Search form

Login - Register | FOLLOW US ON

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ការ​ផ្តល់​យោបល់​លើ​សេចក្តី​ព្រៀង​ច្បាប់​គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​ច្បាប់​កាន់​តែ​ល្អ​ប្រសើរ

កិច្ច​ប្រជុំ​​របស់​រដ្ឋ​សភា​ឯក​បក្ស​ កាល​ពី​ពេល​កន្លង​មក​។
កិច្ច​ប្រជុំ​​របស់​រដ្ឋ​សភា​ឯក​បក្ស​ កាល​ពី​ពេល​កន្លង​មក​។ ស្រេង ម៉េងស្រ៊ុន

ការ​ផ្តល់​យោបល់​លើ​សេចក្តី​ព្រៀង​ច្បាប់​គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​ច្បាប់​កាន់​តែ​ល្អ​ប្រសើរ

សេរីភាព​ក្នុង​ការ​បញ្ចេញ​មតិ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​កាន់​តែ​រួញ​ទៅៗ ឲ្យ​តែ​មាន​និន្នាការ​ប្រឆំាង​រិះគន់ ឬ​ក៏​មាន​ការ​តវ៉ា​ជាមួយ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​គឺ​គាប​ដូច​ទឹក​អំពៅ​អ៊ីចឹង មាន​តាំង​ពី​សមាជិក​សភា​ពី​គណបក្ស​ប្រឆំាង រហូត​ដល់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​តូចតាច​រងគ្រោះ​ដោយ​អយុត្តិធម៌​ដោយ​សារ​ការ​តាក់តែង​ច្បាប់ និង​ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់។

ការ​ត្បិត​ត្បៀត​សិទ្ធិ​សេរីភាព​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ ហាក់​បី​ដូចជា​រៀបចំ​ជា​ប្រព័ន្ធ​ទៅ​ហើយ សូម្បី​តែ​អគារ​នៃ​អង្គ​នីតិប្បញ្ញត្តិ នីតិ​ប្រតិបត្តិ និង​តុលាការ។ បើ​មើល​ទៅ​អគារ​រដ្ឋសភា​ចាស់​គឺ​គ្រាន់​បើ​មាន​កន្លែង​សួនច្បារ​មុខ វត្ត​បុទុម ដ៏​ធំ​ជា​កន្លែង​អាច​ឈរ​តវ៉ា​បាន​តែ​អគារ​រដ្ឋសភា​ថ្មី​នេះ នៅ​មុខ​មាន​ផ្លូវ​ធ្វើ​ដំណើរ ២ មាន​តែ​សួនច្បារ​តូច​មួយ​ខណ្ឌ​នៅ​កណ្តាល​ទ្រូង​ផ្លូវ​ទាំង ២ នោះ បើ​របង​សភា​វិញ​ចាក់​បង្គោល​សុទ្ធ​តែ​ពីរ​ជាន់​សម្រាប់​ទប់​ទល់​នឹង​បាតុករ។ បើ​ឃើញ​ស្ថាប័ន​ព្រឹទ្ធសភា​វិញ គឺ​អត់​មាន​កន្លែង​ឈរ​តវ៉ា​បាន​សោះ​តែ​ម្តង មុខ​ព្រឹទ្ធសភា​គឺ​មហាវិថី នរោត្តម រីឯ​នៅ​មុខ​វិមាន​រដ្ឋាភិបាល​ទាំង​វិមាន​សន្តិភាព និង​ទីស្តីការ​គណៈ​រដ្ឋ​មន្ត្រី​គ្រាន់​តែ​របង​ខ្ពស់ៗ ជាង​បន្ទាយ​លង្វែក​ទៅ​ទៀត ចូល​ឥត​ចុះ​ទេ ធ្វើ​ដូច​លោក​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី ហ៊ុន សែន បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ឲ្យ​វ៉ៃ​សំណង់​របង​ទាបៗ មាន​ទីធ្លា​ចូល​ទូលាយ​តាំង​ពី​សាង​សង់​គម្រោង​ប្លង់​ដំបូង​មក​ម៉្លេះ​ថា ចុះ​បើ​មាន​បាតុករ​បុក​ចូល​មក​អគារ​នេះ តើ​នរណា​ទទួល​ខុស​ត្រូវ? បើ​នៅ​មុខ​សាលា​ដំបូង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​វិញ​បាតុកម្ម​ម្តងៗ មាន​តែ​ឈរ​តវ៉ា​ពី​ស្តាត​អូឡាំពិក​ទៅ​វិញ។ អគារ​ទាំង​នេះ គឺ​បង្ហាញ​ពីរ​បៀប​ចង្អៀត​ចង្អល់​តាំង​ពី​ស្ថាប័ន​ឡើង គឺ​ខំ​ប្រឹង​លួច​ស្ទីល​ធ្វើ​ឲ្យ​ដូច ប្រទេស​បារាំង អគារ​រដ្ឋសភា​បារំាង​នៅ ទីក្រុង​ប៉ារីស មាន​ហុងស៊ុយ​ល្អ​ណាស់ នៅ​លើ​មហាវិថី​បែក​ជា​បី គឺ​គ្មាន​កន្លែង​ឈរ​តវ៉ា​តែ​ម្តង​អគារ​បែប​ហ្នឹង សុទ្ធ​តែ​ចិត្ត​ចង្អៀត​ចង្អល់។

