ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍
នេះជាសំណួរ និងចម្លើយរវាងលោក Vincent Maclsaac ជាមួយបុគ្គលិកធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី លោក ឌី សមស៊ីដេត លោក Karin Schelzig Bloom លោក Yasushi Hirosato និងលោក Peter Brimble។
តើជំនាញណាខ្លះដែលបង្កើតឡើងដោយប្រព័ន្ធអប់រំ មិនត្រូវតាមជំនាញវិស័យឯកជនចង់បានត្រូវគេប្រកាសជាផ្លូវការ? ហើយតើបញ្ហានេះរាំងស្ទះដល់ការអភិវឌ្ឍយ៉ាងដូចម្តេច?
ប្រព័ន្ធអប់រំថ្មីហាក់បីដូចជាកំពុងផលិតនិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សា ជំនាញដូចជាភាសាបរទេស ពាណិជ្ជកម្ម ច្បាប់ ហិរញ្ញវត្ថុ គណនេយ្យដែលជានិច្ចកាលមានការផ្គត់ផ្គង់ច្រើនជាងតម្រូវការ។ វិស័យឯកជនជាពិសេសសហគ្រាសខ្នាតតូច និងមធ្យមត្រូវការអ្នកបច្ចេកទេសដែលមានជំនាញគ្រប់គ្រាន់។ យ៉ាងណាក្តី ប្រព័ន្ធអប់រំបច្ចុប្បន្នជាទូទៅនៅតែផលិតចេញនិស្សិតបញ្ចប់ការ សិក្សាដែលមានជំនាញមិនគ្រប់គ្រាន់ និងមានមហិច្ឆតាមិនពិតប្រាកដ។ ភាពខុសគ្នានេះធំធេង ហើយនាំទៅដល់ស្ថានភាពខ្វះការងារធ្វើ ឬគ្មានការងារធ្វើធ្ងន់ធ្ងរ ខណៈនិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាហក់ចូលក្នុងទីផ្សារការងារជាមួយនឹង ជំនាញ និងសមត្ថភាពមិនស័ក្តិសម។ វាក៏នាំទៅដល់ការប្រើប្រាស់កម្លាំងពលកម្ម និងធនធានមនុស្សមិនអស់លទ្ធភាពជាទូទៅផងដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គេត្រូវទទួលស្គាល់ថា ការផ្លាស់ប្តូររចនាសម្ព័ន្ធផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចដែលកំពុងរីកចម្រើន យ៉ាងឆាប់រហ័សរបស់ប្រទេសកម្ពុជាគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ហើយការសម្របខ្លួននៃអ្នកផ្តល់សេវាអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលទៅនឹងតម្រូវការដែលមានការផ្លាស់ប្តូរនេះក៏ទាម ទារនូវការខិតខំជម្នះខ្លាំងក្លាផងដែរ។
ខណៈវិស័យកសិកម្មកាន់តែមានការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនច្រើនជាងមុន វានឹងត្រូវការ ការប្រើប្រាស់កម្លាំងមនុស្សតិចជាងមុន។ តើគេអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះដើម្បីធានាថា ការណ៍នេះមិននាំឲ្យមានអត្រាអ្នកគ្មានការងារធ្វើខ្ពស់ជាងមុន?
