Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - លក្ខខណ្ឌ​រស់នៅ​ដ៏លំបាក​របស់​កម្មករ​ខ្មែរ​ដែល​យក​ការដ្ឋាន​ស្នាក់នៅ​ជាមួយ​ប្រាក់​ឈ្នួល​ទាប

Content image - Phnom Penh Post
ក្រុម​កម្មករ​សំណង់​ដែល​ធ្វើការ​តាម​ការដ្ឋាន​នានា​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ភាគច្រើន​តែង​យក​ទីកន្លែង​ធ្វើការ​សម្រាប់​ស្នាក់នៅ​តែ​ម្ដង។ ហេង ជីវ័ន

លក្ខខណ្ឌ​រស់នៅ​ដ៏លំបាក​របស់​កម្មករ​ខ្មែរ​ដែល​យក​ការដ្ឋាន​ស្នាក់នៅ​ជាមួយ​ប្រាក់​ឈ្នួល​ទាប

ភ្នំពេញៈ លោក សុទ្ធ ថា និង​ភរិយា​របស់​គាត់​អ្នកស្រី ដុសសេន ពួកគាត់​ទាំង​ពីរ​រស់នៅ​ក្នុង​តង់​កៅស៊ូ​ពណ៌​បៃតង​ក្នុង​ការដ្ឋាន​សំណង់​មួយ​ហើយ​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ​ពួកគាត់​តែងតែ​ភ្ញាក់​ពី​គេង​តាំងពី​ព្រឹក​ព្រលឹម​មុន​ថ្ងៃរះ។ កម្មករ​សំណង់​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ការដ្ឋាន​សំណង់​គឺ​ពួកគាត់​មិន​ដែល​យឺតយ៉ាវ​ក្នុង​ការ​ចេញ​ទៅ​បំពេញ​ការងារ​នោះ​ទេ។

លោក​ ថា និង​អ្នកស្រី សេន រួម​នឹង​កម្មករ​សំណង់​រាប់​សិប​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​កំពុង​សាងសង់​ខុនដូ​ប្រណីត​មួយ​មាន​កម្ពស់​ចំនួន ២៥ ជាន់​ដែល​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​ផ្សារ​ទួលទំពូង។ ពួកគាត់​បាន​មក​ធ្វើការ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​អស់​រយៈពេល ១០ ខែ​មក​ហើយ​ដោយ​ទុក​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់​ឲ្យ​រស់នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃវែង​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​សិក្សា​នៅ​ទី​នោះ។

ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​មាន​កូន​ប្រុស​ច្បង​ពីរ​នាក់​កំពុង​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ហាង​ធ្វើ​នំប៉័ង​មួយ​កន្លែង​ក្នុង​ខណ្ឌ​ទួលគោក​តែ​អ្នកស្រី​ សេន គាត់​តែងតែ​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​អំពី​កូន​ដែល​រស់នៅ​ឯ​ស្រុក​កំណើត តែ​កូន​គាត់​មក​លេង​ពេល​ណា​ដែល​ពួកគេ​ទំនេរ​ដូច​ក្នុង​សប្តាហ៍​នេះ​អ៊ីចឹង។

អ្នកស្រី​ សេន ថ្លែង​ថា៖ «នៅ​ពេល​ណា​ដែល​ពួកខ្ញុំ​ខល​ទូស័ព្ទ​ទៅ​លេង​កូន​គឺ​ពួកខ្ញុំ​តែងតែ​យំ ដោយសារ​តែ​ពួកគេ​នៅ​ក្មេងៗ​ហើយ​ត្រូវ​ដាំ​បាយ​ហូប​ដោយ​ខ្លួនឯង។ ការ​សម្រេច​ចិត្ត​បែក​ពី​ក្រុម​គ្រួសារ​វា​មិនមែន​ជា​រឿង​ងាយស្រួល​នោះ​ទេ​ប៉ុន្តែ​វា​កើត​ចេញ​ពី​ការ​អស់​សង្ឃឹម»។

ដូចជា​កម្មករ​សំណង់​ឯ​ទៀត​ដែរ​អ្នកស្រី សេន ត្រូវ​មាន​ភារកិច្ច​សង​បំណុល​នៅឯ​ស្រុក​កំណើត។ ប៉ុន្តែ​បំណុល​ដែល​អ្នកស្រី​ត្រូវ​សង​នោះ​មិនមែន​ជា​របស់​អ្នកស្រី​ផ្ទាល់​ទេ។

