ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍
ភ្នំពេញៈ កង្វះចំណេះដឹង និងជំនាញកែច្នៃ បានធ្វើឲ្យសហគ្រិនកម្ពុជាពិបាកក្នុងការបង្កើតផលិតផលសម្រាប់ ផ្គត់ផ្គង់ និងប្រកួតប្រជែងនៅលើទីផ្សារ និងជាមូលហេតុធ្វើឲ្យកម្ពុជាពឹងផ្អែកផលិតផលនាំចូលស្ទើរតែ ទាំងស្រុង សម្រាប់បំពេញសេចក្តីត្រូវការក្នុងស្រុក។
លោក រឿង រ៉ា ជាសហគ្រិនខ្មែរមួយរូប ដែលបានបើកសហគ្រាសផលិតទឹកក្រអូប និងទឹកសាប៊ូសម្អាត យីហោ Sunflower។ លោកចាប់ផ្តើមធ្វើទឹកក្រអូបនេះទើបតែបាន១ឆ្នាំ ប៉ុណ្ណោះ។
ដូចដែលលោកបានប្រាប់អ្នកយកពត៌មានភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍ ជំនាញទាំងនេះលោកបានរៀនពីប្រទេសវៀតណាម បន្ទាប់ពីលោកបានបម្រើការជាកម្មករផលិតសាប៊ូលាងចានឲ្យ សិប្បកម្មមួយនៅម្តុំផ្សារអូរឫស្សីអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំរួច មក។
តើលោកអាចនិយាយពីការចាប់ផ្តើមដំបូងរបស់លោកក្នុងការបើកសិប្បកម្មនេះបានទេ?
ខ្ញុំគ្រាន់តែឃើញរបស់គេនាំចូលមក ហើយខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាខ្ញុំអាចធ្វើបាន រួចខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរទៅវៀតណាម ហើយក៏សួរគេថា ទឹកក្រអូបនេះគេធ្វើយ៉ាងដូចម្តេច ហើយគេប្រើអ្វីខ្លះ។ រួចយើងក៏សុំគេរៀន បន្ទាប់មកយើងក៏យកវាមកកែច្នៃបន្ថែមទៀត ដើម្បីឲ្យល្អដូចរបស់គេ។
ហេតុអ្វីបានជាលោកចាប់យកសិប្បកម្មប្រភេទនេះ?
ដំបូងឡើយខ្ញុំគិតថា ស្រុកខ្មែរយើងដូចជាមិនឃើញមានអ្វីសោះ។ ពេលខ្ញុំទៅរៀនធ្វើបានខ្លះហើយ តែនៅមិនទាន់ល្អនៅឡើយទេ។ ខ្ញុំចាប់គិតមួយទៀត ដោយរកវិធីវេចខ្ចប់ ដើម្បីឲ្យស្អាតដើម្បីឲ្យខ្មែរស្គាល់។
ការវេចខ្ចប់មិនជាការងាយនោះទេ ព្រោះខ្ញុំចាប់ផ្តើមគូរតាំងពីរូបរាងដប ហើយស្លាកសញ្ញាត្រូវគេទទួលស្គាល់និងចាប់អារម្មណ៍ ដើម្បីកុំឲ្យជាន់គេហើយឲ្យវាខុសគេ។
តើផលិតផលរបស់លោកចែកចាយទៅទីណាខ្លះ?
ប្រភេទដប ខ្ញុំចែកចាយបានតែខេត្តសៀមរាប កំពង់សោម កោះកុង កំពង់ចាម និង ភ្នំពេញ។តែបើប្រភេទប៊ីដុង៣០លីត្រវិញ ខ្ញុំចែកចាយបានច្រើនខេត្ត។ ប្រភេទដប គឺគេលក់នៅតាមទីផ្សារធម្មតា តែបើប្រភេទប៊ីដុង៣០លីត្រ គឺមានប្រើនៅតាមសណ្ឋាគារ និងផ្ទះសំណាក់។
តើលោកផលិតប៉ុន្មានលីត្រក្នុងមួយខែ? ហើយមានតម្លៃប៉ុន្មានដែរ?
