Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ផ្ទះ ឬ​បន្ទប់​ជួល​សម្រាប់​កម្មករ​រោងចក្រ​ នៅ​តែ​គ្មាន​ស្តង់ដារ

Content image - Phnom Penh Post
អ្នក​ស្រី យ៉ែម ឆៃលីម កំពុង​រៀប​ចំ​ធ្វើ​ម្ហូប​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​តូច​នៃ​ផ្ទះ​ជួល​របស់​ខ្លួន។ ហេង ជីវ័ន

ផ្ទះ ឬ​បន្ទប់​ជួល​សម្រាប់​កម្មករ​រោងចក្រ​ នៅ​តែ​គ្មាន​ស្តង់ដារ

កម្មករ​រោងចក្រ​កាត់​ដេរ​រង​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ពី​សំណង់​ផ្ទះ ឬ​បន្ទប់​ជួល​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​រស់នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ដោយ​សារ​ពុំ​មាន​ស្តង់ដារ ខណៈ​ពេល​ពួក​គេ​កំពុង​តស៊ូ​ប្រកប​ការងារ​នៅ​តាម​រោងចក្រ​នានា ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ឯ​តាម​ខេត្ត​។

ឧស្សាហកម្ម​កាត់​ដេរ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ មាន​ការ​វិវត្តិ​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់ ហើយ​ចំនួន​រោងចក្រ​ភាគ​ច្រើន​នៅ​តែ​ប្រមូល​ផ្តុំ​ជុំវិញ​ទីក្រុង​និង​ជី​ប្រជុំជន​សំខាន់ៗ ​ស្រប​ពេល​ដែល​កម្មករ​ធ្វើ​ការ​មក​ពី​ទី​ជនបទ​ក៏​ចង់​រស់​នៅ​តាម​លំនៅឋាន​មាន​ទីតាំង​នៅ​ក្បែរ​កន្លែង​ធ្វើការ ​[​រោងចក្រ​]​ ផង​ដែរ​។ ប៉ុន្តែ​ស្តង់ដារ​សំណង់​ជា​លំនៅឋាន​សម្រាប់​កម្មករ​អាច​ជួល​ស្នាក់​នៅ​បាន​នោះ​ពុំ​មាន​លក្ខខណ្ឌ​សមរម្យ​ទេ គឺ​ទាំង​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​តាម​ជាយក្រុង និង​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា​។

ចាប់​តាំង​ពី​ពាក់​កណ្តាល​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​ ១៩៩០​ មក វិស័យ​កាត់​ដេរ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ បាន​ផ្តល់​ឱកាស​ការងារ​ច្រើន​ដល់​ប្រជាជន​កម្ពុជា ជា​ពិសេស​ស្ត្រី​ដែល​រស់នៅ​ទី​ជនបទ​។ ឧស្សាហកម្ម​នេះ​នៅ​តែ​រក្សា​កំណើន​បាន​ល្អ រីឯ​ចំនួន​រោងចក្រ​ក៏​បាន​ពង្រីក​ទៅ​តាម​ខេត្ត​ខ្លះៗ គឺ​មិន​ត្រឹម​តែ មាន​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​។

ក្នុង​រយៈពេល​ជិត​ ២០ ​ឆ្នាំ​នេះ អ្នក​ស្រី យ៉ែម ឆៃលីម ដែល​មាន​វ័យ​ ៣៥ ​ឆ្នាំ មក​ពី​ខេត្ត​ព្រៃវែង​បាន​បម្រើ​ការងារ​ជា​កម្មករ​រោងចក្រ​កាត់ដេរ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​។ សព្វថ្ងៃ​អ្នក​ស្រី​រស់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ជួល​ជាមួយ​ស្វាមី ដែល​មាន​មុខ​របរ​ដូច​គ្នា​។

អ្នកស្រី​បាន​ប្រាប់​ពី​ជីវិត​រស់នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ថា ៖ «​ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ជីវិត​ជា​កម្មករ​រោងចក្រ​ជិត​២០​ឆ្នាំ ហើយ​ការ​រស់នៅ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​មិនមាន​អ្វី​ល្អ​ប្រសើរ​នោះ​ឡើយ​ដោយ​សារ​យើង​ខ្វះខាត បាន​ត្រឹម​ជួល​ផ្ទះ​ស្នាក់នៅ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ថោក​»​។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ពី​បញ្ចប់​ការងារ​ពី​រោងចក្រ​ដែល​មាន​ចម្ងាយ ប្រហែល​១​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ផ្ទះ ឆៃ​លីម បានធ្វើ​ដំណើរ​មក​ផ្ទះ​ដោយ​ថ្មើរជើង​និង​ដើរ​ឆ្លងកាត់​ស្ពាន​ឈើ​បាក់ បែក​ប្រវែង​ជាង​ ១០០ ​ម៉ែត្រ ទើប​ចូល​ទៅដល់​ផ្ទះជួល​ស្នាក់​នៅ​។