បើ​តាម​លោក សុទ្ធថា បញ្ជាក់​៖ «ពួកខ្ញុំ​បាន​ចាញ់​បោក​បងប្រុស​ភរិយា​ខ្ញុំ​គឺ​គាត់​បាន​ស្នើសុំ​ឱ្យ​ពួកខ្ញុំ​ខ្ចី​ប្រាក់​ពី​ធនាគារ​ឲ្យ​គាត់។ បន្ទាប់​មក​គាត់​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន​បាត់»។

បងប្រុស​របស់​អ្នកស្រី សេន បើក​ហាង​ធ្វើ​នំប៉័ង​នៅ​រាជធានី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​ហើយ​បាន​ស្នើសុំ​ឲ្យ​អ្នកស្រី​ សេន ចុះ​ហត្ថលេខា​ដើម្បី​ខ្ចី​ប្រាក់​ចំនួន ៥០០០ ដុល្លារ​ឲ្យ​គាត់​កាលពី​ពីរ​ឆ្នាំ​មុន។

បី​ខែ​ក្រោយ​មក​គាត់​បាន​លក់​ហាង​នំប៉័ង​នោះ​ចោល​ហើយ​បាន​រត់​គេច​ខ្លួន​បាត់។ លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ពួក​ខ្ញុំ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ទេ​ដែល​មក​រស់នៅ​ និង​ធ្វើការ​នៅ​ទី​នេះ​ប៉ុន្តែ​ពួកយើង​គ្មាន​ជម្រើស ។ យើង​ត្រូវ​រក​លុយ​សង​បំណុល​ធនាគារ»។

នៅ​ក្នុង​ខ្ទម​ស្នាក់នៅ​បណ្តោះអាសន្ន​របស់​លោក​ ថា ​គឺ​គាត់​បាន​សង់​វា​នៅ​ជិត​គំនរ​ថ្ម​ និង​សំរាម​ហើយ​គាត់​យក​បន្ទះ​ឈើ​បួន​ដប់​ដើម្បី​ក្រាល​ធ្វើ​ជា​គ្រែ​ដេក​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់។

Content image - Phnom Penh Post
ក្រុម​កម្មករ​សំណង់​សម្រាក​យក​កម្លាំង​ក្នុង​ពេល​កំពុង​បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ការដ្ឋាន​មួយ​កន្លែង​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​នា​ពេល​កន្លង​មក។ ផា លីណា

រឿង​មួយ​ផ្សេង​ទៀត

ការ​រស់នៅ​ក្នុង​ការដ្ឋាន​សំណង់​វា​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ​សម្រាប់​កម្មករ​សំណង់​ក្នុង​រាជធានី​ដែល​មាន​កម្មករ​ប្រមាណ ១០០០០០ នាក់​រស់នៅ។

ប៉ុន្តែ​មិនមែន​ទាំងអស់​នៃ​អ្នក​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សំណង់​ដែល​កំពុង​រីក​លូតលាស់​ខ្លាំង​ក្នុង​ទីក្រុង​ជា​កម្មករ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​នោះ​ទេ។ នៅ​ក្នុង​គម្រោង​លក្ខណៈ​អន្ដរជាតិ​ភាគច្រើន​គឺ​តែង​មាន​អ្នក​ជំនាញ​ជា​ជនជាតិ​ចិន​ និង​វៀតណាម​ដែល​ធ្វើការ​ជាមួយ​នឹង​កម្មករ​ជនជាតិ​ខ្មែរ។

ខណៈ​ភារកិច្ច​ដែល​បំពេញ​ដោយ​កម្មករ​បរទេស​ និង​កម្មករ​ខ្មែរ​គឺ​មិន​មាន​ភាព​ខុសគ្នា​ខ្លាំង​នោះ​ទេ​ភាព​ខុសគ្នា​គឺ​នៅ​លើ​បទពិសោធ​របស់​ពួកគេ​ហើយ​វា​អាស្រ័យ​លើ​ការ​អត់ធ្មត់​ខិតខំ​ធ្វើការ​រៀងៗ​ខ្លួន។