ខ្ញុំលក់ទំាងប៊ីដុងធំ៣០លីត្រ និងដបតូច ប្រហែលជា ៤ពាន់ទៅ ៥ពាន់លីត្រក្នុងមួយខែ។ ទឹកក្រអូបដបចំណុះ១លីត្រលក់ចេញតម្លៃ ៥ ៥០០រៀល តែបើគេលក់បន្តនៅតាមទីផ្សារគឺ ៧ពាន់រៀល ទៅ៨ពាន់រៀល។
ក្រោយពីចេញលក់នៅលើទីផ្សារមកដល់ពេលនេះ តើមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចមេ្តចដែរ?
វានៅមិនទាន់ល្អនៅឡើយ តែខ្ញុំក៏កត់សំគាល់ដែរ ដោយសារថា ខ្មែរទទួលស្គាល់របស់ខ្មែរ ។ ទន្ទឹមនឹងនេះខ្ញុំក៏ជួបឧបសគ្គច្រើននៅពេលដែលយើងផលិត ព្រោះយើងពិនិត្យឃើញថា ទុនយើងនៅតិច ហើយក្លិននៅមិនទាន់បានល្អ ខ្ញុំចំណាយម្តង៥ពាន់ដុល្លារ សម្រាប់ទិញវត្ថុធាតុដើមសម្រាប់ផលិតក្លិនមួយមុខដែលមានតែ ២០០ទៅ៣០០លីត្រ។ តែបើខ្ញុំត្រូវទិញសម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់២ទៅ៣ឆ្នាំ ខ្ញុំត្រូវប្រើដើមរាប់ម៉ឺន។ តែខ្ញុំគ្មានលុយច្រើនអ៊ីចឹងទេ។
តើលោកចាប់ផ្តើមជាមួយដើមទុនប៉ុន្មានដែរ?
ពេលដែលខ្ញុំគិតគឺអស់ប្រហែលជា៣ពាន់ ទៅ៤ពាន់ដុល្លារ។ បើដំណើរការ ឬមិនដំណើរការនោះ ខ្ញុំនឹងបោះបង់ចោល។ ប៉ុន្តែវាមិនដូចអ្វីដែលខ្ញុំគិតនោះទេ។ វាដូចជាអ្នកលេងល្បែងអ៊ីចឹងពេលដែលញៀន ហើយក៏ចាប់ផ្តើមតាមបន្តទៀត។ ខ្ញុំអស់ប្រហែលជា៣ម៉ឺនដុល្លារទើបបានចេញជារូបរាង។
តើគុណភាពយ៉ាងម៉េចដែរ បើធៀបនឹងផលិតផលនាំចូល?
មានរបស់នាំចូលខ្លះគុណភាពអន់ជាង និងល្អជាងរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានសមត្ថភាពធ្វើឲ្យខ្ពស់ដូចគេ ប៉ុន្តែខ្ញុំអត់អាចធ្វើទៅបាន ដោយខ្ញុំមើលឃើញថា ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបច្ចុប្បន្នមិនសូវជាជឿជាក់ខ្លាំងលើផលិតផល ខ្មែរ។ ដូចនេះខ្ញុំយកតម្លៃកណ្តាល និងគុណភាពកណ្តាលមួយ។
តើលោកត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បីដើរតាមតម្រូវការអតិថិជន និងផលិតផលនាំចូល?
ខ្ញុំត្រូវគិតថាខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចដើម្បីតម្រូវចិត្តអតិថិជន។ របស់នាំចូលគេតែងតែផ្លាស់ក្លិនរហូត អីចឹងខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមផ្លាស់ដែរ។
គុណភាពយើងមិនធ្លាក់ចុះទេ។ និយាយទៅខ្ញុំមិនពូកែខាងទីផ្សារទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពង្រឹងរឿងគុណភាពដើម្បីឲ្យគេរត់រកខ្ញុំវិញ៕