តាម​បទ​ពិសោធ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឃើញ និង​ធ្លាប់​ចូល​អគារ​ប្រភេទ​ទាំង​នេះ នៅ​ប្រទេស​ផ្សេងៗ ដែល​គេ​មាន​ចិត្ត​ទូលាយ​ទទួល​សាធារណៈ និង​ខ្លះ​ឲ្យ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ចូល​លេង​ទៀត គឺ​មាន​ទីធ្លា​សួនច្បារ​ធំៗ ដូច​នៅ​វិមាន​សភា ប្រទេស​អង់គ្លេស គឺ​ធំ​ល្មម អាច​ឈរ​តវ៉ា​នៅ​លើ​សួនច្បារ​បាន​នៅ​មុខ​សភា ប្រទេស​ឥណ្ឌា មាន​សួនច្បារ​មាន​កៅអី​អង្គុយ​លេង​ទៀត​ផង បើ​នៅ​មុខ​វិមាន​ព្រឹទ្ធសភា​ជាន់​ខ្ពស់​កាប់ពីតូល​នៅ ទីក្រុង​វ៉ាស៊ីនតោន នៃ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក គឺ​អាច​ដាក់​មនុស្ស​បាន ១ លាន​នាក់​យ៉ាង​ធូរ រីឯ​វិមាន​សភា​នៅ ទីក្រុង​ប៊ែរឡាំង នៃ ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ ក៏​មាន​ទីធ្លា​ធំ​ដែរ ហើយ​គេ​ឲ្យ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ចូល​មើល​ខាង​ក្នុង និង​ឲ្យ​ឡើង​ដល់​ខាង​លើ​ទៀត​ឯណោះ។

នៅ​ពេល​ដែល​ការ​តាក់តែង​ច្បាប់ ឬ​ក៏​បទ​បញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង​ភាព​ចង្អៀត​ចង្អល់​ខ្លះ ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ទៅ​នឹង​ច្បាប់​កំពូល របស់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ ដែល​នៅ​តាម​ស្ថាប័ន​នីមួយៗ​សុទ្ធ​តែ​អះអាង​ថា ការពារ​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​នោះ។ ឧទាហរណ៍​ដូចជា​បទ​បញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង​នៅ​រដ្ឋសភា ប្រការ ១៨ ចែង​ថា៖ «កំណត់​ហេតុ​ទាំង​អស់ និង​ឯកសារ​ដទៃ​ទៀត​របស់​រដ្ឋសភា​ត្រូវ​រក្សា​ទុក​នៅ​អគ្គ​លេខាធិការដ្ឋាន ហើយ​មិន​ត្រូវ​ធ្វើ​ឲ្យ​បែក​ខ្ចាយ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​ដោយ​គ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ប្រធាន​ឡើយ»។ ករណី​នេះ​គឺ​ផ្ទុយ​ពី​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​មាត្រា ៨៣ វាក្យខ័ណ្ឌ ទី៣ បញ្ចាក់​ថា៖ «...ករណី​នេះ របៀប​វារៈ​ជាក់​លាក់​នៃ​សម័យ​ប្រជុំ​ជា​វិសមញ្ញ​ត្រូវ​ផ្សាយ​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​ជា​មួយ​នឹង​ថ្ងៃ​កំណត់​ប្រជុំ»។