លោក​ ថា និង​អ្នកស្រី​ សេន ចូល​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ោង​ ៧ ព្រឹក​ខណៈ​ដែល​លោក Cai Sheng Jie ជនជាតិ​ចិន​បាន​ធ្វើការ​មួយ​ម៉ោង​មុន​រួច​ទៅ​ហើយ​នៅឯ​ការដ្ឋាន​សំណង់​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ការដ្ឋាន​ជាច្រើន​ទៀត​ដែល​មាន​ជនជាតិ​ចិន​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​បុរស​ជនជាតិ​ចិន​ម្នាក់​ឈ្មោះ Jie អាយុ ២៩ ឆ្នាំ​ដែល​មាន​ចាក់​សាក់​ផង​ដែរ​នោះ​បាន​ប្រាប់​ថា​គាត់​បាន​មក​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​កាលពី​ខែ​សីហា​ជាមួយ​នឹង​ក្រុមហ៊ុន​ម៉ៅការ​សំណង់​ចិន​ដែល​ធ្វើការ​លើ​គម្រោង​អចលនទ្រព្យ​លំនៅឋាន​ និង​ពាណិជ្ជកម្ម​ដ៏ធំ​មួយ​នៅ​ក្នុង​ខណ្ឌ​ចំការមន។

រៀងរាល់​ព្រឹក​ភ្ញាក់​ពី​គេង​នៅ​ម៉ោង ៥ ព្រឹក​ញ៉ាំ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ដែល​មាន​តម្លៃ​មួយ​ដុល្លារ​នៅ​ម៉ោង ៥:៣០ បន្ទាប់​មក​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ធ្វើការ​ជា​អ្នក​ចាក់​ប្លង់​សេ​បាត។

លោក Sheng Jie រស់នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដែល​គេ​សង់​ឡើង​របៀប​អន្តេវាសិកដ្ឋាន ។ គេ​សង់​ជា​ជួរ​ដូច​ប្រអប់​ឈើ​គូស​អម​ជាមួយ​បង្អួច​តូចៗ​ដែល​ផ្ទះ​ប្រភេទ​នេះ​ជា​ចំណុច​សម្គាល់​ពី​ការដ្ឋាន​សំណង់​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​កម្មករ​បរទេស។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «បន្ទប់​ធំ​មួយ​គឺ​ពួកគាត់ (កម្មករ​ចិន) ដេក​រួម​គ្នា​បាន​ចំនួន​ប្រាំបី​នាក់។ បាទ! ពួកវា (បន្ទប់) មើល​ទៅ​ដូចជា​ប្រអប់។ ប៉ុន្តែ​វា​មាន​ផាសុកភាព។ វា​គឺជា​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​យើង​ត្រូវការ»។

ខណៈ​ពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​បាន​ផ្តល់ «បន្ទប់» និង​ភួយ​ឲ្យ​ដល់​ពួកគេ​ហើយ​នោះ​គឺ​ពួកគាត់​ត្រូវ​ប្រើ​ឈើ​មួយ​ចំនួន​ដែល​នៅ​ទំនេរ​យក​មក​ធ្វើ​ជា​គ្រែដេក។

សម្រាប់​ការងារ​មួយ​វេន​មាន​បួន​ម៉ោង​លោក Sheng Jie ថ្លែង​ថា​លោក​ចង់​ធ្វើការ​បី​ម៉ោង​រួច​សម្រាក​ហូប​អាហារ​ថ្ងៃត្រង់។

លោក​ថ្លែង​ដោយ​ក្តី​រីករាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ទី​នេះ​ពីព្រោះ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​ទីនេះ​ខ្ញុំ​អាច​មាន​ពេល​ដេក​ពេល​ថ្ងៃត្រង់​បាន​រហូត​ដល់​ទៅ​ពីរ​ម៉ោង​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ»។ ប៉ុន្តែ​វា​នេះ​មិនមែន​ជា​មូលហេតុ​តែ​មួយ​គត់​ដែល​ធ្វើឲ្យ​លោក​មាន​ស្នាម​ញញឹម​នៅ​លើ​ផ្ទៃមុខ​របស់​គាត់​នោះ​ទេ។ លោក​ថ្លែង​ថា​វា​គឺជា​ពេលវេលា​តែ​មួយ​គត់​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​និយាយ​ទូស័ព្ទ​ជាមួយ​កូនប្រុស​អាយុ ៥ ឆ្នាំ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ដែល​នេះ​ជា​ការ​លើក​ទឹកចិត្ត​ដ៏ចម្បង​បំផុត​សម្រាប់​ជម្នះ​លើ​ការងារ​ដ៏នឿយ​ហត់​នេះ។

