរ៍​ទី​ ៧០ មុន​ការ​​ចូល​មក​ដល់​នៃ​របប​អាវ​ខ្មៅ ប៉ុល ពត ថ្ងៃ​ទី​ ១៧ ខែ​មេសា ឆ្នាំ ១៩៧៥​។ ​នោះ​ហើយ​​​​ជា​មូលហេតុ​ដែល​លោក​ស្រឡាញ់ និង​បូជា​​ដើម្បី​អក្សរសាស្ដ្រ​ខ្មែរ។ ​

ការ​មិន​ទាន់​​បាន​សិក្សា​ និង​​ស្គាល់​វប្បធម៌ និង​អក្សរសាស្ដ្រ​ខ្លួនឯង​ច្បាស់​គឺ​​​មិន​ត្រឹម​​តែ​មិន​​ផ្តល់​​តម្លៃ​ទេ​ថែម​​ទាំង​មាក់​​ងាយ​អក្សរសាស្រ្ត​ជាតិ​ទៀត​ផង​។ ​​

នាពេល​​បច្ចុប្បន្ន​ទំនោរ​​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​គឺ​រៀន​ភាសា​អង់គ្លេស​ក្នុង​កម្រិត​មួយ​លើស​ពី​ការ​សិក្សា​អំពី​ភាសា​ខ្មែរ។​ មាតាបិតា​សិស្ស​នាពេល​​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​មាន​​​ចំណូល​ចិត្ត​​​​​ខុស​​ពី​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​មុនៗ។

មាន​​គ្រួសារ​ខ្មែរ​ជាច្រើន​បាន​​​បញ្ជូន​​កូន​ទៅ​រៀន​ភាសា​បរទេស​ហើយ​​​និយាយ​ភាសា​បរទេស​ច្រើន​​ជាង​ភាសា​ខ្មែរ​ទាំង​នៅក្នុង​ផ្ទះ និង​សាលារៀន​។

លោក​បាន​លើក​ឧទាហរណ៍​មួយ​ក្នុង​សង្គម​ចាស់​មាន​គ្រួសារ​បារាំង​និយម (la famille á la français) ឪពុក​ម្តាយ​ព្រម​ទាំង​​កូនៗ​និយាយ​​បារាំង​ទាំងអស់។ អ៊ីចឹង​ហើយ​បាន​មាន​​សាលា Lycee Descartes ដែល​អ្នក​មាន​ទៅ​រៀន​​នៅ​សាលា​បារាំង​ហើយ​អ្នក​ក្រ​រៀន​នៅ​សាលា​រដ្ឋ និង​សិក្សា​នៅ​តាម​វត្តអារាម​។ មាន​សិស្ស​ស្រី​ម្នាក់​​​នោះ​គាត់​ពូកែ​​ភាសា​បារាំង និង​វប្បធម៌​បារាំង​ហើយ​គាត់​​ប្រឆាំង​នឹង​អ្វី​ដែល​ជា​​​ខ្មែរ​។ នាពេល​មួយ​នៅពេល​គ្រូបង្រៀន​​​​អំពី​ប្រភព​នៃ​​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​របាំ​​មហោរី​នាង​នោះ​ស្រាប់​តែ​យំ​ព្រោះ​​ក្នុង​​ផ្ទះ​របស់​នាង​ឪពុក​ម្ដាយ​មិន​បាន​បើក​វិទ្យុ​ជា​​ភាសា​ខ្មែរ និង​​​ចម្រៀង​​ខ្មែរ​ឡើយ​។​ ពី​តូច​ដល់​ធំ​នាង​​ធ្លាប់​ស្តាប់​​តែ​ព័ត៌មាន​បារាំង និង​តន្ដ្រី​បារាំង​តែ​​ប៉ុណ្ណោះ​នៅ​ពេល​ឮ​ភ្លេង​មហោរី​​ខ្មែរ​នាង​ក៏​តូច​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្លួនឯង​ហើយ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ដូចជា​បាន​ «ក្បត់​ជាតិ»។