គឺ​មាន​ន័យ​ថា ប្រជា​ពលរដ្ឋ​មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​បាន​និង​ឃើញ​នូវ​រាល់​សកម្មភាព​របស់​រដ្ឋសភា​ធ្វើការ​ដូចជា​ការ​ផ្សាយ​បន្ត​ផ្ទាល់​លើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍​តាម​វិទ្យុ និង​ប្រព័ន្ធ​សារព័ត៌មាន​នានា។ ចុះ​បើ​របស់​ដែល​ចាក់​ផ្សាយ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ទាំង​អស់​គ្នា​ហើយ​សម្រេច​លើ​ចំណុច​នីមួយៗ រួច​ហើយ ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បទ​បញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង​របស់​រដ្ឋសភា​អី​ក៏​តឹងតែង​ខ្លាំង​ម៉្លេះ​ក្នុង​ការ​មើល​កំណត់​ហេតុ និង​ឯកសារ​ផ្សេងៗ​នោះ? ករណី​តឹងរ៉ឹង​នោះ គឺ​លើក​លែង​អ្វី​ដែល​ជា​ការ​សម្ងាត់​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​សន្តិសុខ​ជាតិ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

ការ​ដែល​មាន​ការ​រឹតត្បិត​បើ​គ្រាន់​តែ​មើល​កំណត់​ហេតុ​នៃ​អង្គ​ប្រជុំ​សភា​នោះ ធ្វើ​ឲ្យ​ជះ​ឥទ្ធិពល​អាក្រក់​ទៅ​ការ​បកស្រាយ និង​ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់ ជា​ពិសេស​នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​តុលាការ ប៉ូលិស​យុត្តិធម៌ និង​សមាជិក​សភា​ខ្លួន​ឯង​ក៏​យល់​ច្រឡំ ឬ​ក៏​បកស្រាយ​បំភាន់​ភ្នែក​សាធារណៈ​ផង​ដែរ។

ពេល​ខ្លះ​អាច​ថា ចៅក្រម​ជើង​ខ្សោយ ក៏​វង្វេង​របស់​មេធាវី​ផង​ដែរ ចំពោះ​ការ​អនុវត្ត ឬ​ក៏​ចៅក្រម​ខ្លះ​មាន​ឆក់​យក​ឱកាស​ស៊ី​លុយ​គេ​ផង​បក​ស្រាយ​ច្បាប់​បំភ្លៃ​ទៅ​វិញ​បទ​ល្មើស​ខ្លះ​ធ្លាក់​ពី ២០​ឆ្នាំ មក ១០​ឆ្នាំ ធ្លាក់​មក ៥ ឆ្នាំ​ធ្លាក់​មក ៦ ខែ បង់​លុយ​ធានា​ឲ្យ​នៅ​ក្រៅ​ឃុំ​ជន​ល្មើស​នៅ​តែ​ក្រៅ​សំណាញ់​ច្បាប់​ដដែល ដូច​កាល​ពី​ឆ្នាំ​ទៅ​ករណី​សមាជិក​សភា​មក​ពី​គណបក្ស​ប្រជាជន​លោក ជាម យៀប ជា​អ្នក​បង្កើត​ច្បាប់​រាប់​សិប​ដែរ​នៅ​រដ្ឋសភា​សូម្បី​តែ​ច្បាប់​ចរាចរណ៍​ក៏​ធ្លាប់​បាន​ចូល​រួម​ជជែក​ដេញ​ដោល និង​អនុម័ត​ច្បាប់​នោះ​ដែរ តែ​នៅ​ពេល​ដែល​លោក​បើក​ឡាន​បុក​គេ​ស្លាប់ ហើយ​បើក​រត់​គ្រាន់​បង់​តែ​លុយ​ទៅ​ជន​រងគ្រោះ​ទៅ​ចប់​គាត់​នៅ​ក្រៅ​ឃុំ​ទៅ​ប្រជុំ​សភា​ធ្វើ​ព្រងើយ ហ្នឹង​ហើយ​ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​សម្រាប់​អ្នក​ធំ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​គឺ​អ៊ីចឹង ហើយ​ពេល​ខ្លះ មេធាវី​ការពារ​ក្តី​ទាំង​សងខាង​ស៊ីញ៉ូ​គ្នា​ទៅ​ស៊ី​លុយ​បាន​ទាំង​សង​ខាង​ទាំង​ដើម​ចោទ​និង​ចុង​ចោទ​អ្នក​ណា​មាន​លុយ​ច្រើន​ជាង គឺ​ឈ្នះ​ទៅ អ្នក​ចាញ់​បាន​ត្រឹម​តែ​ទទួល​រងគ្រោះ​អយុត្តិធម៌​ដដែល។