យុទ្ធសាស្ត្រ ADB ក្នុងប្រទេសនេះផ្តោតទៅលើការកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ និងជំរុញការរីកចម្រើនជារួមជាមួយនឹងវិធីសាស្ត្រចម្រុះសំដៅធ្វើ ការអភិវឌ្ឍទីជនបទ ដោយផ្តោតទៅលើតំបន់ដែលប្រជាជនក្រីក្របំផុតរស់នៅ។ ដោយប្រជាពលរដ្ឋជិត ៧៥ភាគរយ មានមុខរបរខាងកសិកម្ម ការយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើការបង្កបង្កើនផលកសិកម្មប្រកួតប្រជែង គ្នា និងសហគ្រាសកសិ-ពាណិជ្ជកម្មនឹងបង្កើនការងារ និងប្រាក់ចំណូលកាន់តែច្រើនថែមទៀត។ យ៉ាងណាក្តី ខណៈការធ្វើពាណិជ្ជកម្មកសិកម្មនៅទ្រឹងដើរផ្ទុយនឹងសកម្មភាពកំពុង កើតមាននៃគ្រួសារខ្នាតតូច ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងទីក្រុង និងទីជនបទនឹងមានភាពចាំបាច់ដើម្បីធ្វើជាកាតាលីករជួយបង្កើន ប្រាក់ចំណូលទាំងសម្រាប់ប្រជាជននៅទីជនបទ និងទីក្រុង។ ការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងរវាងសហគមន៍ជនបទ និងទីក្រុងដែលមានការរីកចម្រើននឹងមានការកើនឡើង ហើយសហគមន៍ជនបទនឹងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីការអាចរកទីផ្សារ និងសេវាសង្គមដែលមានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាងមុនបាន។
ដើម្បីធានាថា វិស័យកសិកម្មដែលកាន់តែមានការប្រើប្រាស់គ្រឿងយន្តច្រើនជាងមុន មិនធ្វើឲ្យមានអត្រាគ្មានការងារធ្វើកើនឡើងជាទូទៅព្រោះកសិកម្ម ត្រូវការកម្លាំងពលកម្មតិចជាងមុនទេនោះ វិធីសាស្ត្រ ២ កំពុងត្រូវបានអនុវត្តតាមយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ ADB ប្រចាំប្រទេសនេះ ដែលទី ១ ជំរុញការរីកចម្រើននៃក្រុងលំដាប់ទី ២ ដោយធ្វើឲ្យក្រុងទាំងនោះក្លាយជាប៉ូលរីកចម្រើន និងប្រភពការងារក្នុងតំបន់ និងទី ២ ពង្រឹងស្ថាប័នបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈតាមបណ្តាខេត្តនានាដើម្បីរៀបចំយុវជនកម្ពុជាសម្រាប់អាជីពដែលមានច្រើនឡើងៗ។
ពលរដ្ឋជនបទប្រឈមមុខនឹងបន្ទុកជាច្រើនក្នុងការសម្រេចបានការ អប់រំមូលដ្ឋាន ដោយអត្រាបោះបង់ចោលការសិក្សាមានខ្ពស់នៅកម្រិតក្រោយបឋមសិក្សា។ តើគេអាចធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីជួយយុវជននៅតាមជនបទដែលពុំមានឱកាស ទទួលបានការអប់រំដូចមានសម្រាប់យុវជននៅតាមទីប្រជុំជន និងក្រុងផ្សេងទៀត?
អត្រាទទួលបានការអប់រំនៅតំបន់ជនបទនៃប្រទេសកម្ពុជាខណៈកំពុងមាន ការផ្លាស់ប្តូរនៅជំនាន់យុវជនថ្មីនៅតែមានទាប ជាពិសេសសម្រាប់ស្ត្រី។ ឧទាហរណ៍ ពីរភាគបីនៃស្ត្រីនៅតាមជនបទដែលមានអាយុច្រើនជាង ២៥ ឆ្នាំរៀនពុំបានចប់ថ្នាក់បឋមសិក្សានោះទេ។ ក្មេងៗដែលពុំបានរៀនចប់មធ្យមសិក្សាបឋមភូមិ(ថ្នាក់ទី ៩)ពុំអាចមានសិទ្ធិចូលរៀនវគ្គអប់រំបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ បច្ចេកទេសជាផ្លូវការ(TVET)ដែលដំណើរការដោយក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ(MOLVT)ឡើយ។ កិច្ចខិតខំជាច្រើនកំពុងត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីអភិវឌ្ឍកម្មវិធី បំប៉នដែលជួយនាំអ្នកដែលបានបោះបង់ចោលការសិក្សាឲ្យត្រូវតាម ស្តង់ដារចាំបាច់សម្រាប់កម្មវិធី TVET។ យ៉ាងណាក្តី សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន សូម្បីតែវគ្គបំប៉នក៏មិនមែនជាជម្រើសត្រឹមត្រូវឡើយ ប្រសិនបើពួកគេបោះបង់ចោលការសិក្សាឆាប់ពេក។ កម្មវិធី TVET ក្រៅប្រព័ន្ធអាចជួយពួកគេបាន។ កម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលជំនាញតាមមូលដ្ឋានរបស់ MOLVT អាចជួយក្រុមគ្រួសារក្រីក្រកែលម្អជំនាញជាពិសេសមួយចំនួន និងបង្កើនប្រាក់ចំណូល។ ក្រុមអង្គការសង្គមស៊ីវិល និងសហគ្រាសសង្គមដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងការអភិវឌ្ឍជំនាញ សម្រាប់ប្រជាជនដែលមិនអាចបញ្ចប់ការសិក្សានៅតាមសាលារៀនបាន។
តើអ្វីខ្លះជាគ្រោះថ្នាក់នៃការបរាជ័យមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាគ្មាន ការងារធ្វើគ្រប់គ្រាន់ ឬគ្មានការងារធ្វើនៅតាមតំបន់ជនបទនៃប្រទេសកម្ពុជាបាន?