ស្ថិត​ក្នុង​បន្ទប់​ផ្ទះ​ឈើ​មាន​ដំបូល​ស័ង្កសី​ទំហំ​ត្រឹម​តែ​៦​ម៉ែត្រ​ការ៉េ ដែល​គ្មាន​បន្ទប់ទឹក ឆៃ​លីម និង​ស្វាមី​បន្ត​ថា «​ពួក​ខ្ញុំ​ចំណាយ ​៣០ ដុល្លារ​ជួល​បន្ទប់​រស់នៅ​ដែល​ពុំមែន ជា​សំណង់​រឹងមាំ​ទេ​ដោយ​ពេល​ខ្លះ​មាន​ក្លិន​ស្អុយ​ពី​សំរាម​ដែល​គេ​គរ​ចោល​នៅ​ខាងក្រោម​ផ្ទះ​»​។

អ្នក​ស្រី​បាន​រំឭក​ថា ៖ «​កាលពី​ឆ្នាំ​ ២០០០ ពួក​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​ជាមួយ អ្នក​ធ្វើ​ការ​ដទៃ​ក្នុង​បន្ទប់​រួម​គ្រាន់​តែ​ក្នុង​មុង​មួយៗ​ផ្សេងៗ​គ្នា​ទេ​។ ខ្ញុំ​ពិបាក​ចិត្ត​នៅ​ពេល​ដែល​មាន​ភ្លៀង​ទឹក​សាច​ចូលក្នុង​បន្ទប់ យើង​រង់ចាំ​ទាល់​តែ​រាំង​ភ្លៀង​ទើប​សម្រាន្ត​បាន ប៉ុន្តែ​ទោះជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​នៅ​មាន​កម្មករ​រោងចក្រ​ខ្លះ​មាន​សភាព​លំបាក​ជាង​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត​»​។

អ្នក​ស្រី ឆៃលីម បន្ត​ថា ៖ «​ខ្ញុំ​តែង​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ផ្ទះ​ឈើ​ធំ​មួយ​សម្រាប់​ការ​រស់នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៅ​ឯ​ស្រុក​កំណើត​ប៉ុន្តែ​រហូត​មក​ទល់​ពេលនេះ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​មាន​សមត្ថភាព​ធ្វើបាន​នៅ​ឡើយ​»​។

ថវិកា​រក​បាន​មួយ​ផ្នែក​ត្រូវ​សន្សំ សំចៃ​សម្រាប់​ផ្ញើ​ទៅ​ចិញ្ចឹម​ម្តាយ និង​កូនៗ​កំពុង​រៀន​សូត្រ​នៅ​ស្រុក​កំណើត​ហើយ​គ្រួសារ​របស់ ឆៃ​លីម បាន​ស៊ូទ្រាំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ជួល​ដែល​មាន​តម្លៃ​ថោក​ជា​សំណង់​មិន​ត្រូវ​តាម​ស្តង់ដារ​ឡើយ​។

Content image - Phnom Penh Post
អ្នក​ស្រី យ៉ែម ឆៃលីម កំពុង​ដើរ​លើ​ស្ពាន​ឈើ​តូច​មួយ​ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ជួល​របស់​ខ្លួន។ ហេង ជីវ័ន

ផ្ទះ​ជួល​នេះ​មាន​តែ​បន្ទប់​ទទេ​ទេ​។ អ្នក​ស្រី ឆៃ​លីម បន្ត​ថា ៖ «​ខ្ញុំ​រស់នៅ​ទីនេះ​លំបាក​មែន ប៉ុន្តែ​វា​ហាក់​ដូចជា​ស៊ាំ​ហើយ ដោយសារ​ពួក​យើង​រស់នៅ​ទីនេះ​សុទ្ធ​សឹង​តែ​ជា​អ្នក​មិន​មាន​ផ្ទះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​រស់​នៅ​ជា​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ​»។

អ្នក​ស្រី ឆៃលីម បន្ថែម​ថា ៖ «​ខ្ញុំ​តែង​សង្ឃឹម​ថា បើ​សិន​រោងចក្រ​នីមួយៗ​មាន​បន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​សម្រាប់​កម្មករ​មិន​ដឹង​ជា​សប្បាយ​ចិត្ត​យ៉ាង​ណា​ទេ ប៉ុន្តែ​តាំងពី​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​រោងចក្រ​ជិត​ ២០​ ឆ្នាំ​មក​នេះ​មិន​ដែល បាន​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​បាន​ល្អ​នោះ​ទេ​»​។