អ៊ីចឹង​បាន​តែ​ថា កំណត់​ហេតុ​មាន​សារៈ​សំខាន់​សម្រាប់​មន្ត្រី​អនុវត្ត​ច្បាប់ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​បក​ស្រាយ​ខុស គឺ​នាំ​គ្នា​ទៅ​មើល​កំណត់​ហេតុ​នៃ​អង្គ​ប្រជុំ​នោះ ហើយ​កំណត់​ហេតុ​នោះ ត្រូវ​តែ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ជា​សាធារណៈ​តាម​រយៈ​បណ្ណាល័យ និង​តាម​វេបសាយ​របស់​សភា​ជាតិ កុំ​ឲ្យ​ប្រកែក​គ្នា ឬ​មួយ​ក៏​បកស្រាយ​ខុស។

ករណី​សភា​តឹងតែង​នោះ គឺ​ហាក់​បី​ជា​ទុក​គ្រាន់​ជា​បន្លែ​បន្លំ​គេ។ ប៉ុន្តែ​មាន​ករណី​ខ្លះ​សមាជិក​សភា​បកស្រាយ​បំភាន់​ភ្នែក​សាធារណៈ​ផង​ដែរ បើ​ទោះ​បី​ជា​មាន​កំណត់​ហេតុ​ដែល​មាន​សារៈ​សំខាន់ និង​ជា​តឹក​តាង​ហើយ​ក៏​ដោយ ដូចជា​ការ​បកស្រាយ​បំភ្លឺ​របស់​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ធម្មនុញ្ញ​ជា​ផ្លូវ​ការ ទៅ​តំណាង​រាស្ត្រ​កាល​ពី​ថ្ងៃ ទី​២២ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ​២០០៣ លើ​ខ្លឹមសារ​វាក្យខ័ណ្ឌ ១ មាត្រា ៧៦ និង​មាត្រា ៩៥ នៃ​ច្បាប់​ធម្មនុញ្ញ​វាក្យខ័ណ្ឌ ១ មាត្រា ៧៦ នៃ​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​ចែង​ថា៖ «រដ្ឋសភា​មាន​សមាជិក​ជា​តំណាងរាស្ត្រ យ៉ាង​តិច ១២០ រូប។ ត្រង់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា យ៉ាង​តិច​ណាស់​ត្រូវ​មាន​សមាជិក​ជា​តំណាង​រាស្ត្រ​ចំនួន ១២០ រូប​ទើប​អាច​បង្កើត​រដ្ឋសភា​ក្នុង​នីតិកាល​នីមួយៗ​បាន។ ច្បាប់​បោះឆ្នោត មិន​អាច​កំណត់​ចំនួន​តំណាង​រាស្ត្រ​តិច​ជាង ១២០ រូប​បាន​ទេ»។ តែ​សភា​ឯកបក្ស​សព្វ​ថ្ងៃ មាន​សមាជិក​តែ ៦៨ រូប​ក៏​បងើ្កត​រដ្ឋសភា​បាន ហើយ​អនុម័ត​ច្បាប់​ធំៗ​ក៏​បាន​ដែរ។ ដូច​កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន​សភា​ឯកបក្ស​បាន​អនុម័ត​សេចក្តី​ព្រាង​ច្បាប់​បី​ធំៗ​ដ៏​មាន​ចម្រូង​ចម្រាស ទាក់ទង​នឹង​បញ្ហា​ឯករាជភាព​របស់​អំណាច​តុលាការ​គឺ​ច្បាប់​ស្តីពី​ការ​រៀបចំ​អង្គការ​តុលាការ ច្បាប់​លក្ខន្តិកៈ​នៃ​ចៅក្រម និង​ព្រះ​រាជអាជ្ញា និង​ច្បាប់​ការ​រៀបចំ និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​នៃ​ឧត្តម​ក្រុម​ប្រឹក្សា​នៃ​អង្គ​ចៅក្រម។