បើ​តាម​លោក​ សឹង ផុស វប្បធម៌ ភាសា និង​​អក្សរសាស្រ្ត​មាន​តម្លៃ​​ខ្លាំង​ណាស់​សម្រាប់​ជាតិ​។ បុព្វបុរស​ខ្មែរ​បាន​ចងក្រង និង​​បង្កើត​បាន​នូវ​អក្សរ​ផ្ទាល់​ខ្លូន​ដែល​មាន​ព្យញ្ជនៈ​ ៣៣ តួ និង ស្រះ ២៣ តួ ជា​គោល​ក្នុង​ការ​សរសេរ​រាល់​​ពាក្យពេចន៍​ទាំង​ឡាយ​ដែល​​ខ្មែរ​ត្រូវ​សន្ទនា​ជាមួយ​គ្នា។ បើ​​​ប្រៀបធៀប​នឹង​ប្រទេស​​វៀតណាម​គេ​ប្រើ​តែ​អក្សរ​​ឡាតាំង​ជា​អក្សរ​ជាតិ​ព្រោះ​គេ​មិន​មាន​អក្សរ​ផ្ទាល់​ខ្លួន។ ខ្មែរ​មាន​ទាំង​អក្សរ និង​ភាសា​របស់​ខ្លួន​តាំងពី​បរមបុរាណ​មក​ប៉ុន្តែ​អ្នក​​ខ្លះ​មិន​បាន​សិក្សា​រៀនសូត្រ​អត់​សូវ​ឲ្យ​តម្លៃ​ព្រោះ​តែ​​​អត់​ដឹង។ ​«​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ខឹង​ទេ​ព្រោះ​គ្នា​​មិន​ដឹង»។

Content image - Phnom Penh Post
សាស្រ្ដាចារ្យ សឹង ផុស (ស្ដាំ​ជួរ​មុខ)​ ថត​រួម​គ្នា​ជាមួយ​សិស្ស​​បរទេស​ចម្រុះ​ជាតិ​ដែល​​បាន​​សិក្សា​អក្សរ​សាស្ដ្រ​ខ្មែរ​ជាមួយ​លោក​។ រូបថត សហការី

តាម​ការ​​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​របស់​លោក​ភាសា​ខ្មែរ​មាន​ប្រវត្តិ​ទាក់ទង​នឹង​ភាសា​បាលី​ និង​​សំស្ក្រឹត​ព្រោះ​បើ​តាម​សិលាចារឹក​ឆ្លាក់​ជា​​ភាសា​សំស្ក្រឹត។

តាម​លទ្ធផល​​ស្រាវជ្រាវ​របស់​អ្នក​ប្រាជ្ញា​ខ្មែរ និង​​បរទេស​ជនជាតិ​ខ្មែរ​​​ចាប់ផ្តើម​​​មាន​អក្សរ​ខ្មែរ​មុន​ឆ្នាំ ៦៦១ (សតវត្សរ៍​ទី ៧)​។ នេះ​បើ​​តាម​​សិលា​ចារឹក​មួយ​​នៅ​​អង្គរបុរី ស្រុក​ព្រៃកប្បាស ខេត្ត​តាកែវ​ដែល​ជា​ទឹកដី​បុរាណ​​របស់​ខ្មែរ។ នៅ​ឆ្នាំ ៦៦១ នោះ​ខ្មែរ​​​មាន​​អក្សរ​​របស់​ខ្លួន​ព្រោះ​​តាម​​ការ​​​ស្រាវជ្រាវ​របស់​​​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំងឡាយ​ថា​ពេល​ដែល​​ខ្មែរ​ចេះ​សរសេរ និង​ចារ​ទុក​លើ​សិលា​​នោះ​​មាន​​ន័យ​ថា​ខ្មែរ​​មាន​អក្សរ​មុន​ឆ្នាំ ៦៦១ ​​​ទៅ​ទៀត។

អ្នក​ប្រាជ្ញ​រកឃើញ​អក្សរ​ខ្មែរ​តាម​​លំដាប់​លេខ​រៀង​ពី​អក្សរ​ ក, ខ, គ ដល់ អ ដូច​គ្នា​នឹង​​អក្សរ​សំស្ក្រឹត ឬ​ស្ទើរ​ដូច​ទាំង​ស្រុង​តាម​​លំដាប់​រៀង​គឺ ​«ក» ទី​មួយ​ហើយ​ «ខ» ទី ២ ​ដែរ​។

