Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ-រត់​ម៉ូតូ​​ ដែល​យក​យាន​ធ្វើ​ជា​ផ្ទះ​ស្នាក់ ចង់​ឲ្យ​រដ្ឋ​មាន​ផ្ទះ​ជួល​ថោកៗ

Content image - Phnom Penh Post
លោក ហ៊ិន មឿន កំពុង​ធាក់​ស៊ីក្លូ​របស់​ខ្លួន​យឺតៗ​ដើម្បី​ស្វែងរក​អតិថិជន​មក​ជិះ​។

អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ-រត់​ម៉ូតូ​​ ដែល​យក​យាន​ធ្វើ​ជា​ផ្ទះ​ស្នាក់ ចង់​ឲ្យ​រដ្ឋ​មាន​ផ្ទះ​ជួល​ថោកៗ

ស៊ីក្លូ​ធ្លាប់​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​សេវា​ដឹកជញ្ជូន​សាធារណៈ​ឯកជន​ជា​ទី​ពេញនិយម​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ចាប់​តាំងពី​សម័យ​អាណានិគមនិយម​បារាំង​ជា​រហូត​មក​គឺ​លើក​លែង​តែ​ក្នុង​រយៈពេល​ជិត​ ៤ ​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​គ្រប់គ្រង​អំណាច​របស់​ខ្មែរ​ក្រហម​ចន្លោះ​ពី​ឆ្នាំ​ ១៩៧៥-៧៩ ​ប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មក​ស៊ីក្លូ​ក៏​ចាប់ផ្តើម​ទទួល​ការ​ពេញ​និយម​ឡើង​វិញ​ជា​បន្ត​មក​ទៀត​។

ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​នៅ​តាម​ដងផ្លូវ​សាធារណៈ​នានា​នៃ​រាជធានី​ភ្នំពេញ គេ​ពុំ​សូវ​ឃើញ​មាន​ចំនួន​ស៊ីក្លូ​ច្រើន​ដូច​មុន​ទេ​ខណៈ​ដែល​យានជំនិះ​ដឹក​ជញ្ជូន​គ្មាន​ផ្សែង​មួយ​នេះ​នៅ​សល់​កាន់តែ​តិច​វា​ថែម​ទាំង​បាន​បន្ថែម​តួនាទី​ថ្មី​របស់​ខ្លួន​ម្យ៉ាង​ទៀត​គឺ​ដោយសារ​ «​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ភាគ​ច្រើន​មកពី​តាម​ខេត្ត​បាន​យក​ស៊ីក្លូ​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​សម្រាន្ត​របស់​ពួកគាត់​នៅ​ពេល​យប់ៗ​» ​នៅ​តាម​ទីសាធារណៈ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​នេះ​តែ​ម្តង​។

លោក ហ៊ិន មឿន វ័យ​ ៥៩ ​ឆ្នាំ​ជា​កសិករ​មកពី​ស្រុក​កំពង់ត្របែក ខេត្ត​ព្រៃវែង បាន​ឆ្លៀត​ពេល​ទំនេរ​ពី​ការងារ​ស្រែចម្ការ​រួច​ក៏​មក​ធ្វើ​ជា​កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ដើម្បី​រកប្រាក់​ចំណូល​បន្ថែម​សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​គ្រួសារ ដែល​មាន​កូន​នៅ​ក្នុង​បន្ទុក​ ៥ ​នាក់ និង​មាន​ដី​ស្រែ​តែ​​ ០,៥០ ​ហិកតា​ប៉ុណ្ណោះ​។ គាត់​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ដូចៗ​គ្នា​ទៅ​នឹង​កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ជាច្រើន​រូប​ទៀត​ពួកគាត់​មក​ភ្នំពេញ​មាន​តែ​សម្ពាយ ​«​ខោអាវ​ពីរ​សម្រាប់ ក្រមា​មួយ និង​ថវិកា​ ២-៣ ​ម៉ឺន​រៀល ជាប់​ខ្លួន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​»​។