លោក Sheng Jie និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ប្រាប់​អ្នក​ថា​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​នឹក​កូន​ខ្ញុំ​ណាស់។ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ធ្វើការ ខ្ញុំ​ញុំ​អាហារ, ខ្ញុំ​ងូត​ទឹក​រួច​បន្ទាប់​មក​ទូស័ព្ទ​ទៅ​វា​ភ្លាម»។

ចាត់​ទុក​ដូច «សត្វធាតុ»

វិស័យ​សំណង់​បាន​ក្លាយ​ក្បាល​ម៉ាស៊ីន​មួយ​នៃ​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​លូតលាស់​លឿន​បំផុត​នៅ​ក្នុង​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ។ ការដ្ឋាន​សំណង់​ជាច្រើន​ដែល​មាន​ដង​សន្ទួច​ខ្ពស់ៗ​កំពុង​សាងសង់​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃើញ​ថា​រីក​ដុះដាល​ដូច​ផ្សិត​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ដែល​អ្នក​រស់នៅ​ជិត​ខាង​មិន​អាច​គេច​ផុត​ពី​សំឡេង​រំខាន​នៃ​ការ​សាងសង់​ទាំង​នោះ​ទេ។

ក្នុង​ល្បឿន​យ៉ាង​លឿន​នៃ​ការ​វិនិយោគ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​វា​បាន​ផ្តល់​ចំណូល​ដល់​ប្រទេស​កម្ពុជា​យ៉ាង​ច្រើន​ផង​ដែរ​ដូចជា​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ និង​កសិកម្ម​ជាដើម។ គិត​ត្រឹម​ខែ​ឧសភា​ឆ្នាំ​នេះ​ការ​វិនិយោគ​ក្នុង​វិស័យ​សំណង់​ត្រូវ​បាន​គេ​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា​មាន​ចំនួន ៦,៥ ពាន់​លាន​ដុល្លារ។ ក្នុង​ឆ្នាំ ២០១៥ ការ​វិនិយោគ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ​សរុប​ទាំង​អស់​មាន​ចំនួន​តែ ៣,៣ ពាន់​លាន​ដុល្លារ​ប៉ុណ្ណោះ។

ទិន្នន័យ​ពី​ក្រសួង​រៀបចំ​ដែនដី​បង្ហាញ​ថា​មាន​កម្មករ​កម្ពុជា​ច្រើន​ជាង ២០ ម៉ឺន​នាក់​កំពុង​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ ពាក់​កណ្តាល​នៃ​ចំនួន​នេះ​គឺ​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។ ខណៈ​ពេល​ដែល​ប្រាក់​ឈ្នួល​ប្រែប្រួល​ដោយ​ផ្អែក​ទៅ​លើ​កម្រិត​ជំនាញ​របស់​ពួកគេ​ចំពោះ​កម្មករ​ធម្មតា​ដែល​គ្មាន​ជំនាញ​ពួកគេ​ទទួល​បាន​ប្រហែល ៦ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​គឺ​ច្រើន​ជាង​កម្មករ​កាត់​ដេរ​សម្លៀកបំពាក់​ និង​ស្បែកជើង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​តែ​បន្តិចបន្ទួច​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក​ថា​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កម្រៃ​ប្រហែល ២៤០ ដុល្លារ​ហើយ​អ្នកស្រី​ សាន ទទួល​បាន​ប្រហែល ១៦០ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ។

ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនាញ​ល្អ​ជាពិសេស​កម្មករ​បរទេស​ដូចជា​លោក Sheng Jie ជា​ដើម​គឺ​ទទួល​បាន​ប្រហែល​ ១០០០ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​រួម​ជាមួយ​នឹង​ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ​ប្រមាណ ៣០០ ដុល្លារ​ផ្សេង​ទៀត ។

