Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - តើ​អ្នក​ចង់​រស់នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​បែប​ណា?

Content image - Phnom Penh Post
ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​ដោយ​ឆ្លងកាត់​​ច្រក​ព្រំដែន​អន្តរជាតិ​ប៉ោយប៉ែត​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​នា​ពេល​កន្លង​មក​។ ហេង ជីវ័ន

តើ​អ្នក​ចង់​រស់នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​បែប​ណា?

ពិភពលោក​របស់​យើង​កំពុង​ផ្លាស់ប្តូរ​យ៉ាង​លឿន​ដែល​មិន​ធ្លាប់​មាន​ពី​មុន​មក។ បច្ចេកវិទ្យា ប្រជាសាស្ត្រ ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​អាកាសធាតុ និង​សកល​ភាវូបនីយកម្ម​ហើយ​ទាំងអស់​នេះ​គឺជា​និន្នាការ​ដ៏ធំ​ និង​ហាក់​ដូចជា​កើនឡើង​នៅ​ពេល​ខាង​មុខ​ដែល​វា​អាច​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​នូវ​ភាព​មិន​ច្បាស់លាស់​ហើយ​នៅ​ក្នុង​ករណី​មួយ​ចំនួន​ក៏​មាន​ការ​ភ័យខ្លាច​ចំពោះ​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ទាំង​នោះ​ផង​ដែរ​។

ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​បទពិសោធ​នៃ​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ក្នុង​រយៈពេល​ជាង ៥០ ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​​នេះ​ជា​ទូទៅ​គឺ​វិជ្ជមាន។ វា​បាន​នាំ​មក​នូវ​ភាព​រុងរឿង​ដោយ​បាន​ជួយ​មនុស្ស​រាប់រយ​លាន​នាក់​ឲ្យ​ចាកចេញ​ពី​ភាព​ក្រីក្រ​។

បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ប្រហែល​ពាក់​កណ្តាល​នៃ​កម្មករ​ក្នុង​តំបន់​ និង​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​​ចូល​ក្នុង​ចំណាត់​ថ្នាក់​ដែល​មាន​ជីវភាព​ថ្នាក់​កណ្តាល​ (មធ្យម) ឬ​ក៏​ជា​អ្នកមាន​ (មាន​ន័យ​ថា​មនុស្ស​ម្នាក់​មាន​សមត្ថភាព​អាច​ចំណាយ​ប្រមាណ​ ៥ ​ដុល្លារ​​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ)។ ជាមួយ​នឹង​ការ​អប់រំ​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ និង​មាន​ការ​វិនិយោគ​ជាច្រើន​បន្ថែម​ទៀត​ប្រជាពលរដ្ឋ​កំពុង​ផ្លាស់ប្តូរ​ពី​ការ​អាស្រ័យ​លើ​វិស័យ​កសិកម្ម​មក​អាស្រ័យ​លើ​វិស័យ​ឧស្សាហកម្ម​ និង​សេវាកម្ម​ដែល​មាន​តម្លៃ​ខ្ពស់​ជាង​។ កិច្ច​គាំពារ​សង្គម​ក៏​កំពុង​ត្រូវ​បាន​​​ពង្រីក។​ ផលិតភាព​ការងារ​បាន​កើនឡើង​ប្រហែល​ពីរ​ដង​នៃ​អត្រា​ពិភពលោក។

ប៉ុន្តែ​រលក​នៃ​ភាព​រុងរឿង​នេះ​មិន​បាន​កើតឡើង​ដល់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ឲ្យ​បាន​ស្មើភាព​នោះ​ទេ។ ប្រាក់​ចំណូល​ និង​វិសមភាព​សង្គម​នៅ​តែ​បន្ត​កើត​មាន​ហើយ​នៅ​ទីកន្លែង​មួយ​ចំនួន​បាន​កើនឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ជាពិសេស​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​មនុស្ស​ដែល​បាត់បង់​ឱកាស។ ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម ១០ នាក់​នៃ​កម្មករ​ក្នុង​តំបន់​កំពុង​តែ​រស់នៅ​ក្នុង​ភាព​ក្រីក្រ​ខ្លាំង (ប្រាក់​ចំណូល​តិច​ជាង ១,៩០ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ)។ មនុស្ស​ជាង​មួយ​ពាន់​លាន​នាក់​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប្រភេទ​ការងារ​ដែល​ងាយ​រងគ្រោះ។ ​វា​គឺជា​និន្នាការ​​មួយ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ព្រួយបារម្ភ​សម្រាប់​ប្រភេទ​ការងារ​ជា​ផ្លូវការ​ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បាន​គេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ប្រភេទ​ការងារ «មិន​ផ្លូវការ» តាមរយៈ​កិច្ចសន្យា​ការងារ​បណ្តោះអាសន្ន​​ ឬ​ការងារ​ក្រៅ​ម៉ោង​ជាដើម​។