បុរស​វ័យ​ ៥៩ ​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​បាន​ថ្លែង​ថា​នៅ​ភ្នំពេញ​កម្មករ​ «​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ភាគច្រើន​បាន​ចំណាយ​ថវិកា​ ៣០០០ ​រៀល​ជួល​ស៊ីក្លូ​ ១ ​ក្នុង ​១ ​ថ្ងៃ​ដើម្បី​បាន​ស៊ីក្លូ​ធាក់​ដឹក​ម៉ូយ​»​។ ចំណែក​ប្រាក់​ចំណូល​វិញ​ «​យើង​អាច​រក​បាន​ចន្លោះ​ពី​ជាង​ ១ ​ម៉ឺន​រៀល​ទៅ ៣ ​ម៉ឺន​រៀល ហើយ​បើ​ថ្ងៃ​ណា​ហេង​បាន​ដល់​ ៤ ​ម៉ឺន​រៀល​ដែរ​»​។

លោក​បាន​ត្អូញត្អែរ​ថា​ជា​ធម្មតា​ពួក​ «​ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​ប្រាក់​សម្រាប់​អាហារ​ហូបចុក​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ម្នាក់​ចន្លោះ​ពី​ ៨០០០ ​រៀល​ទៅ​ ១២០០០ ​រៀល​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ និង​ចំណាយ​លើ​ថ្លៃ​ប្រើប្រាស់​បន្ទប់​ទឹក​ដើម្បី​បាន​ងូត​ទឹក​ (​សាធារណៈ​ម្តុំ​មុខ​វត្ត​បទុម​) ២ ​ដង​ក្នុង​ ១ ​ថ្ងៃ អស់​ ៤០០០ ​រៀល និង​ប្រើប្រាស់​បន្ទប់​ទឹក​បត់ជើង​តូច​ម្តងៗ​អស់​ ៥០០ ​រៀល​ទៀត ពីរ​បី​ដង​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​»​។ ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ភាគច្រើន​ពួកគាត់​ជា​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការងារ​តាំងពី​ម៉ោង​ ៥ ​ព្រឹក​រហូត​ដល់​ម៉ោង​ជាង ៧ ​យប់​ដើម្បី​ធាក់​ស៊ីក្លូ និង​ដើម្បី​ស្វែងរក​អតិថិជន​មក​ជិះ​ស៊ីក្លូ​របស់​ពួក​ខ្លួន​។

«​ចាប់​តាំងពី​ម៉ោង​ជិត ៥ ​ទៀបភ្លឺ​ពួក​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​នៅ​លើ​ស៊ីក្លូ​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​រូតរះ​ទៅ​ដឹក​អីវ៉ាន់​ឲ្យ​ម៉ូយ​យក​ទៅ​លក់​នៅ​ដូរ​តាម​ផ្សារ ឬ​នៅ​តាម​តូប​ក្បែរ​ចិញ្ចើម​ផ្លូវ​នានា​។ មួយ​ម៉ូយ​ពេល​ព្រឹក​យើង​អាច​រក​បាន​ប្រាក់​ ២០០០ ​ទៅ​ ៣០០០ ​រៀល​ដែរ​គឺ​មិន​ទៀង​ទេ ទៅ​តាម​ទី​ជិត​ទី​ឆ្ងាយ​»​។ នេះ​បើ​តាម​សម្តី​របស់​លោក មឿន​។ «​ដល់​ពេល​ភ្លឺ​ឡើង យើង​ចាប់ផ្តើម​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នានា​ដើម្បី​ស្វែងរក​អ្នក​ដំណើរ​ដែល​ត្រូវការ​ជិះ​ស៊ីក្លូ​ទៅ​ផ្សារ ឬ​ទៅ​នេះ​ទៅ​នោះ​ជិតៗ និង​ពេល​ខ្លះ​ក៏​បាន​ដឹក​អ្នក​ទៅ​ធ្វើការ​អ៊ីចឹង​ដែរ​ទៅ​អាច​បាន​លុយ​ច្រើន​បន្តិច​»​។

នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ស៊ីក្លូ​គឺ​បាន​តែ​ក្នុង​រង្វង់​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ជិតៗ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះ​បើ​ទៅ​ឆ្ងាយ​បន្តិច​អ្នក​ជិះ​គេ​ងាក​ទៅ​រក​ជិះ​ម៉ូតូ​រ៉ឺម៉ក​កង់​ ៣ ​វិញ​ហើយ​។

កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​រូប​នេះ​បន្ត​ថា៖ «​ពួកយើង​យក​ថ្លៃ​ជិះ​ស៊ីក្លូ​គឺ​ចាប់ពី​ ១០០០ ​រៀល​រហូត​ដល់​ ៤០០០ ​រៀល​ប៉ុណ្ណឹង​ឯង ហើយ​ភាគច្រើន​ម៉ូយ​ជិះ​ម្តង​បាន​ ២០០០ ​រៀល​ទៅ​មក​ផ្សារ​កណ្តាល ឬ​ផ្សារ​ចាស់​នៅ​ជិតៗ​នេះ​ឯង​»​។

លោក យ៉ាន់ សារិន វ័យ ៧៨ ​ឆ្នាំ​មាន​ទីលំនៅ​នៅ​ស្រុក​កោះធំ ខេត្ត​កណ្តាល បាន​ចំណាយពេល​ជាង​ ២០ ​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ជាមួយ​នឹង​មុខរបរ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​។ គាត់​បាន​រំឭក​ថា៖ «​គ្រួសារ​របស់​យើង​បាន​ចំណាយ​ប្រាក់​ប្រហែល​ជាង​ ១០០០ ​ដុល្លារ​ទិញ​បាន​ស៊ីក្លូ​ថ្មី​មួយ​កាលពី​ឆ្នាំ​ ១៩៩០ ហើយ​ក៏​បន្ត​ប្រកប​របរ​នេះ​ជា​រហូត​មក​»​។

លោក​បាន​បន្ត​ថា៖ «​ឥឡូវ​នេះ​ស៊ីក្លូ​របស់​ខ្ញុំ​ចាស់​ហើយ តែ​បើ​ចង់​ធ្វើ​ថ្មី​ក៏​ខាង​អាជ្ញាធរ​ក្រុង​គេ​អត់​ឲ្យ​មាន​ធ្វើ​ស៊ីក្លូ​ថ្មី​បន្ថែម​ទៀត​ដែរ​»​។

ដោយ​វ័យ​កាន់តែ​ចាស់​គាត់​អាច​ធាក់​ស៊ីក្លូ​របស់​ខ្លួន​បាន​យឺតៗ និង​ជិតៗ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។ «​រាល់ថ្ងៃ​ហ្នឹង​ក្រោយ​ពី​ផាត់​ហូបចុក​ហើយ ខ្ញុំ​អាច​នៅ​សល់​ប្រាក់​បាន​ពី ១ ​ម៉ឺន ទៅ​ជិត ២ ​ម៉ឺន​រៀល​ប៉ុណ្ណោះ​»​។ នេះ​បើ​តាម​ប្រសាសន៍​របស់​លោក សារិន​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​លោក និង​ក្រុម​គ្រួសារ​មាន​កូន​ផ្ទះ​តូច​មួយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​សម្រាប់​រស់នៅ​នៅ​ម្តុំ​ស្ទឹងមានជ័យ និង​ពុំ​បាច់​ចំណាយ​ប្រាក់​ជួល​ស៊ីក្លូ​ដូច​គេ​ទេ​។

លោក ព្រំ ឌាន វ័យ​ ៧១ ​ឆ្នាំ​មកពី​ខេត្ត​ស្វាយរៀង​ក៏​បាន​ចំណាយ​ពេល​នៅ​លើ​ស៊ីក្លូ​ច្រើន​ឆ្នាំ​ដូច​លោក យ៉ាន់ សារិន ដែរ​។

លោក​បាន​ពោល​ថា​៖ «​ជំនាន់​ខ្ញុំ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​អាច​ចិញ្ចឹម​កូន​ប្រពន្ធ​បាន​។ ប៉ុន្តែ​សព្វ​ថ្ងៃ​រក​បាន​តែ​រស់​ម្នាក់ឯង​ទេ គឺ​ក្រោយ​ពី​កាត់​ហូបចុក និង​ប្រើប្រាស់​បន្ទប់​អនាម័យ​ហើយ​គឺ​នៅ​សល់​ប្រាក់​ប្រហែល​ជាង​ ១ ​ម៉ឺន​រៀល​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​នេះ​គឺ​អត់​ផ្លូវ​ទេ​»​។

Content image - Phnom Penh Post
លោក ព្រំ ឌាន បាន​ចំណាយ​ពេល​ប្រមាណ​ ២ ​ទសវត្សរ៍​ជាមួយ​របរ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​។