លោក មឿនតុលា នាយក​ប្រតិបត្តិ​មជ្ឈមណ្ឌល​សម្ព័ន្ធភាព​ការងារ និង​សិទ្ធិ​មនុស្ស​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​មាន​កត្តា​ជាច្រើន​ដែល​ជំរុញ​ឲ្យ​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ចូល​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សំណង់​ទោះបី​ជា​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្នួល​តិចតួច​ក្តី។ វិស័យ​កាត់ដេរ​គឺ​ភាគច្រើន​ស្ត្រី​គាត់​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​ជាង​ខាង​សំណង់​ហើយ​កត្តា​មួយ​ទៀត​គឺ​បំណុល​កាន់តែ​កើនឡើង​ហើយ​ឱកាស​ការងារ​តាម​ខេត្ត​គឺ​មាន​តិចតួច។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា​កម្មករ​ក្នុង​ស្រុក​ភាគច្រើន​ចូល​មក​ធ្វើការ​ឆៅៗ​តែ​ម្តង​ដោយ​មិន​មាន​ការ​ហ្វឹកហាត់​ជំនាញ​នោះ​ទេ​ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​ក្រុមហ៊ុន​វិនិយោគ​ទាំង​នោះ​ធ្វើការ​បណ្តុះបណ្តាល​ពី​ការងារ​ដល់​ពួកគាត់​នោះ​កម្មករ​ខ្មែរ​អាច​ធ្វើការ​បាន​ល្អ​ជាង​អ្នក​រួម​ការងារ​ជាមួយ​គ្នា​ដែល​ជា​ជនបរទេស​ទៀត​ផង។

លោក តុលា ថ្លែង​ថា​ប៉ុន្តែ​នៅ​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​ចាត់ទុក​ដូច​ជា «សត្វធាតុ» ហើយ​រស់នៅ​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​ដ៏កខ្វក់។ ពួកគាត់​កម្រ​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្តល់​ឲ្យ​រស់នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដែល​រៀបចំ​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ណាស់។ ដូច្នេះ​ពួកគាត់​ត្រូវ​សង់​កន្លែង​ស្នាក់នៅ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​ខ្ទម​ដោយ​ខ្លួនឯង នៅ​ក្នុង​ការដ្ឋាន​នោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ទឹក​មាន​កម្រិត។

លោក​ថ្លែង​ថា​ការដ្ឋាន​គឺជា​កន្លែង​ដែល​មិន​មាន​សុវត្ថិភាព​នោះ​ទេ​ជាពិសេស​ចំពោះ​កម្មករ​ជា​ស្ត្រី។ លោក​ តុលា បាន​ថ្លែង​ថា៖​ «កម្មករ​ដែល​ជា​ជនជាតិ​ខ្មែរ​តែងតែ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើលឃើញ​ថា​គ្រាន់​តែ​ជា​កម្មករ​ធម្មតា​ដែល​គ្មាន​ជំនាញ។ លក្ខខណ្ឌ​ការងារ និង​ការ​រស់នៅ​របស់​ពួកគាត់​គឺ​ខុស​គ្នា​ទាំង​ស្រុង​ពី​កម្មករ​ជា​ជនជាតិ​ចិន​ និង​ជនជាតិ​វៀតណាម»។

សូម្បី​តែ​នៅ​ពេល​បំពេញ​ការងារ​ក៏​ពួកគេ​មាន​ការ​ការពារ​តិចតួច​ផង​ដែរ។ ទោះបី​ជា​មាន​ចំនួន​ជិត​មួយ​ភាគ​បី​នៃ​ចំនួន​កម្មករ​នៅ​ក្នុង​ឧស្សាហកម្ម​កាត់ដេរ​ក្តី​ក៏​វិស័យ​សំណង់​មាន​តំណាង​កម្មករ​ទាប​នៅ​ឡើយ។

កម្មករ​កាត់ដេរ​សម្លៀក​បំពាក់ និង​ស្បែកជើង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​មាន​ចំនួន​ប្រមាណ ៧៥០ ០០០ នាក់​ហើយ​មាន​សហជីព​ជាង ៣០០០ សហជីព​ដែល​បម្រើ​ឲ្យ​វិស័យ​នេះ។ ប៉ុន្តែ​កម្មករ​ក្នុង​វិស័យ​សំណង់​គឺ​មាន​តែ​មួយ​ក្តាប់​តូច​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក សុខ គីន ប្រធាន​សហព័ន្ធ​សហជីព​កម្មករ​សំណង់ និង​ព្រៃឈើ​កម្ពុជា​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​គិត​ថា​មាន​សហជីព​កម្មករ​សំណង់​តែ​បួន​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​បាន​ចុះ​បញ្ជី​នៅ​ក្រសួង​ការងារ»។