បញ្ហាគ្មានការងារគ្រប់គ្រាន់ និងគ្មានការងារធ្វើនៅតាមទីជនបទក្នុងប្រទេសកម្ពុជាអាចនាំទៅ ដល់បញ្ហាចំណាកស្រុកដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើទាំងទៅកាន់ក្រុងធំៗ ដូចជារាជធានីភ្នំពេញ និងក្រុងសៀមរាប ព្រមទាំងឆ្លងដែនចូលប្រទេសថៃ វៀតណាម និងប្រទេសផ្សេងៗទៀត។ ការធ្វើចំណាកស្រុកនាំមកជាមួយនូវហានិភ័យរងការជួញដូរ និងកេងប្រវ័ញ្ច ដូចករណីស្ត្រីបម្រើតាមផ្ទះនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីជាច្រើនករណីកន្លងមក ជាឧទាហរណ៍ស្រាប់។ ភាពក្រីក្រ និងកង្វះការងារធ្វើក្នុងស្រុកជាបញ្ហាដែលធ្វើឲ្យស្ត្រីជនបទដែល ភាគច្រើនពុំធ្លាប់ស្គាល់រាជធានីភ្នំពេញប្រថុយធ្វើចំណាកស្រុក។ ការជួញដូរមិនមែនប៉ះពាល់តែស្ត្រីទេ បុរសក៏អាចក្លាយជាជនរងគ្រោះផងដែរ។ ឱកាសបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈបច្ចេកទេសផ្លូវការ និងក្រៅផ្លូវការដែលត្រូវតាមតម្រូវការទីផ្សារការងារក្នុងស្រុក អាចជួយកាត់បន្ថយការធ្វើចំណាកស្រុកឲ្យគ្រួសារពួកគេរស់នៅជួប ជុំគ្នា ហើយបង្កើនប្រាក់ចំណូលក្នុងស្រុកផងដែរ។ កិច្ចប្រឹងប្រែងធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងទាំងបរិមាណ និងគុណភាពការងារតាមខេត្តនានា និងការផ្តល់ការបណ្តុះបណ្តាលជំនាញស្របតាមតម្រូវការទីផ្សារជា ផ្នែកដ៏សំខាន់មួយនៃដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាដែលចាក់ស្រែះយ៉ាងជ្រៅ ក្នុងសង្គមទាំងនេះ។
កម្មវិធីបំពាក់បំប៉នជំនាញជួយឲ្យយុវជនដែលបោះបង់ចោលសាលារៀន មានច្រកថ្មីដើម្បីវិលត្រឡប់ចូលក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំវិញនៅទី បំផុត។ តើគម្រោងសាកល្បងនេះទទួលបានជោគជ័យប៉ុនណាហើយ? តើវានឹងត្រូវកែលម្អ និងពង្រីកដែរឬទេ?