សង្គម​ស៊ីវិល និង​មតិ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​ក៏​បាន​រិះគន់​ការ​អនុម័ត​ច្បាប់​នេះ​ដែរ ដោយ​លើក​ឡើង​ពី​អំណាច​នីតិប្រតិបត្តិ​មាន​ឥទ្ធិពល​ទៅ​លើ​ប្រព័ន្ធ​តុលាការ តែ​លោក ហ៊ុន សែន ក៏​បាន​ចំអក​ឲ្យ​សង្គម​ស៊ីវិល​វិញ​ថា មិន​បើក​ឲ្យ​សង្គម​ស៊ីវិល​ចូល​រួម​បញ្ចេញ​មតិ​លើ​ច្បាប់​ទាំង​បី​នេះ​ទេ។ រីឯ​លោក យឹម សុវណ្ណ សមាជិក​សភា​មក​ពី​គណបក្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិ​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​ពហិការ​មិន​ចូល​សភា បាន​ប្រឆាំង​ទៅ​នឹង​ការ​អនុម័ត​ច្បាប់​ទាំង​នេះ​ថា បើ​គណបក្ស​ប្រឆាំង​មួយ​នេះ បាន​អំណាច​នៅ​សភា និង​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​វិញ ពួក​គាត់​នឹង​កែប្រែ​ច្បាប់​ទាំង​នេះ​វិញ​ម្តង។ នេះ​គឺជា​បញ្ហា​នៃ​ច្បាប់​ដែល​មនុស្ស​ជា​អ្នក​បង្កើត ហើយ​មិន​មាន​ការ​ស្រុះ​ស្រួល​គ្នា រវាង​គណបក្ស​ជាប់​ឆ្នោត​នៅ​ក្នុង​សភា​អាណតិ្ត ទី៥ ជា​ធ្លុង​មួយ អនុម័ត​លើ​ច្បាប់​នេះ ហើយ​ក៏​មិន​បាន​បើក​ឲ្យ​សាធារណជន​បញ្ចេញ​មតិ​ទៅ​លើ​ច្បាប់​ទាំង​នេះ​ឲ្យ​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​ផង​ដែរ ដោយ​ស្រប​ទៅ​នឹង​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​ចំពោះ​សិទ្ធិ​ចូល​រួម​បញ្ចេញ​មតិ​របស់​ពលរដ្ឋ។