លោក​បន្ត​ថា​កង្វះ​តំណាង និង​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​បាន​នាំ​ឲ្យ​កម្មករ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្នួល​តិច​មិន​គ្រប់​ចំនួន ឬ​ការ​កិបកេង​ប្រាក់​ខែ​របស់​ពួកគេ​ជាដើម​ហើយ​កង្វះ​ឧបករណ៍​សុវត្ថិភាព និង​គ្មាន​ប្រាក់​សន្តិសុខ​សង្គម។

លោក គីន ថ្លែង​ថា៖ «យើង​ត្រូវ​បង្កើត​គោលនយោបាយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​យើង​ហើយ​ជូន​ដំណឹង​ប្រាប់​កម្មករ។ តែ​វា​នៅ​តែ​មិន​គ្រប់គ្រាន់​នោះ​ទេ​ព្រោះ​យើង​មិន​មាន​សមាជិក​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ»។

ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​សំណង់​ដែល​កំពុង​រីក​លូតលាស់​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​មិនមែន​ជា​ជម្រើស​ទី​មួយ​របស់​លោក​ ថា ​និង​អ្នកស្រី​ សេន ទេ។ ដូច​ប្រជាជន​ជាច្រើន​ទៀត​ដែល​នៅ​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា​ដែរ ដំបូង​លោក​ថា​បាន​ព្យាយាម​ឆ្លងដែន​ទៅ​ធ្វើការ​សំណង់​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​បាងកក​ប្រទេស​ថៃ​ហើយ​អ្នកស្រី សេន ក៏​បាន​ទៅ​តាម​ធ្វើការ​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ។

លោក ថា ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្នួល ៣៥០ បាត (ប្រហែល ១០ $) ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ​គឺ​ច្រើន​ជាង​ឆ្ងាយ​ដែល​គាត់​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃវែង។ ប៉ុន្តែ​គាត់​ត្រូវ​ចែក​រំលែក​បន្ទប់​ដេក​ជាមួយ​កម្មករ​ខ្មែរ​ផ្សេង​ទៀត​ហើយ​ក្រោយ​មក​អ្នកស្រី​ សេន ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ។ ពួកគាត់​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ត្រឡប់​មក​ខ្មែរ​វិញ។

ដោយ​ប្រឈម​នឹង​បំណុល​កាន់តែ​ច្រើន​អ្នកស្រី សេន បាន​សម្រេច​ចិត្ត​មក​ផ្សង​ព្រេង​រក​ការងារ​ធ្វើ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ជាមួយ​លោក ថា ។

អ្នកស្រី សេន បាន​ថ្លែង​ថា៖ « ខ្ញុំ​មិន​អាច​រស់នៅ​តែ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដោយ​មិន​ធ្វើការ​ជួយ​រក​ប្រាក់​ជួយ​ទ្រទ្រង់​គ្រួសារ​នោះ​ទេ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​មក​ធ្វើការ​ជាមួយ​ប្ដី​របស់​ខ្ញុំ»។

ស្ថានភាព​របស់​ពួកគាត់​គឺ​ធម្មតា។ កាលពី​ខែ​ឧសភា​សមាគម​មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ​កម្ពុជា​បាន​រាយការណ៍​ថា​ចំនួន​នៃ​ប្រាក់​កម្ចី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​មាន​ជិត​ដល់ ៣ ពាន់​លាន​ដុល្លារ​ដែល​ទំហំ​ទឹកប្រាក់​កម្ចី​ជា​មធ្យម​ប្រហែល ១៤០០ ដុល្លារ ។

នៅ​ពេល​ដែល​លោក​ ថា ​និង​អ្នកស្រី សេន ផ្លាស់​មក​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​គឺ​ពេល​នោះ​ពួកគាត់​ជំពាក់​បំណុល​គេ​ទាំង​ដើម​ទាំង​ការ​ជិត ៧០០០ ដុល្លារ។