«​អ៊ីចឹង​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​ពុំ​ឃើញ​មាន​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​វ័យ​ក្មេងៗ​ច្រើន​ដូច​មុន​ទេ ព្រោះ​តែ​រកប្រាក់​ពុំ​បាន​។ ទំនង​ជា​ដាច់​ពូជ​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​អស់​ត្រឹម​ហ្នឹង​ហើយ​» នេះ​បើ​តាម​សម្តី​របស់​លោក ឌាន​។

ក្រៅពី​ចំណាយ​ផ្សេងៗ​អស់​ច្រើន​កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ទាំង​ ៣ ​នាក់​បាន​សំណូមពរ​ចង់​ឲ្យ​រដ្ឋ​ជួយ​ «​សាងសង់​ទី​កន្លែង​ផ្ទះ​ជួល​ស្នាក់​នៅ​មាន​តម្លៃថោក និង​មាន​សង់​បន្ទប់​ទឹក​សាធារណៈ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ទីតាំង និង​សុំ​កុំ​យក​ថ្លៃ​ប្រើ​បន្ទប់ទឹក​ខ្ពស់​» ​រហូត​ដល់​ ៥០០ ​រៀល​ម្តង​។

ស្រដៀង​គ្នា​ទៅ​នឹង​ការ​ទាមទារ​របស់​កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ដែរ​បុរស​វ័យ​ជាង​ ៣០ ​ឆ្នាំ មើល​ទៅ​មាន​សម្លៀក​បំពាក់​សមរម្យ និង​សុខភាព​រឹងមាំ​បង្គួរ​ដែល​នៅ​ឈរ​ក្បែរ​ក្រុម​ម្ចាស់​យាន​អត់​ម៉ាស៊ីន​ទាំង​នោះ​ក៏​បាន​ត្អូញត្អែរ​ថា «​តម្លៃ​ជួល​បន្ទប់​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​គឺ​ថ្លៃ​ខ្ពស់​ណាស់​ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​រ៉ឺម៉ក​កង់​ ៣ ​គឺ​មិន​អាច​ជួល​បន្ទប់​ស្នាក់នៅ​ ១ តែ​ម្នាក់ឯង​បាន​នោះ​ទេ ព្រោះ​បន្ទប់​មួយ​គេ​ទារ​ថ្លៃ​ពី​ ៦០ ​ទៅ​ ៧០ ​ដុល្លារ ហ្នឹង​! អត់​ទាន់​គិត​ថ្លៃ​ទឹក​ភ្លើង​ផង​» នេះ​បើ​តាម​ការ​អះអាង​របស់​លោក រ៉ា ជា​ម្ចាស់​ម៉ូតូ​រ៉ឺម៉ក​កង់​ ៣ មកពី​ស្រុក​ជើងព្រៃ ខេត្ត​កំពង់ចាម​។

ដោយសារ​បន្ទប់​ជួល​ស្នាក់នៅ​ជាមួយ​បងប្អូន​ជីដូន​មួយ​នៅ​ឆ្ងាយ​គឺ​ស្ថិត​នៅ​សង្កាត់​ចោមចៅ ខណ្ឌដង្កោ ភាគ​ខាង​ខាង​លិច​នៃ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​មាន​ពេល​រាត្រី​ខ្លះ​ក៏​បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​បុរស​វ័យ​កណ្តាល​រូប​នេះ​សុខចិត្ត​សម្រាន្ត​នៅ​លើ​រ៉ឺម៉ក​ម៉ូតូ​កង់​ ៣ ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ម្តុំ​ផ្សារកណ្តាល​ដែរ​។ «​ថ្ងៃ​ខ្លះ​នៅ​រង់ចាំ​ដឹក​ភ្ញៀវ​រហូត​ដល់​ម៉ោង​ជាង​ ៨ ​យប់ ហើយ​ផ្សំ​នឹង​ការ​ហត់នឿយ សាំង​ក៏​ថ្លៃ​ផង ខ្ញុំ​ក៏​សុខចិត្ត​គេង​នៅ​លើ​រ៉ឺម៉ក​ម៉ូតូ​នៅ​ក្បែរ​នេះ​តែ​ម្តង​ទៅ​» នេះ​បើ​តាម​សម្តី​លោក រ៉ា​។ «​អូ​! បើ​រដ្ឋ ឬ​ក៏​មាន​អ្នក​វិនិយោគ​ណា​គេ​មាន​ចិត្ត​ល្អ​សង់ ឬ​លៃលក​ជួល​បន្ទប់​ស្នាក់នៅ​ថោកៗ​នៅ​ម្តុំ​កណ្តាល​ទីក្រុង វា​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​ក្រ​ដូច​ពួកយើង​អាច​ស្នាក់​បាន​ស្រួល និង​អាច​សន្សំ​បាន​ប្រាក់​ច្រើន​សម្រាប់​យក​ទៅ​ចិញ្ចឹម​កូន​ប្រពន្ធ​នៅឯ​ស្រុក​កំណើត​បាន​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ដែរ​»​។