បើ​និយាយ​​ពី​ទំនៀម​ទម្លាប់​ប្រពៃណី អរិយធម៌​ ខ្មែរ​វិញ ខ្មែរ​មាន​​ភាព​ជា​ម្ចាស់​​​​នៃ​វប្បធម៌ និង​អក្សរ​​​របស់​ខ្លួន​​មុន​ពេល​​​ឥណ្ឌា​នាំ​មក​នូវ​សាសនា​ព្រាហ្មណ៍ និង​​ព្រះពុទ្ធសាសនា​។ «អរិយធម៌​​របស់​យើង​​​គឺ​អ្នកតា អ្នកដូន» ដែល​​មាន​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។ ដល់​ពេល​ឥណ្ឌា​ចូល​មក​ទើប​មាន​សាសនា​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា និង​​ព្រះពុទ្ធ​សានា​» ដែល​ជួយ​បន្ថែម​ចាក់​ឫស​នៃ​វប្បធម៌​រហូត​មក​ដល់​​សព្វ​ថ្ងៃ​។

ពុទ្ធសាសនា​ហូរ​ចូល​ពី​ឥណ្ឌា​បាន​​សេចក្តី​ថា​បន្ទាប់ពី​ព្រះពុទ្ធ​ចូល​បរិនិព្វាន​បាន​​ ៣០០ ឆ្នាំ​មាន​សង្គាយនា​ការ​ប្រជុំ​សកល​លើក​​ទី ៣។ ព្រះពុទ្ធ​ចូល​បរិនិព្វាន​បី​ខែ​ប្រជុំ​លើក​​ទី ១ បាន​ ១ ឆ្នាំ​ប្រជុំ​​លើក​ទី​ ២​ ដល់​​តែ​​បាន ៣០០ ឆ្នាំ​បាន​​ប្រជុំ​លើក​ទី ៣ មាន​​​ព្រះអរហន្ត​ដែល​​ចេះ​ដឹង​​ជាង​គេ​បាន​ដឹកនាំ​ប្រជុំ​រួច​ហើយ​​បាន​ចាប់ផ្តើម​ផ្សាយ​ពុទ្ធសាសនា។

នៅ​សម័យ​​ថ្មី​នេះ​មិន​មាន​អ្នក​ប្រាជ្ញ​​ណា​ម្នាក់​ផ្លាស់​ប្ដូរ​តួ​អក្សរ​ខ្មែរ​ទេ។​

ភាសាខ្មែរ ត្រូវ​សរសេរ​ដោយ​មាន​តួ​ខ្លួន​ដៃ​មាន​ជើង និង​សក់​ដូចជា​តួ​ខ្លួន​​របស់​មនុស្ស​ដែរ និង​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ធម្មជាតិ​ដែល​ខ្មែរ​សម័យ​បុរាណ​បាន​ចាត់​ទុក​តួ​អក្សរ​នីមួយៗ​ជា «អង្គអក្សរ» មិនមែន​ជា​តួអក្សរ​ទេ​។ នោះ​បញ្ជាក់​ពី​ការ​គោរព​ និង​ដឹង​គុណ​ចំពោះ​អង្គ​នៃ​អក្សរ​នីមួយៗ។​ ប៉ុន្ដែ​នៅ​ទសវត្សរ៍​ទី ៦០ មាន​ក្រុម​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ឆ្វេង​និយម​មួយ​ក្រុម​ព្យាយាម​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដើម្បី​​កែ​របៀប​សរសេរ​ភាសា​ខ្មែរ​ជា​ព្យាង្គរាយ​ដើម្បី​ងាយ​សរសេរ​តាមរយៈ​ម៉ាស៊ីន​អង្គុលីលេខ​។

ប៉ុន្ដែ​ការ​អភិរក្ស​និយម​បាន​ជំទាស់​បំណង​ក្រុម​ឆ្វេង​និយម។​ «សម្រាប់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បង្រៀន​ខ្មែរ​ជនបរទេស​ក៏​​បង្រៀន​បែប​ស្ដាំ​និយម​ស្រប​តាម​គោលការណ៍​របស់​រាជរដ្ឋាភិបាល​ដែល​កំណត់​យក​សំណៅ​ដើម​របស់​សម្ដេច​ព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត។