ដូច្នេះ​បញ្ហា​នេះ​គឺ​មិន​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ដោយ​ខ្លួនឯង​នោះ​ទេ​ប៉ុន្តែ​តើ​អ្វី​ទៅ​ជា​ប្រភេទ​នៃ​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ? តើ​យើង​អាច​កែខៃ​និន្នាការ​ធំៗ​នៅ​ក្នុង​សកលលោក​នេះ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ដើម្បី​ឱ្យ​វា​ផ្តល់​នូវ​អនាគត​មួយ​ដែល​យើង​ចង់​បាន? ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​ចម្លើយ​មួយ​យ៉ាង​ច្បាស់​សម្រាប់​សំណួរ​នេះ។ អនាគត​ដែល​យើង​ចង់​បាន​នោះ​គឺ​ត្រូវ​ពឹង​ផ្អែក​ទៅ​លើ​សញ្ញាណ​នៃ​ការងារ​សមរម្យ​ និង​យុត្តិធម៌​សង្គម។

ដាក់​ការងារ​សមរម្យ​ និង​យុត្តិធម៌​សង្គម​នៅក្នុង​ស្នូល​នៃ​គោលនយោបាយ​គឺ​គ្រាន់តែ​ជា​ការ​ទទួល​ស្គាល់​រឿងរ៉ាវ​ជាក់ស្តែង​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​កសាង​អនាគត​ល្អ​ប្រសើរ​សម្រាប់​ខ្លួន​យើង​តែ​ឯង​បាន​នោះ​ទេ​លុះត្រា​តែ​យើង​ចូលរួម​ទាំង​អស់​គ្នា។ ចំពោះ​ភ័ស្តុតាង​យើង​ត្រូវ​តែ​មើល​ទៅ​លើ​រឿង​ហេតុ​ដែល​កំពុង​កើត​មាន​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​ដើម្បី​រក​ឱ្យ​ឃើញ​នូវ​ករណី​ទាំងនោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​ការ​បដិសេធ​នៃ​មូលដ្ឋាន​យុត្តិធម៌​សង្គម​បាន​បង្កើត​ជា​ការ​គំរាមកំហែង​ដល់​សន្តិភាព ស្ថិរភាព​ និង​ការ​អភិវឌ្ឍ។

សារៈសំខាន់​នៃ​ការងារ​សមរម្យ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រកប​ដោយ​ចីរភាព​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ជា​អន្តរជាតិ​ហើយ​ត្រូវ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​យ៉ាង​ពេញលេញ​នៅ​ក្នុង​របៀបវារៈ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ឆ្នាំ​ ២០៣០ សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រកប​ដោយ​ចីរភាព​ជាពិសេស​ក្នុង​គោលដៅ​ទាំង​ប្រាំបី។

យើង​ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​និន្នាការ​ធំៗ​ទាំង​នោះ​ដើម្បី​ឲ្យ​វា​ជួយ​គាំទ្រ​ដល់​របៀបវារៈ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​​ប្រកប​ដោយ​ចីរភាព​ និង​រៀបចំ​ការងារ​នាពេល​អនាគត​ធ្វើ​ដូច្នេះ​វា​នឹង​ផ្ដល់​នូវ​ផលប្រយោជន៍​ជា​អតិបរមា​សម្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា។ ប៉ុន្តែ​សំណួរ​សួរ​ថា តើ​ធ្វើ​ដូចម្តេច?

សម្រាប់​កិច្ចពិភាក្សា​រយៈពេល​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​នាពេល​កន្លង​ទៅ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ​​មន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​រាប់រយ​នាក់​អង្គការ​តំណាង​កម្មករ​ និង​និយោជក​រួម​ទាំង​​ការ​សិក្សា​ក៏​ដូចជា​ការ​ពិភាក្សា​លើ​ករណី​ទាំង​អស់​នេះ​នៅឯ​កិច្ចប្រជុំ​លើក​ទី ១៦ របស់​អង្គការ ILO ប្រចាំ​តំបន់​អាស៊ី​ និង​អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក​នៅ​កោះ​បាលី ប្រទេស​ឥណ្ឌូនេស៊ី។