ចាប់ពីឆ្នាំ ២០១០ មក កម្មវិធីបំប៉នជំនាញត្រូវបានអនុវត្តសាកល្បងក្នុងខេត្តកំពត បាត់ដំបង រាជធានីភ្នំពេញ និងខេត្តសៀមរាប ដោយប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រ៣ផ្សេងគ្នាដើម្បីជួយបង្ហាត់បង្រៀនយុវជន នូវមុខវិជ្ជាគណិតវិទ្យា វិទ្យាសាស្ត្រ និងភាសាខ្មែរ។ ក្នុងគំរូមួយ វគ្គទាំងនេះត្រូវបានធ្វើឡើងនៅតាមមជ្ឈមណ្ឌលបណ្តុះបណ្តាលខេត្ត។ ក្នុងគំរូផ្សេងទៀត វាត្រូវបានផ្តល់ឲ្យតាមរយៈអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល។ វិធីសាស្ត្រទី ៣ គឺតាមសហគមន៍ ដោយគ្រូបង្ហាត់(សិស្សបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់ទី ១២)ធ្វើការជាមួយក្រុមយុវជនក្នុងសហគមន៍របស់ពួកគេ។ លទ្ធផលបឋមបង្ហាញថា គំរូតាមសហគមន៍មានប្រសិទ្ធភាពជាពិសេស។ កម្មវិធីនេះទទួលបានជោគជ័យខ្លាំងណាស់នៅក្នុងការជួយអ្នកដែលទើប តែបោះបង់ចោលការសិក្សាថ្មីៗពីថ្នាក់ទី ៨ និង ៩។ សិស្សបោះបង់ចោលការសិក្សាត្រូវបានសម្ភាសដើម្បីបញ្ជាក់ពីការតាំង ចិត្តរបស់ពួកគេចំពោះឱកាសរៀនសូត្របន្តទៀតជាពិសេសការអប់រំ វិជ្ជាជីវៈ និងបច្ចេកទេស។ ក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈបានប្តេជ្ញាត្រៀមធនធាន និងដៃគូដើម្បីពង្រីកកម្មវិធីនេះនៅទូទាំងប្រទេស ក្រោយពីការសាកល្បងបានចប់នៅក្នុងខែតុលាខាងមុខនេះ។
តើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរបស់វិស័យឯកជនមានសារៈសំខាន់ប៉ុនណាដែរ ចំពោះការអភិវឌ្ឍប្រព័ន្ធអប់រំថ្នាក់សាកលវិទ្យាល័យ ពហុបច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈនៅកម្ពុជា?
កិច្ចសហប្រតិបត្តិការរបស់វិស័យឯកជនជាកត្តាសំខាន់មួយនៅក្នុងការ ធ្វើឲ្យប្រព័ន្ធថ្នាក់សាកលវិទ្យាល័យ ពហុបច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈកាន់តែត្រូវតាមតម្រូវការទីផ្សារការងារ។ ការចូលរួមបន្តរបស់វិស័យឯកជននៅតាមស្ថាប័នបណ្តុះបណ្តាលនានាគួប ផ្សំនឹងឆន្ទៈទទួលប្រព័ន្ធនេះអាចដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការ បង្កើតកម្មវិធី និងកម្មវិធីសិក្សាដែលស្របតាមតម្រូវការអាជីវកម្ម និងសហគមន៍ជារួម។ លើសពីនេះទៀត ភាពជាដៃគូរវាងវិស័យរដ្ឋ និងឯកជនលើផ្នែកបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈអាចជួយជាហិរញ្ញវត្ថុដល់ មជ្ឈមណ្ឌលបណ្តុះបណ្តាលដែលតម្រង់គោលដៅទៅរកឧស្សាហកម្មជាក់លាក់ ដូច្នេះបង្កើតបានជាស្ពានចម្លងរវាងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលទៅកន្លែង ការងារ។
ការកើនឡើងចំនួនសាកលវិទ្យាល័យឯកជនស្របទៅនឹងការកើនឡើងផ្នែកទីផ្សារ និងការផ្សព្វផ្សាយកម្រិតសិក្សាដែលសាកលវិទ្យាល័យទាំងនោះផ្តល់ ឲ្យ។ តើបញ្ហានេះធ្វើឲ្យមានការកំណត់ខុសពីជំនាញដែលចាំបាច់សម្រាប់ ឱកាសការងារថ្មីក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែរឬទេ?