កម្មករ​រោងចក្រ​ភាគ​តិច​ណាស់ ដែល​មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​ជួល​បន្ទប់​ដែល​ស្អាត​សមរម្យ និង​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់​។ ពួក​គេ​តែង​តស៊ូ​រស់នៅ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង សន្សំ​សំចៃ​សម្រាប់​ចំណាយ​ទៅ​ទ្រទ្រង់​ជីវភាព​គ្រួសារ​នៅឯ​ស្រុក​កំណើត ដូច្នេះ​ជម្រើស​ដែល​ល្អ​បំផុត​គឺ​ពួក​គាត់​រស់នៅ​តាម​បន្ទប់​ជួល​ថោកៗ​។

ចំណែក​អ្នក​ស្រី ជា សុខ​លាង វ័យ​ ៤២ ​ឆ្នាំ មកពី​ខេត្ត​ ព្រៃវែង ជា​កម្មករ​រោងចក្រ​កាត់​ដេរ​ផ្សេង​ទៀត នៅ​សង្កាត់​ចាក់​អង្រែ​លើ​បាន​ប្រាប់ ពី​ផល​លំបាក​ក្នុង​ការ​រស់នៅ​ផ្ទះ​ជួល​ថា អ្នក​ស្រី​ទើប​តែ​ធ្វើ​ការ​រោងចក្រ​បាន​២​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ការ​រស់​នៅ​ផ្ទះ​ជួល​គឺ​ជួប​បញ្ហា​ចោទ​ច្រើន​សម្រាប់​ពួក​គាត់​ដែល​មាន​ប្រាក់​ចំណូល​ទាប​។

អ្នក​ស្រី សុខលាង បន្ត​ថា ៖ «​បើ​សិន​ជា​មាន​ផ្ទះជួល​មួយ​សមរម្យ​ដែល​មាន​បន្ទប់​ទឹក និង​បរិយាកាស​ល្អ យើង​ពិត​ជា​អាច​រស់នៅ​ដោយ​រីករាយ និង​ប្រកប​ដោយ​ផាសុកភាព​»​។

អ្នក​ស្រី សេង នី ម្ចាស់​ផ្ទះ​ជួល​ម្នាក់​នៅ​ស្រុក​កៀនស្វាយ ខេត្ត​កណ្តាល ប្រាប់​កាសែត​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្តិ៍​អចលនទ្រព្យ​ថា ផ្ទះជួល​របស់​គាត់​មាន​២០​បន្ទប់ ដោយ​ជួល​ក្នុង​តម្លៃ​ ៤០ ​ដុល្លារ ១​ បន្ទប់​ក្នុង​ ១​ ខែ​សម្រាប់​កម្មករ​រោងចក្រ​នៅ​ក្បែរៗ​នេះ​។

អ្នកស្រី​បន្ថែម​ថា​៖ «​ខ្ញុំ​ព្យាយាម​សាងសង់​បន្ទប់​ដែល​មាន​ទំហំ​ធំ​ល្មម​ដែល​មាន​បន្ទប់​ទឹក រៀងៗ​ខ្លួន ពីព្រោះ​ចង់​ផ្តល់​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​ទីធ្លា អនាម័យ និង​សុវិត្ថភាព​សម្រាប់​អ្នក​ស្នាក់​នៅ​»​។

Content image - Phnom Penh Post
កុមារី​ម្នាក់​នេះ​កំពុង​ដើរ​លើ​ស្ពាន​ឈើ​តូច​ចាស់​ទ្រុឌ​ទ្រោម។ ហេង ជីវ័ន

​អ្នកស្រី​បន្ត​ថា ទោះបីជា​បន្ទប់​ជួល​ទាំង​អស់​នោះ​មិន​ទាន់​ស្រប​តាម​ស្តង់ដារ​សំណង់​មែន ប៉ុន្តែ​«​បន្ទប់​របស់​យើង​មាន​ភាព​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​យើង​បាន​ធ្លាប់​ឃើញ​ដោយ​ការ​រស់នៅ​របស់​ពួក​គេ​ដូច​សំណង់​អនាធិបតេយ្យ​»​។

អ្នក​ស្រី​បន្ថែម​ថា ៖ «​ខ្ញុំ​បាន​ដឹង ពី​សំណង់​ដែល​មាន​ស្តង់ដារ​ហើយ ខ្ញុំ​ចង់​ជួយ​កម្មករ​រោងចក្រ​ឲ្យ​មាន​កន្លែង​រស់​នៅ​ដែល​មាន​ស្តង់ដារ ប៉ុន្តែ​សំណង់​បែប​នោះ​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​ច្រើន ហើយ​ពួក​គាត់​មិន​មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការជួល​បន្ទប់​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់​នោះទេ​»​។