ម្យ៉ាង​ទៀត​បើ​តាម​ទ្រឹស្តី​នៃ​ច្បាប់​ប្រសិន​ការ​បង្កើត​ច្បាប់​មួយ​មិន​មាន​ភាព​យុតិ្តធម៌​ទេ​គឺ​ច្បាប់​នោះ​មិន​មែន​ជា​ច្បាប់​ទេ ដូច​ច្បាប់​អង្គការ​តុលាការ​ទើប​តែ​អនុម័ត កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន​នេះ​អ៊ីចឹង​គឺ​រដ្ឋសភា​ព្រឹទ្ធសភា និង​រដ្ឋាភិបាល​សុទ្ធ​តែ​មាន​ខ្ទង់​ចំណាយ​ដាច់​ដោយ​ឡែក​រៀងៗ​ខ្លួន​ចុះ ហេតុអ្វី​បាន​ជា​ស្ថាប័ន​តុលាការ​ឯករាជ្យ​នោះ​ចាយ​ថវិកា​នៅ​ក្រោម​ក្រសួង​យុត្តិធម៌​ទៅ​វិញ? បច្ចុប្បន្ន​សភា​នៅ​ប្រទេស​ជឿន​លឿន​មួយ​ចំនួន​គឺ​គេ​ឆ្លាត​ណាស់​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ទទួល​យក​យោបល់​ពី​មតិ​សាធារណៈ​តាម​រយៈ​ធ្វើ​ជា​ញតិ្ត ឬ​ផ្តល់​យោបល់​តាម​វេបសាយ ដូចជា​ប្រទេស​ដែល​ធ្វើ​បាន​ល្អ​ហើយ​នោះ គឺ​សភា​នៅ អង់គ្លេស បើក​វេបសាយ (http://www.parliament.uk) ឲ្យ​សាធារណៈ​ជន​ផ្តល់​យោបល់​ទៅ​លើ​សេចក្តី​ព្រៀង​ច្បាប់​ដោយ​ចុច​លើ​ពាក្យ​ថា «Get involved» ហើយ​ជ្រើស​យក «Have your say» ហើយ​គេ​ក៏​បើក​ឲ្យ​មាន​ការ​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​សមាជិក​សភា​ដោយ​ស្រួល។ សភា​គេ​ធ្វើ​បែប​នេះ គឺ​ចំណេញ​ពេល​វេលា ហើយ​យោបល់​ល្អៗ​ជាច្រើន​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សេចក្តី​សន្និដ្ឋាន​និង​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​ស្រប​ទៅ​នឹង​ការ​ចូលរួម​របស់​ពលរដ្ឋ​គេ​តាម​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ផង។ រីឯ​សមាជិក​សភា​គេ​ម្នាក់ៗ​មាន​អ្នក​ច្បាប់​ជួយ ៤ ទៅ ១០ នាក់​យ៉ាង​តិច​បើ​ប្រៀប​ធៀប​តំណាង​រាស្ត្រ​ស្រុក​ខ្មែរ​ខ្លះ​វិញ មាន​តែ​អ្នក​កាន់​កាតាប និង​អ្នក​បើក​ឡាន​ឲ្យ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​អ៊ីចឹង​ល្មមៗ មាន​តែ​ទៅ​អង្គុយ​ចំហ​មាត់​ស្តាប់​គេ ហើយ​នឹង​ចាំ​តែ​លើក​ដៃ​តាម​មេៗ ទៅ​បាន​ហើយ។ ហេតុ​ដូច្នេះ​រដ្ឋសភា​គួរ​ណាស់​តែ​បើក​ចិត្ត​ឲ្យ​ទូលាយ​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​ពី​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍​តាម​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទទួល​យក​យោបល់​ពី​ពលរដ្ឋ​ដូច​នៅ អង់គ្លេស ផង​ដើម្បី​ឲ្យ​ច្បាប់​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​ជា​ជាង​ការ​រឹត​ត្បិត​ការ​បញ្ចេញ​មតិ​ក្នុង​ន័យ​ស្ថាបនា និង​ឯកសារ​នៅ​បណ្ណាល័យ​នោះ និង​ជា​ជាង​បើក​មើល​វេបសាយ​សភា​ជាតិ​ខ្មែរ​ឃើញ​ភាគ​ច្រើន​តែ​រូបភាព​ចុះ​កាត់​ខ្សែ​បូ ចែក​អំណោយ​ការ​ទទួល​គារវកិច្ច និង​សារ​ជូនពរ៕

ចូល​រួម​ផ្តល់​យោបល់​តាម​រយៈ soprach.tong@phnompenhpost.com

0

Comments

Please, login or register to post a comment