នៅក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​នោះ​មាន​ប្រតិភូ​តំណាង​ឱ្យ​ជាង​ ៤០ ​ប្រទេស​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​ និង​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​ និង​រដ្ឋអារ៉ាប់​ដែល​ស្មើ​នឹង​ប្រមាណ​ ៦០ ​ភាគរយ​នៃ​កម្លាំង​ពលកម្ម​ពិភពលោក។ វេទិកា​ដ៏ធំ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​រៀងរាល់​បួន​ឆ្នាំ​ម្តង​ហើយ​អ្នក​ចូលរួម​ទាំង​នោះ​បាន​​មក​ប្រជុំ​គ្នា​នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​អន្តរជាតិ​មួយ​របស់​អង្គការ ILO ទោះបី​ជា​និយោជក​ និង​មេដឹកនាំ​កម្មករ​ក្តី​គឺ​ពួកគេ​ត្រូវ​អង្គុយ​ពិភាក្សា​ឲ្យ​ស្មើភាព​គ្នា​ជាមួយ​នឹង​មន្ត្រី​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ទាំងអស់​នោះ​។ វិធី​នេះ​បាន​​ផ្តល់​ឲ្យ​ការ​ពិភាក្សា​ និង​គោលនយោបាយ​របស់​យើង​កាន់​តែ​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ឡើង។

បណ្តា​ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​នេះ​គឺ​មាន​លក្ខណៈ​សម្បូរ​បែប​ណាស់​ទាំង​ផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច សង្គម នយោបាយ និង​ភូមិសាស្ត្រ​ហើយ​ខ្ញុំ​ជំរុញ​ពួកគេ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា​ឱ្យ​ផ្តោត​លើ​ភាព​ស្រដៀង​គ្នា​នៃ​បញ្ហា​ដែល​ពួកគេ​ប្រឈម។ ប្រសិន​បើ​ពួកគេ​ប្រើ​កម្លាំង​រួម​គ្នា​ដើម្បី​ប្រើ​និន្នាការ​ធំៗ​ទាំង​នោះ​ច្បាស់​ណាស់​ពួកគេ​អាច​បង្កើត​កម្មវិធី​សកម្មភាព​នៃ​ការ​សម្រប​សម្រួល​មួយ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នេះ​ឲ្យ​កាន់​តែ​មាន​ភាព​ធំ​ទូលាយ​ជាង​មុន​ហើយ​នឹង​បើក​ផ្លូវ​ឲ្យ​តំបន់​នេះ​មាន​ភាព​រុងរឿង​ដែល​នឹង​ផ្តល់​នូវ​ការងារ​មួយ​សមរម្យ ​និង​យុត្តិធម៌​សង្គម​សម្រាប់​ទាំងអស់​គ្នា​។

យើង​ត្រូវការ​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​ប្រកប​ដោយ​ចីរភាព​ និង​ភាព​សម្បូរ​ការងារ​ជា​ជាង​គ្រាន់​តែ​មាន​ស្ថិតិ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍។ កំណើន​បែប​នេះ​អាច​មាន​រយៈពេល​យូរ​អង្វែង​ និង​ប្រកប​ដោយ​សមភាព​ទៅ​បាន​លុះត្រា​តែ​កសាង​វា​ឡើង​នៅ​លើ​គ្រឹះ​នៃ​ស្ថាប័ន​ទីផ្សារ​ការងារ​រឹងមាំ​ដែល​ឈរ​នៅ​លើ​គោលការណ៍ ​និង​សិទ្ធិ​ជា​អន្តរជាតិ​ដើម្បី​ទ្រទ្រង់​ដល់​ការងារ​ឲ្យ​មាន​គុណភាព​ និង​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​មុន។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ចង្អុល​បង្ហាញ​ថា​ការ​ផ្តល់​សច្ចាប័ន​នៃ​អនុសញ្ញា​ស្នូល​ទាំង​ប្រាំ​បី​​របស់​អង្គការ ILO គឺ​មាន​កម្រិត​ទាប​ណាស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នេះ។

បទដ្ឋាន​ទាំង​នេះ​គ្របដណ្តប់​លើ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ជា​មូលដ្ឋាន បញ្ហា​​ពលកម្ម​ដោយ​បង្ខំ ពលកម្ម​កុមារ ការរើសអើង និង​សេរីភាព​នៃ​ការ​ចូលរួម​ជាដើម​ប៉ុន្តែ​មាន​តែ​សមាជិក​អង្គការ ILO ចំនួន ១៤ ក្នុង​ចំណោម​ ៤៧ ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​បាន​ពេញលេញ​លើ​បទដ្ឋាន​ទាំងនោះ។ តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​នាំ​មុខ​គេ​ក្នុង​ពិភពលោក​នៅ​ក្នុង​ផ្នែក​ជាច្រើន​ហេតុ​អ្វី​មិន​នៅ​ក្នុង​ស្ដង់ដារ​កន្លែង​ការងារ​ដែរ?

ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​ពី​សមធម៌​ និង​សមភាព​ត្រូវ​តែ​មាន​នៅ​ក្នុង​បេះដូង​នៃ​ប្រព័ន្ធ​ទីផ្សារ​ការងារ​របស់​យើង។ ឧទាហរណ៍​តាមរយៈ​ច្បាប់​ដែល​មាន​ប្រសិទ្ធភាព ប្រព័ន្ធ​ការពារ​សង្គម ការ​កំណត់​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​ប្រាក់​ឈ្នួល​សមស្រប និង​ការ​ចរចា​ជា​សមូហភាព​ជាដើម។

យើង​ត្រូវ​តែ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​សិទ្ធិ​របស់​កម្មករ​ទាំង​នោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​នៅក្នុង​ការ​កម្រិត​​​ណា​មួយ​នោះ​ទេ។ ពលកម្ម​ចំណាក​ស្រុក​គឺជា​ទំនោរ​មួយ​ដែល​កំពុង​មាន​ការ​កើនឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ប្រទេស​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​ប៉ាស៊ីហ្វិក​ជាច្រើន​ពឹង​ផ្អែក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​ពលកម្ម​ចំណាកស្រុក​ទាំង​ប្រទេស​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​ និង​ប្រទេស​ទទួល​ជនចំណាកស្រុក។

នៅពេល​ដែល​ពលកម្ម​ចំណាក​ស្រុក​ត្រូវ​បាន​គ្រប់គ្រង​ត្រឹមត្រូវ​វា​ជា​ការ​បើក​ផ្លូវ​មួយ​សម្រាប់​ជំនាញ និង​ប្រាក់​ឈ្នួល​ឲ្យ​មាន​លំហូរ​ទៅ​ដល់​កន្លែង​ណា​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវការ​បំផុត។ វា​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​ហើយ​យើង​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ព្រោះ​វា​នឹង​ផ្តល់​ជោគជ័យ​ដល់​ភាគី​ជាច្រើន​ដូច​ជា​ផ្តល់​អត្ថប្រយោជន៍​ដល់​ជន​ចំណាកស្រុក​ និង​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​ស្រុក​កំណើត​ពួកគេ និង​គោលដៅ​​របស់​ពួកគេ​។

សំខាន់​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត​យើង​ត្រូវការ​កិច្ចសន្ទនា​សង្គម​ដែល​មាន​ប្រសិទ្ធភាព។ ការ​ទាំងអស់​នេះ​នឹង​មិន​អាច​សម្រេច​ទៅ​បាន​ដោយ​គ្មាន​ការ​ពិភាក្សា​ និង​ការចរចា​នោះ​ទេ​ដែល​វា​ត្រូវ​ចូលរួម​ពី​គ្រប់​ភាគី​ពាក់ព័ន្ធ​ទាំងអស់​ដូចជា​អ្នក​សេដ្ឋកិច្ច រដ្ឋាភិបាល កម្មករ និង​និយោជក​នៅ​ក្នុង​គោល​នយោបាយ​ និង​ការ​អនុវត្ត​ និង​ការ​គោរព​ទស្សនៈ​របស់​ពួកគេ​ឲ្យ​ស្មើភាព​គ្នា។

របៀបវារៈ​ឆ្នាំ​ ២០៣០ ​សម្រាប់​​ការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រកប​ដោយ​ចីរភាព​ផ្តល់​ឲ្យ​យើង​នូវ​ឱកាស​មួយ​ដើម្បី​ផ្លាស់ប្តូរ​អនាគត​ការងារ​ដែល​នឹង​ធ្វើឲ្យ​មាន​សមភាព និង​ការងារ​សមរម្យ។ វា​គឺជា​បញ្ហា​ប្រឈម​ដ៏ធំ​ដែល​ត្រូវ​មាន​ឆន្ទៈ​នយោបាយ​ច្បាស់លាស់​រួម​ជាមួយ​នឹង​ការ​គិត​ពី​អនាគត​​វែង​ឆ្ងាយ ​និង​ការ​សម្រប​សម្រួល​ឲ្យ​បាន​ហ្មត់ចត់។ ខ្ញុំ​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ថា​បណ្តា​ប្រទេស​ទាំងអស់​នៅក្នុង​តំបន់​នេះ​អាច​ធ្វើ​បាន៕ NS

Guy Ryder អគ្គនាយក​អង្គការ​ពលកម្ម​អន្តរជាតិ (ILO)

0

Comments

Please, login or register to post a comment