ដោយ​​​​មាន​ភាសា​និយាយ​​​​ផ្សេង​គ្នា​​ទៅ​​​តាម​តំបន់​ និង​​និគម​ខុស​គ្នាៗ​ក្នុង​ប្រទេស​​​កម្ពុជា​នោះ​​​ហើយ​​ជា​​មូលហេតុ​​​ដែល​អ្នក​ប្រាជ្ញ​បុរាណ​ខ្មែរ​បាន​ចងក្រង​ក្បួន​ជា​វេយ្យាករណ៍​ក្នុង​ការ​​សរសេរ​ដើម្បី​​​ឲ្យ​មនុស្ស​ខ្មែរ​ទាំងឡាយ​ឯកភាព​គ្នា​រៀន​​​ក្បួន​តែ​មួយ​ក្នុង​ភាសា​តែ​មួយ​ដើម្បី​ស្ដាប់​គ្នា​យល់​ដោយ​ចាត់​ទុក​​ជា​ភាសា​​ផ្លូវការ​របស់​ជាតិ។ «កាលណា​យើង​​ទាក់ទង​គ្នា​ប្តូរ​គំនិត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅមក​នោះ​បាន​សេចក្តី​ថា​វា​ត្រឹមត្រូវ​ហើយ​និយាយ​ស្តាប់​គ្នា​បាន​។ ​ដូច្នេះ​​និយាយ​​​របៀប​ម៉េច​បាន​យើង​ស្តាប់​គ្នា​បាន? វា​មាន​ប្រធាន​មាន​​កិរិយា និង​មាន​កម្មបទ​ប្រហាក់​ប្រហែល​​ភាសា​បរទេស​មួយ​ចំនួន​ដែរ​។

នៅ​រាជបណ្ឌិត្យ​សភា​កម្ពុជា​មាន​មតិ​ខ្វែង​គ្នា​ជា​ញឹក​ញាប់​​ជុំវិញ​អក្សរសាស្រ្ដ​ខ្មែរ។

តាម​ការ​ស្រាវជ្រាវ​គេ​រក​ឃើញ​ថា​ខ្មែរ​មាន​សរសេរ​​អក្សរ ខ្មែរ​ដើម​ ៥០ ភាគរយ​បាលី​​សំស្ក្រឹត ៥០ ភាគរយ។ តាម​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ដដែល​​​អក្សរ​ខ្មែរ​ត្រូវ​បាន​ថៃ​ (សៀម) ចម្លង​ធ្វើ​​ជា​អក្សរ​របស់​ខ្លួន​ហើយ​មាន​អក្សរ​ខ្លះ​ខ្មែរ​យក​​​ពី​ថៃ​មក​វិញ​តាមរយៈ​ឥទ្ធិពល​ថៃ​ក្នុង​នាម​ជា​ប្រទេស​ជិត​ខាង។

លោក​បាន​ពន្យល់​ថា «​ពី​​ដំបូង​ថៃ​​យក​ពី​​យើង​ទាំង​ស្រុង​ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក​យើង​ក៏​យក​ពី​ថៃ​មក​វិញ​ខ្លះ។ រឿង​នេះ​​ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​ការ​ពន្យល់​របស់​សម្តេច​ព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត អំពី​ពាក្យ «ទិតៀន» ជា​ពាក្យ​ចម្លង​ពី​ពាក្យ​ខ្មែរ «តិះដៀល»។ សម្ដេច​ផ្ដល់​បទសម្ភាស​ក្នុង​វិទ្យុ​ជាតិ​ដោយ​ពន្យល់​ថា​ថ្ងៃ​មួយ​​នោះ​មាន​​កូន​សិស្ស​​ស៊ីសុវត្ថិ​មួយ​ក្រុម​ចូល​មក​ថ្វាយ​បង្គំ​​លោក​នៅ​ថ្ងៃ​​រសៀល។