តាម​រយៈ​បទពិសោធ​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ ២០០០ ​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ លោក​ស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ ប្រធាន​សម្ព័ន្ធ​សហជីព​កម្ពុជា (CATU) មាន​ប្រសាសន៍​ថា លំនៅឋាន​ជួល​ស្នាក់​នៅ​របស់​កម្មករ​រោងចក្រ​នៅ​តែ​មាន​ស្ថាន​ភាព​លំបាក​រួម​ទាំង ការ​ហូប​ចុក និង​ស្ថានភាព​រស់នៅ​របស់​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​»​។

រោងចក្រ​ខ្លះ​បាន​ផ្តល់​ជា​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ដល់​កម្មករ​រោងចក្រ ប៉ុន្តែ​រោងចក្រ​មួយ​ចំនួន​ធំ​ដែល​មិន​មាន​កន្លែង​ស្នាក់នៅ ប្រកប​ដោយ​ស្តង់ដារ​នៅ​ឡើយ​ទេ វា​ក៏បង្ក​ភាព​លំបាក​ដល់ក​ម្មករ ដែល​ធ្វើ​ការ​ថែម​ម៉ោង​ដោយ​សារ​ស្ថានភាព​អសនិ្តសុខ គ្មាន​ភ្លើង​បំភ្លឺ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ទៅផ្ទះ​ជាដើម ហើយ​ភាគ​ច្រើន​នៃ​ពួក​គាត់​បាន​ប្រើ​បន្ទប់​ទឹក​រួមគ្នា​ដែល​បង្ក​ឲ្យ​ខ្វះ​អនាម័យ​។

លោក​ស្រី សុភ័ណ្ឌ បន្ថែម​ថា បើ​ចង់​ឲុ្យ​កម្មករ​រស់នៅ​ប្រកប​ដោយ​ស្តង់ដារ និង​ផាសុកភាព រាជរដ្ឋាភិបាល ឬ​ម្ចាស់​សំណង់​គួរ​គិតពី​ភាព​ធំ​ទូលាយ បរិយាកាស​ជុំវិញ បន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​ត្រូវ​មាន​បន្ទប់​ទឹក​រក្សា​សុវិត្ថ​ភាព​តាម​ដង​ផ្លូវ​ដោយ​ដាក់​ភ្លើង​បំភ្លឺ និង​មិន​មាន​សំរាម​ពាសវាល​ពាសកាល​។

ឧទាហរណ៍​ជាក់ស្តែង​បញ្ហា​ចោទ​ពី​សំណង់​រស់នៅ​របស់​កម្មករ​ដោយ​សារ​នៅ​ពេល​ដែល​ម្ចាស់ផ្ទះ​សាងសង់​សំណង់​ដែលមាន​ស្តង់ដារ ប៉ុន្តែ​កម្មករ​ក៏​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ក្នុង​ការ​ជួល​ក្នុងតម្លៃ​ថ្លៃ​លើស​ពី​ការ​ចំណាយ​របស់​ពួក​គាត់ ដូច្នេះ​គឺមាន​តែ​បន្ធូរ​តម្លៃ​ចំណាយ​សម្រាប់​សំណង់​បន្ទប់​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ស្តង់ដារ​។

បើ​ទោះបី​ជា​តួ​លេខ​នៃ​ប្រាក់​ឈ្មួល​គោល​របស់​កម្មករ​មាន​ការ​កើន​ឡើង​ដល់​ ១៥៣ ​ដុល្លារ ក្នុង​ ១​ ខែ ប៉ុន្តែ​ការ​ចំណាយ​ក៏​ខ្ពស់​ដោយ​សារ​ទំនិញ​ផ្សេងៗ​ឡើង​ថ្លៃ​។

លោកស្រី សុភ័ណ្ឌ បន្តថា ៖ «​ជា​ទូទៅ​សហជីព​បាន​ជួយ​ចងក្រង​ពួក​គាត់​ជា​ក្រុម​ឲ្យ​ទទួល​បាន​លក្ខខណ្ឌ​ការងារ​ដែល​ល្អ​ពី​ការ​រស់នៅ​របស់​កម្មករ​»​។

«​យើង​មាន​ច្បាប់​ផ្ទះ​ជួល​ដែល​និយាយ​ពី​ស្តង់ដារ​នៃ​ផ្ទះជួល​សម្រាប់​កម្មករ​រោងចក្រ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មើលទៅ​វា​ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ទាន់​មាន​ការ​អនុវត្ត​ទូលំទូលាយ​ទេ ហើយ​ពួក​គេ​ហាក់​ដូចជា​មិនទាន់​យល់​ពី​ពាក្យ​ពេចន៍​នៃ​ច្បាប់​ដែល​ស្ថិតក្នុង​សេចក្តី​ប្រកាស​របស់​ក្រសួង​ការងារ​នោះ​ទេ​»៕

0

Comments

Please, login or register to post a comment

ព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