នេះជាក្តីបារម្ភយ៉ាងច្បាស់ណាស់នៅប្រទេសកម្ពុជា។សាកលវិទ្យាល័យ មួយចំនួនគ្រាន់តែជាកន្លែងផ្តល់សញ្ញាបត្រដែលបង្កើតចេញនូវ ចំនួននិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាដែលខ្វះជំនាញចាំបាច់សម្រាប់ការងារ ផ្តល់ប្រាក់ចំណូលប៉ុណ្ណោះ ហើយប្រាកដណាស់ ស្ថានភាពនេះអាចធ្វើឲ្យនិស្សិតយល់ខុសពីទីផ្សារការងារ។ បើនិយាយឲ្យងាយយល់ និស្សិតហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ការអប់រំនៅសាកលវិទ្យាល័យច្រើនជាង វគ្គបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈដែលមានការពាក់ព័ន្ធជាង។
យុវជនរៀនចប់វិទ្យាល័យក៏គួរទទួលបានការណែនាំឲ្យជ្រើសរើសឯកទេស សិក្សាជំនាញក្រោយថ្នាក់មធ្យមសិក្សារបស់ពួកគេឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ផងដែរ បើមិនអ៊ីចឹងទេនៅពេលពួកគេដឹងថា វគ្គដែលពួកគេបានជ្រើសរើសអាចមិនពាក់ព័ន្ធនឹងទីផ្សារការងារ ពួកគេនឹងជួបការលំបាកក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើក្រោយពេល បញ្ចប់ការសិក្សា។ ភ្នាក់ងារជាតិការងារដែលទើបតែបង្កើតឡើងថ្មីៗនេះកំពុងបង្កើតកិច្ច ខិតខំសំខាន់ដើម្បីដោះស្រាយការប្រើប្រាស់នេះ។ យ៉ាងណាក្តី និស្សិតបញ្ចប់ការអប់រំថ្នាក់ខ្ពស់ជាច្រើនរកការងារធ្វើពាក់ ព័ន្ធនឹងជំនាញឯកទេសពួកគេពុំបានឡើយ ដូច្នេះហើយធ្វើឲ្យចំណង់ការងាររបស់ពួកគេធ្លាក់ចុះ ការលើកទឹកចិត្ត និងទំនុកចិត្តទាប ព្រមទាំងទទួលបានប្រាក់ខែទាបផងដែរ។
អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលជាច្រើនបានរៀបចំធ្វើការបណ្តុះបណ្តាល វិជ្ជាជីវៈ តែថា តើវាចាំបាច់ឲ្យមានប្រព័ន្ធស្តង់ដារថ្នាក់ជាតិដើម្បីផ្តល់ វិញ្ញាបនបត្រដែលអនាគតនិយោជកអាចជឿជាក់បានដែរឬទេ?
ការបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈធ្វើឡើងដោយអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល ចាំបាច់ត្រូវបញ្ចូលក្នុងក្របខ័ណ្ឌសញ្ញាបត្រជាតិ និងត្រូវបញ្ជាក់ថា មានតម្លៃស្មើកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលក្រៅផ្លូវការនានាដែលធ្វើឡើង ដោយ MOLVT។ យើងបានកត់សម្គាល់ឃើញថា កម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈជាច្រើនធ្វើឡើងដោយអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលផ្តោតលើការបង្កើតប្រាក់ចំណូលសម្រាប់កុមារ និងយុវជនងាយរងគ្រោះសម្រាប់ជួយបន្ថយទុក្ខលំបាកភ្លាមៗរបស់ពួកគេ ប៉ុណ្ណោះ។ មជ្ឈមណ្ឌលវិជ្ជាជីវៈឯកជន និងរបស់អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលមួយចំនួនទំនើបជាងមជ្ឈមណ្ឌល បណ្តុះបណ្តាលរបស់រដ្ឋ។
ការផ្លាស់ប្តូរកំពុងកើតឡើងដើម្បីពង្រីកមជ្ឈមណ្ឌលបណ្តុះបណ្តាល ពហុបច្ចេកទេសតាមភូមិភាគនានា។ តើលោកអាចជួយប្រាប់ពីវឌ្ឍនភាពថ្មីៗរបស់វា និងផ្តល់ទស្សនៈជាទូទៅនៃយុទ្ធសាស្ត្រនេះបានទេ?