លោក អ៊ឹម សម្បត្តិ ប្រធាន​សមាគម​អភិរក្ស​ស៊ីក្លូ និង​មុខរបរ​ក្រៅ​ប្រព័ន្ធ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​នៅ​ក្នុង​សមាគម​របស់​លោក​មាន​ស៊ីក្លូ​ ៧០ ​គ្រឿង និង​មាន​សមាជិក​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ប្រហែល ១៣០ ​នាក់​ដោយ​សមាជិក​អាច​ជួល​ស៊ីក្លូ​ទាំងនោះ ១ ​គ្រឿង ១ ​ខែ ថ្លៃ​ ៥ ​ម៉ឺន​រៀល ខណៈ​នៅ​លើ​ទីផ្សារ​សេរី​ថ្លៃ​ជួល​ស៊ីក្លូ​អាច​លើស​នេះ​ ២ ​ដង​។

Content image - Phnom Penh Post
កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​រូប​នេះ​កំពុង​អង្គុយ​រង់ចាំ​អតិថិជន​។ រូបថត មឿន ញាណ

លោក​បន្ត​ថា៖ «​លក្ខណៈ​ពិសេស​របស់​សមាជិក​សមាគម​អភិរក្ស​ស៊ីក្លូ​គឺ​ពួកគាត់​អាច​ទទួល​បាន​ការ​ដឹក​ម៉ូយ​ជា​ភ្ញៀវទេសចរ​ដើរ​កម្សាន្ត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​អាច​បាន​ចន្លោះ​ពី​ ៣ ​ដុល្លារ​ក្នុង​រយៈពេល​ ១-២ ​ម៉ោង និង​បាន​ ៧ ​ដុល្លារ​សម្រាប់​រយៈពេល ៤ ​ម៉ោង​»​។

«​ប៉ុន្តែ​ភ្ញៀវទេសចរ​មាន​ច្រើន​តែ​ក្នុង​រដូវ High-season ទេ ដោយ​ពេល​នោះ​អាច​ឲ្យ​បងប្អូន​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​របស់​យើង​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ប្រហែល​ ១៥០ ​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ដែរ​» នេះ​បើ​តាម​ប្រសាសន៍​របស់​លោក សម្បត្តិ​។ «​ជាធម្មតា​មាន​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ភាគច្រើន​មកពី​តាម​ខេត្ត​បាន​យក​ស៊ីក្លូ​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​សម្រាន្ត​របស់​ពួកគាត់​នៅ​ពេល​យប់ៗ​ព្រោះ​ពួកគាត់​អត់​មាន​ប្រាក់​អាច​ជួល​ថ្លៃ​ឈ្នួល​បន្ទប់ ឬ​កន្លែង​ស្នាក់នៅ​បាន​ទេ ហើយ​ខាង​សមាគម​ក៏​ខ្វះខាត​ទីតាំង​សម្រាប់​ជួយ​ពួកគាត់​ដែរ​និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី​ទៅ​យើង​ពុំ​អាច​រក​ដី​ដើម្បី​សាងសង់​ទីកន្លែង​បាន​ធំ​ទូលាយ​នោះ​ទេ រីឯ​រដ្ឋ​ក៏​ពុំ​មាន​លទ្ធភាព​ជួយ​អ្វី​ដល់​យើង​ដែរ​»​។