លោក​សួរ​ថា​អាចៅៗ​ហ្នឹង​មក​ធ្វើ​អី? ពួកគេ​ថ្វាយ​បង្គំ​សួរ​ «​លោកតា! អំពី​ពាក្យ​ថា ​«ទិតៀន» ​​មាន​ន័យ​ថា​ម៉េច?» លោក​បាន​ពន្យល់​​ថា​តាមពិត​ពាក្យ​ខ្មែរ​យើង​និយាយ​ថា​តិះដៀល​។ ដល់​សៀម​យក​របស់​យើង​​ទៅ​វា​ថា​តិះដៀល​អត់​កើត​...ព្រោះ​​សៀម​មិន​​មាន​អក្សរ​ «ត» ទៅ​ជា​ «ទិ»ហើយ​​ពាក្យ «ដៀល»ដោយសារ​តែ​មិន​មាន​អក្សរ​ «ល» ក៏​ទៅ​ជា «ន» ទាំងអស់​ក្លាយ​ទៅ​​​ជា​ «តៀន» ​ទៅ។

តាមពិត​ពាក្យ​ដើម​របស់​យើង​គឺ «តិះដៀល» ដល់​យើង​យក​មកពី​​សៀម​មក​​វិញ​ទៅ​ជា «ទិតៀន»។

សាស្ដ្រាចារ្យ សឹង ផុស បាន​រំឭក​ថា​ក្រោយ​ឆ្នាំ រំដោះ ១៩៧៩ ភាសា​វៀតណាម​ភាសា​រុស្ស៊ី អេស្ប៉ាញ និង​ភាសា​អាល្លឺម៉ង់​ត្រូវ​បាន​​ជំរុញ​​ឲ្យ​សិស្ស និស្សិត​​សិក្សា​អាស្រ័យ​តាម​របប​នយោបាយ​ប្រទេស​ជាតិ​ដែល​ត្រូវ​បត់បែន​តាម​កាលៈទេសៈ។ ​អំពី​វិវាទ​ភាសា​ខ្មែរ​កន្លង​មក​មាន​ក្រុម​ទំនាញ​​សូរ​ដឹកនាំ​ដោយ​អតីត​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ឆ្វេង​និយម​លោក កេង វ៉ាន់សាក់ ដែល​​​ចង់​​​កែប្រែ​ឲ្យ​ស្រួល​តែ​ក្រុម​មួយ​​ទៀត​ចង់​អភិរក្ស​។

ទាក់ទង​នឹង​រឿង​​ហ្នឹង​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ​កំណត់​ថា​ត្រូវ​យក​តាម​ក្បួន​ខ្នាត​សម្ដេច​ព្រះសង្ឃ​រាជ​ជា​គោល​ប៉ុន្តែ​មិន​ទាន់​ឲ្យ​ធ្វើ​តាម ១០០ ភាគរយ​ទេ​។

លោក​​មាន​​ប្រសាសន៍​ថា​ក្រុម​​ទំនាញ​សូរ​មាន​ចេតនា​ចង់​បំបាត់​​​អក្សរ​ «ណ» និង «ឡ» ទៀត​ផង​។ លោក​ សឹង ផុស ជា​អ្នក​ការពារ និង​អភិរក្ស​អក្សរសាស្រ្ត​ខ្មែរ​មួយ​រូប​យល់ថា​ក្រុម​ទំនាញ​សូរ​គិត​មិន​ត្រឹមត្រូវ​ទេ។​

លោក​បញ្ជាក់​ថា​៖ «​តាម​យោបល់​ខ្ញុំ​ក្រុម​​​​​​នេះ​មិន​បាន​មាន​ឥទ្ធិពល​​ទៀត​​ទេ​ព្រោះ​មាន​​សារាចរណ៍​​មួយ​ចេញ​​ទៅ​ថា​ត្រូវ​យក​វចនានុក្រម​សម្តេច​ ជួន ណាត ជា​គោល​ក៏​​​បាត់​​សាបសូន្យ​ទៅ​វិញ​»។

លោក​រំឭក​ថា​ក្រសួង​មន្ទីរ​ដែល​ចេញ​ស្លាក​យីហោ​ជា​​អក្សរជាតិ​គួរ​​ពិនិត្យ​​​​អក្ខរាវិរុទ្ធ​​ឡើង​វិញ​ពីព្រោះ​ការ​សរសេរ​មាន​កំហុស​ច្រើន។​