ការទទួលបានឱកាសអប់រំបច្ចេកទេស និងវិជ្ជាជីវៈប្រកបដោយសមភាពសម្រាប់ពលរដ្ឋជនបទគឺជាគន្លឹះឆ្ពោះ ទៅកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រនៅជនបទ និងបង្កើតជំនាញការងារពាក់ព័ន្ធ។ ADB ជួយគាំទ្រក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈនៅក្នុងការពង្រឹងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រង TVET និងមជ្ឈមណ្ឌលបណ្តុះបណ្តាលតាមខេត្ត។ ដោយសារ TVET ត្រូវមានការឆ្លើយតបខ្ពស់ចំពោះពិភពការងារ អន្តរាគមន៍មិនអាចត្រូវកំណត់តែនៅតំបន់ទីក្រុងបានទេ។ តម្រូវការជំនាញតាមខេត្តនានាមានខ្ពស់ខាងផ្នែកសំណង់ គ្រឿងយន្ត និងបច្ចេកវិទ្យាទំនាក់ទំនង និងព័ត៌មានវិទ្យាដែលរួមទាំងជំនាញទំនាក់ទំនងភាសាអង់គ្លេសផងដែរ។ គម្រោងសំខាន់មួយនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ ADB TVET ជួយស្តារឡើងវិញ និងបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលបណ្តុះបណ្តាលថ្នាក់ភូមិភាគក៏ដូចជាតាមខេត្ត ដើម្បីពង្រីកការទទួលបាន TVET ដែលមានគុណភាពទៅដល់យុវជនតាមទីជនបទ។
អ្នកស្រាវជ្រាវមួយចំនួនបានកត់សម្គាល់ថា ប្រជាជនវ័យក្មេងជាទ្រព្យធនរបស់កម្ពុជា។ តើអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលអាចចូលរួមចំណែកយ៉ាងណាដើម្បីធានា ថា មនុស្សជំនាន់នេះមានឱកាសធ្វើឲ្យសក្តានុពលភាពនេះក្លាយជាការពិត ពេញលេញ?
ប្រជាជនវ័យក្មេងភាគច្រើននៃប្រទេសកម្ពុជាមានសក្តានុពលភាព ផ្តល់នូវភាពចំណេញខាងប្រជាសាស្ត្រ ព្រោះចំនួនប្រជាជនមានការងារធ្វើមានច្រើនជាងពលរដ្ឋមិនធ្វើការ ឬគ្មានការងារធ្វើ ជាពិសេសនៅពេលយុវជនទាំងនោះមានជំនាញ និងការអប់រំខ្ពស់ មានសុខភាពល្អ និងអាចរកចំណូលបាន។ ផ្ទុយទៅវិញគឺជាមនុស្សជំនាន់ដែលគ្មានសង្ឃឹមសម្រាប់ការងារល្អ ដែលអាចជាបញ្ហាសម្រាប់គ្រួសារ សេដ្ឋកិច្ច និងសង្គម។ បើក្រុមយុវជនមិនអាចរកការងារធ្វើបានស្ថិតស្ថេរទេនោះ អារម្មណ៍ខកចិត្ត និងខ្ជិលអាចបង្កឲ្យមានជាឧបសគ្គសំខាន់ចំពោះក្រុមយុវជនខ្លួនពួក គេ តែក៏ធ្វើឲ្យខាតបង់សេដ្ឋកិច្ច និងខូចសង្គមផងដែរ។
អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលដែលមានបទពិសោធនៅថ្នាក់មូលដ្ឋានមានតួនាទីសំខាន់ណាស់ក្នុងការជំរុញការអភិវឌ្ឍយុវជន និងធានាថា មនុស្សជំនាន់ក្រោយមានឱកាសធ្វើឲ្យសក្តានុពលភាពនេះក្លាយជាការ ពិតពេញលេញបាន។ កម្ពុជាមានអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលជាច្រើនដែលកំពុងផ្តល់សេវា ខាងផ្នែកអប់រំ បណ្តុះបណ្តាល និងសុខភាពជាដើម។ អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាដែលធ្វើការលើកស្ទួយការចូលរួម របស់ពលរដ្ឋ និងវប្បធម៌ធ្វើការស្ម័គ្រចិត្តរបស់យុវជនក៏មានតួនាទីសំខាន់ផង ដែរ៕ CR