បង់រំលស់​ប្រាក់​កម្ចី​គឺ​ត្រូវ​មាន​ការ​លះបង់​ខ្ពស់​ណាស់។ ពួកគាត់​ញ៉ាំ​តែ​អាហារ​ធម្មតាៗ​ជាមួយ​ម្ហូប​មាន​តែ​សម្ល​បន្លែ និង​បាយ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគាត់​កម្រ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​លេង​ស្រុក​កំណើត​ណាស់​ហើយ​សូម្បី​តែ​ការ​ជួបជុំ​គ្នា​សប្បាយ​ញ៉ាំ​ស្រាបៀរ​តិចតួច​បន្ទាប់ពី​ធ្វើការ​ហត់​នឿយ​ក៏​ត្រូវ​ឈប់​ដែរ។

អ្នកស្រី សេន និយាយ​ថា៖ «យើង​មិន​អាច​សប្បាយ​រីករាយ​ដូច​កម្មករ​ក្មេងៗ​បាន​នោះ​ទេ​ព្រោះ​យើង​ត្រូវការ​សន្សំ​ប្រាក់»។

គម្លាត​ជំនាញ

អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ភោជនីយដ្ឋាន​ចិន​មួយ​នៅ​ជិត​កោះពេជ្រ​លោក Sheng Jie ពន្យល់​ថា​កម្មករ​ដែល​មិន​បាន​រៀនសូត្រ​មាន​ជម្រើស​តែ​ពីរ​ប៉ុណ្ណោះ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ចិន ទី ១ គឺ​ការងារ​ផ្នែក​កសិកម្ម​ និង ទី ២ គឺ​ផ្នែក​សំណង់។ ប៉ុន្តែ​លោក​ថ្លែង​ថា៖ «ការងារ​កសិកម្ម​មិនមែន​ជា​ជំនាញ​របស់​ខ្ញុំ​ទេ»។

ដោយ​បាន​បម្រើ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ​អស់​រយៈពេល ១០ ឆ្នាំ​មក​ហើយ​នោះ​គាត់​មិន​ស្ទាក់ស្ទើរ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់​មក​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទេ​នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​របស់​លោក​បាន​ចុះ​កិច្ចសន្យា​ជួល​កម្មករ​ដែល​មាន​ជំនាញ​នោះ។

លោក Sheng Jie និយាយ​ថា៖ «និយាយ​ដោយ​ត្រង់​ទៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ធ្វើការ​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ណា​មួយ​ហើយ​នៅ​ពេល​ក្រុមហ៊ុន​នោះ​មាន​គម្រោង​មួយ​ថ្មី​គឺ​វា​មិន​សមរម្យ​ទេ​បើ​សិន​ជា​យើង​មិន​ទៅ​តាម​ធ្វើការ​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​នោះ។ សម្រាប់​ពួកយើង​ជា​ជនជាតិ​ចិន​យើង​ឱ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ​ការ​ទុកចិត្ដ​ និង​ភាព​ស្មោះត្រង់​បំផុត»។

និយាយ​ជាមួយ​លោក Sheng Jie អំពី​ភាព​តានតឹង​រវាង​កម្មករ​បរទេស និង​កម្មករ​ខ្មែរ​វា​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​រឿង​ជាក់ស្តែង​មួយ។ លោក Jie និយាយ​ថា​លោក​បាន​មើល​ឃើញ​ថា​កង្វះ​ការ​លើក​ទឹកចិត្ត និង​ភាព​ស្មោះត្រង់​ជា​អ្វី​ដែល​កើត​មាន​ជាមួយ​នឹង​កម្មករ​ (ខ្មែរ) ក្នុង​ស្រុក។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​និយាយ​អំពី​កម្មករ​ដែល​ជា​ជនជាតិ​ខ្មែរ បាទ! ពិត​ណាស់​លក្ខខណ្ឌ​របស់​ពួកគេ​អាក្រក់​ជាង​លក្ខខណ្ឌ​របស់​ពួកយើង​ទៀត។ ប៉ុន្តែ​នោះ​គឺ​ដោយសារ​តែ​ពួកគេ​ធ្វើការ​មិន​បាន​ខ្លាំង​ដូចជា​ពួកយើង»។

លោក Sheng Jie បាន​និយាយ​ថា​នៅ​មាន​ឱកាស​សម្រាប់​អ្នក​រួម​ការងារ​ជាមួយ​លោក​ដែល​ជា​ជនជាតិ​ខ្មែរ ពួកគេ​អាច​រៀន​ពី​ការងារ​ និង​ជ្រើសរើស​យក​ជំនាញ​ថ្មីៗ​ប៉ុន្តែ​វា​ដូចជា​ខ្វះខាត​ការ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់។