លោក​​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «​ស្លាក​យីហោ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​អី​គឺ​សរសេរ​មហា​ខុស! តើ​អ្នក​ណា​ដែល​​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​សរសេរ​ស្លាក​ហ្នឹង? គឺ​​ក្រសួង​មន្ទីរ​ដែល​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចេញ​ស្លាក​ហ្នឹង​ត្រូវ​ត្រួត​ពិនិត្យ»។ បើ​តាម​​​លោក សឹង ផុស បញ្ហា​នេះ​​លំបាក​​ណាស់​ហើយ​​លោក​​យល់​ថា​រាជបណ្ឌិត្យ​សភា​ និង​​ក្រសួង​អប់រំ​ក៏​យល់​រឿង​នេះ​​ច្បាស់​​ដែរ​ហើយ​​កំពុង​តែ​ខិតខំ​ធ្វើ​ប៉ុន្តែ​បាន​​លទ្ធផល​អត់​សូវ​​ល្អ​​ដោយសារ Globalization ខ្លាំង​ជាង។ កូន​ខ្មែរ​ខំ​រៀន​អង់គ្លេស​មិន​​ឲ្យ​និយាយ​ខ្មែរ​មិន​ខុស​ពី​គ្រួសារ និង​​​ក្មេង​សម័យ​រៀន​ភាសា និង​អក្សរសាស្ដ្រ​​បារាំង​ដែល​​យល់​​ពី​វប្បធម៌​បារាំង​​ច្រើន​ជាង​ខ្មែរ។​ រីឯ​ខ្មែរ​ដែល​ជា​ម្ចាស់​នៃ​វប្បធម៌​បែរ​ជា​​មិន​សូវ​សិក្សា​យូរៗ​ទៅ​វប្បធម៌ និង​អរិយធម៌​កាន់តែ​ខ្សោយ​ទៅៗ។

លោក​សាស្ដ្រាចារ្យ​បាន​កត់សម្គាល់​ថា​ចិន​​​ ចាម ​និង​វៀតណាម​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​ខ្មែរ​វិញ​បែរ​ជា​​គេ​​រក្សា​បាន​នូវ​​អត្តសញ្ញាណ​​គេ​ជានិច្ច។ ទំនៀម​​ទម្លាប់​ចិន​គេ​នៅ​តែ​ចិនតែ​ខ្មែរ​យើង​​​ទៅ​​បរទេស​បាត់​ហើយ! ទោរ​ទៅ​​តាម​បរទេស។ នៅ​សាលា​គេ​សរសេរ​ឈ្មោះ​អគារ A, B,C។ ចុះ​អក្សរ​ខ្មែរ ក ខ គ ម៉េច​មិន​​​ដាក់? «យើង​​ជា​​បញ្ញវន្ត​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ហើយ​ចុះ​កូន​​ចៅ​យើង​មិន A,B,C ហើយ​តិច​ទៀត​ទៅ​?។

អ្នក​ដែល​មាន​គំនិត​ជាតិនិយម​ដូច​ខ្ញុំ​ និង​​លោក​ប្រាកដ​ថា​មិន​គាំទ្រ​​ហើយ។ មួយ​ទៀត​យើង​​ទៅ​ទិញ​​​ទំនិញ​របស់​ថៃ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​តែ​របស់​​ប្រើប្រាស់​សុទ្ធ​តែ​អក្សរ​ថៃ​​ទាំងអស់​ស្ទើរតែ​មិន​មាន​អក្សរ​អង់គ្លេស​ផង។ គេ​រក្សា​​អក្សរ​ថៃ​​របស់​គេ​បាន​នោះ​ហើយ​ជា​វិធីរក្សា​អត្តសញ្ញាណ​ជាតិ»៕

រាយការណ៍​បន្ថែម​ដោយ​ តាំង រីនិត្យ/សហការ​ផលិត​ VIDEO ដោយ គាំ ច័ន្ទរស្មី, កែវ រតនា, ជា វណ្ណារ័ត្ន, ហម ស្រីនិច, មាន​ សង្ហារ ដេវីត និង​ លៀប ទេវិពិទូ

0

Comments

Please, login or register to post a comment