លោក ហ៊ិន មឿន បាន​បញ្ជាក់​ថា៖ «​អ្នក​មកពី​តាម​ខេត្ត​ដើម្បី​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ដូច​ខ្ញុំ តែងតែ​យក​ស៊ីក្លូ​ធ្វើ​ផ្ទះ​ដេក​នៅ​ពេល​យប់ៗ​។ ពួកយើង​តែង​ជ្រើសរើស​តាម​ទីសាធារណៈ​ខ្លះ​ដើម្បី​ជួបជុំ​គ្នា​ (​បួន​ដប់​នាក់​) ​សម្រាន្ត​ពេល​យប់​ជុំ​គ្នា​ដោយ​ខ្លះ​មាន​អង្រឹង​ចង​សម្រាន្ត ខ្លះ​ក៏​ដេក​ផ្ទាល់​លើ​ស៊ីក្លូ​តែ​ម្តង​ទៅ​។ តែ​បើ​ប៉ះ​យប់​ខ្លះ​មាន​ភ្លៀង​គឺ​នាំ​គ្នា​ចង​កៅស៊ូ​ប្រក់​ជា​ដំបូល​ជ្រក​ទៅ​»​។

លោក អ៊ឹម សម្បត្តិ បន្ថែម​ថា៖ «​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​នៅ​ទូទាំង​ភ្នំពេញ​ចំនួន​កម្មករ​ធាក់​ស៊ីក្លូ​បាន​ថយ​ចុះ​ជា​លំដាប់ គួរ​ឲ្យ​ព្រួយបារម្ភ​ចំពោះ​ការ​បាត់បង់​ស៊ីក្លូ​ដែល​វា​ធ្លាប់​ជា​អត្តសញ្ញាណ​នៃ​សេវា​យាន​ដឹកជញ្ជូន​សាធារណៈ​ឯកជន និង​អត់​បញ្ចេញ​ផ្សែង​ពុល​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ទេ​។ អីចឹង​ហើយ​បាន​ជា​យើង​ខំ​បង្កើត​ជា​សមាគម​ឡើង​ដើម្បី​បាន​ជួយ​ដល់​ពួកគាត់​ខ្លះៗ​»​។

លោក​បន្ត​ថា​តាម​ «​តួលេខ​ចុង​ក្រោយ​កាលពី​ឆ្នាំ​ ២០១៦ មាន​អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ​ប្រមាណ​ ២០០ ​នាក់ ខណៈ​ឆ្នាំ​នេះ​មាន​មិន​ដល់​ ១៥០ ​នាក់​ទេ​» ព្រោះ​ពួកគាត់​រក​ប្រាក់​ពុំ​សូវ​បាន​ក៏​ដូរ​មុខរបរ​ខ្លះ​ទៅ រីឯ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​វ័យចាស់​ធាក់​ស៊ីក្លូ​លែង​កើត ចំណែក​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ទាំង​មូល​មាន​ស៊ីក្លូ​សរុប​ទាំងអស់​មិន​ដល់ ៤០០ ​គ្រឿង​ទេ ហើយ​បើ​តាម​ការ​ប៉ាន់ស្មាន​ស៊ីក្លូ​​ ១ ​គ្រឿង​អាច​ចំណាយ​អស់​ប្រាក់​ច្រើន​ជាង​ ៥០០ ​ដុល្លារ​។

ការ​បាត់បង់​ស៊ីក្លូ​គឺ​មាន​កត្តា​រួមផ្សំ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ដូចជា​អត់​មាន​អ្នក​ប្រកប​របរ​នេះ ស៊ីក្លូ​ចាស់​ទ្រុឌទ្រោម​ខូច​អស់​ប្រើ​លែង​កើត គ្មាន​គ្រឿង​បន្លាស់​នៅ​លើ​ទីផ្សារ ជាពិសេស​គឺ​ «​យី របស់​ស៊ីក្លូ​អត់​មាន​ថ្មី ឬ​អាច​ផលិត​បាន​ដោយ​ងាយ​នោះ​ទេ​គឺ​វា​ត្រូវការ​រោងចក្រ​ផលិត​ត្រឹមត្រូវ​ណាស់​។ អ្វី​ដែល​យើង​មាន​នៅ​ពេល​នេះ​គឺជា​របស់​សំណល់​ពី​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រនិយម​ដែល​គេ​បាន​ផលិត​កាល​នោះ​ហើយ​អាច​នៅ​សល់​ប្រើ​បាន​មក​ទល់​នឹង​ពេល​នេះ​។ អ៊ីចឹង​វា​អាច​នឹង​បាត់បង់​ស៊ីក្លូ​អស់​ទៅ​ថ្ងៃ​ខាង​មុខ​ជា​ពុំ​ខាន​» នេះ​បើ​តាម​ការ​បញ្ជាក់​របស់​លោក សម្បត្តិ​៕

0

Comments

Please, login or register to post a comment

ព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