លោក ថា មិន​យល់​ស្រប​ជាមួយ​នឹង​ការ​លើក​ឡើង​នេះ​ទេ។ លោក ថា ថ្លែង​ថា​ប្រសិន​បើ​កម្មករ​ក្នុង​ស្រុក​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្តល់​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ពីរ​បៀប​ប្រើ​ឧបករណ៍​ធុន​ធ្ងន់ និង​គ្រឿងចក្រ​នោះ​ពួកគាត់​អាច​ធ្វើ​ការងារ​ទទួល​បាន​លទ្ធផល​ល្អ​ដូច​គ្នា។ ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី សេន បាន​បន្ថែម​ថា​សូម្បី​តែ​ពេល​កម្មករ​ចង់​ជំរុញ​ឱ្យ​មាន​លក្ខខណ្ឌ​ការងារ និង​ការ​រស់នៅ​មាន​លក្ខណៈ​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​មុន​គឺ​ស្ទើរ​តែ​គ្មាន​ជំនួយ​សោះ​សម្រាប់​ពួកគាត់​ហើយ​មិន​មាន​សហជីព​នោះ​ទេ។ អ្នកស្រី​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​មិន​ឃើញ​មាន​សហជីព​ណា​មួយ​មក​ជួយ​យើង​នោះ​ទេ»។

នៅក្នុង​ផ្ទះ​ដ៏តូច​ចង្អៀត​របស់​ពួកគាត់​កូនប្រុស​របស់​លោក​ ថា ឈ្មោះ រស្មី អាយុ ១០ ឆ្នាំ​កំពុង​លេង​ម៉ូតូ​ជ័រ​ដែល​ជា​ប្រដាប់​ក្មេង​លេង ។ លោក​បាន​និយាយ​ថា​លោក​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ពី​សុវត្ថិភាព​របស់​កូន​គាត់​ណាស់​នៅ​ក្នុង​ការដ្ឋាន​សំណង់​នេះ​ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​កូនគាត់​ត្រឡប់​ទៅ​ខេត្ត​ព្រៃវែង​វិញ​ក៏​លោក​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ដូច​គ្នា។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​ពិត​ជា​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ពី​វា​ណាស់​ព្រោះ​គ្មាន​អ្នកណា​មើល​វា​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​ខ្លាច​វា​ដួល ឬ​មាន​អ្វី​ធ្លាក់​លើ​វា»។

ដោយ​អស់​សង្ឃឹម​ក្នុង​ការ​ចាកចេញ​ពី​ស្ថានភាព​ដ៏លំបាក​របស់​ខ្លួន​លោក​ថា​បាន​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ថា​រូបគាត់​ និង​ប្រពន្ធ​អាច​សន្សំ​ប្រាប់​បាន​គ្រប់​ចំនួន​សម្រាប់​សង​បំណុល​គេ​នៅ​ឆ្នាំ​ក្រោយ។ ប៉ុន្តែ​ក្តីព្រួយ​បារម្ភ​នៅ​តែ​លេច​ឡើង​លើ​ផ្ទៃមុខ​របស់​ពួកគាត់។

លោក សុទ្ធ ថា​បញ្ជាក់​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​យើង​មាន​ដី​ទំហំ​តូច​ល្មម​សម្រាប់​ធ្វើ​កសិកម្ម​គឺ​ប្រាក់​ចំណូល​នឹង​មិន​អាច​ប្រៀបធៀប​ជាមួយ​ការងារ​បាន​ទេ​ប៉ុន្តែ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​យើង​អាច​រស់នៅ​ជួបជុំ​ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​អស់​គ្នា​បាន»។ «ប៉ុន្តែ​តើ​អ្នក​ណា​ដឹង​បើ​យើង​មិន​ដែល​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ផង​នោះ»។

អ្នកស្រី សេន និយាយ​កាត់​ថា៖ «នៅ​ពេល​ដែល​យើង​សង​បំណុល​ធនាគារ​រួច​អស់​ខ្ញុំ​ចង់​មាន​ហាង​ធ្វើ​នំប៉័ង​មួយ [នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ព្រៃវែង] ហើយ​កូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ​អាច​ជួយ​ក្នុង​ដំណើរការ​ហាង​នោះ​បាន» ៕ NS

Joey Chua Xue Ting

0

Comments

Please, login or register to post a comment

ព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