The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - អាជីវកម្ម​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ស្រស់​នៅ​កម្ពុជា​កំពុង​តែ​ត្រដរ​ខ្យល់

អាជីវកម្ម​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ស្រស់​នៅ​កម្ពុជា​កំពុង​តែ​ត្រដរ​ខ្យល់

លោក កែវ ស៊ុន អ្នក​ជំនាញ​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ស្រស់។
លោក កែវ ស៊ុន អ្នក​ជំនាញ​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ស្រស់។ ហេង ជីវ័ន

អាជីវកម្ម​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ស្រស់​នៅ​កម្ពុជា​កំពុង​តែ​ត្រដរ​ខ្យល់

កាលពី​១៦​ឆ្នាំ​មុន លោក កែវ ស៊ុន អតីត​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ផ្នែក​ប្រតិបត្តិការ​នៃ​រោងចក្រ​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ បាន​ផ្តួចផ្តើម​គម្រោង​នៃ​ការ​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ​នៅ​ភូមិ​កោះ​ក្របី សង្កាត់​ព្រែកថ្មី ខណ្ឌ​មានជ័យ​សម្រាប់​ក្រុមហ៊ុន Nestle។

គម្រោង​មួយ​នេះ​មាន​បំណង​ជំរុញ​ឲ្យ​កសិករ​ចាប់ផ្តើម​របរ​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ​ដោយ​បាន​ជួយ​បង្កាត់​គោទឹកដោះ ដោយ​សិប្បនិម្មិត​ជាមួយ​គោ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​កសិករ​កំពុង​ចិញ្ចឹម រួច​ផ្គត់ផ្គង់​មក​ឲ្យ​រោងចក្រ​វិញ។ នេះ​បើ​តាម​ការ​ឲ្យ​ដឹង​របស់​លោក កែវ ស៊ុន។

គម្រោង​មួយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្តួចផ្តើម​ឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៨ ដើម្បី​រំឭក​ឡើង​វិញ​នូវ​សម័យ​ដែល​កម្ពុជា​ផលិត​ទឹកដោះគោ​ហើយ​បាន​នាំចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​ក្នុង​អំឡុង​ទសវត្សរ៍​១៩៦០។

គម្រោង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឲ្យ​លោក​ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​បាន​ជោគជ័យ។

ដោយ​ធ្លាប់​ជា​បុគ្គលិក​នៃ​រោងចក្រ​ទឹកដោះគោ អប្សរា​ដែល​ជា​សហគ្រាស​របស់​រដ្ឋ​កាលពី​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៦០។ លោក​បាន​ត្រឡប់​ចូល​ធ្វើការ​នៅ​រោងចក្រ​ទឹកដោះគោ អប្សរា​វិញ ក្រោយ​ពេល​របប ប៉ុល ពត បាន​បញ្ចប់​ទៅ។ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៩៨ នៅពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន​Nestle បាន​ទិញ​រោងចក្រ អប្សរា លោក​កែវ ស៊ុន នៅ​រក្សា​តំណែង​នៅ​ទី​នោះ។

កុមារា យួន ប៊ុនហាក់ កំពុង​ច្របាច់​ដោះគោ​យក​ទឹកដោះ កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ។
កុមារា យួន ប៊ុនហាក់ កំពុង​ច្របាច់​ដោះគោ​យក​ទឹកដោះ កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ។

លោក​ថ្លែង​ថា ការ​ជ្រើសរើស​យក​ភូមិ​កោះក្របី​ជា​ទីតាំង​ចិញ្ចឹម​គោ​ទឹកដោះ​នោះ​មិនមែន​ជា​ការ​ចៃដន្យ​នោះ​ទេ។ ក្នុង​បទសម្ភាស​ជាមួយ កម្ពុជា​ចុងសប្តាហ៍​កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ លោក កែវ ស៊ុន បច្ចុប្បន្ន​ជា​ប្រធាន​ស្តីទី​សមាគម​គោ​ទឹកដោះ​កម្ពុជា បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ទីតាំង​ភូមិ​កោះក្របី​នេះ​មាន​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​១០​គីឡូ​ប៉ុណ្ណោះ​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ជា​តំបន់​សម្រាប់​អនុវត្ត​គម្រោង​នេះ​ដោយ​ឆ្លងកាត់​ការ​សិក្សា​និង​ស្រាវជ្រាវ​ច្បាស់លាស់។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «កោះក្របី​នេះ​ធ្លាប់​ជា​ទីកន្លែង​ដែល​មាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ដល់​រោងចក្រ​ផលិត​ទឹកដោះ​គោ​ក្នុង​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រនិយម​។

លោក កែវ ស៊ុន​បាន​រៀបរាប់ ដោយ​រំឭក​ពី​អតីតកាល​ថា កាលពី​ជំនាន់​នោះ​យើង​នាំ​ទឹកដោះគោ​ចេញ​ទៅ​ដល់​ហុងកុង​ឯណោះ ហើយ​ថៃ​និង​វៀតណាម​នៅ​មិន​ទាន់​ផលិត​បាន​ដូច​សព្វថ្ងៃ​ទេ។...តែ​ឥឡូវ​យើង​ដើរ​ក្រោយ​គេ ព្រោះ​ស្រុក​យើង​មាន​សង្គ្រាម​»។

នៅ​ឆ្នាំ​២០០០ លោក​ស៊ុន ប្រមូល​បាន​កសិករ​ចំនួន​ជាង​៣០​នាក់​ចូលរួម​។​នៅ​ឆ្នាំ​២០០១ គោ​ដែល​បង្កាត់​សិប្បនិម្មិត​បាន​រួចរាល់ ហើយ​គម្រោង​ដំណើរការ​ល្អ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​២០០២ នៅពេល​ដែល​គ្រោះ​ទឹកជំនន់​កើតឡើង​។

លោក​រៀបរាប់​ថា៖ «ឆ្នាំ​២០០២ សំណាង​មិន​ល្អ ទឹកជំនន់​ខ្លាំង លិចលង់។ មិន​មាន​ស្មៅ​ជា​ចំណី​ឲ្យ​គោ​ស៊ី។​គោ​បង្កាត់​រួច​ហើយ​ដែល​កំពុង​ផើម​នោះ​មិន​មាន​ទីទួល​ខ្ពស់​ដេក​នៅ ខ្លះ​ក៏​ងាប់​អស់​ទៅ ប្រហែល​៦០​ភាគរយ​។ អ្នកស្រុក​ក៏​ឈប់​ចិញ្ចឹម នៅ​សល់​ខ្លះ​ក៏​បន្ត​ចិញ្ចឹម​ដែល​នៅ​ជា​សមាជិក​បច្ចុប្បន្ន​នេះ»។

ក្រុមហ៊ុន Nestle នៅ​ឆ្នាំ​នោះ​បាន​ប្រកាស​បិទ​ខ្សែ​ចង្វាក់​ផលតិកម្ម ដោយ​លើក​ឡើង​ពី​ការ​ប្រកួតប្រជែង​មិន​ស្មើភាព​ពី​ការ​នាំ​ចូល​គេច​ពន្ធ​ផលិតផល​ទឹកដោះគោ​ពី​ប្រទេស​ជិតខាង។ រោងចក្រ​នៅ​តែ​បន្ត​ការងារ​វេចខ្ចប់​របស់​ខ្លួន​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ទៀត។

ឆ្នាំ​២០០៣ លោក កែវ ស៊ុន បាន​ឈាន​ចូល​ដល់​វ័យ​ចូលនិវត្តន៍ ក្រុមហ៊ុន​បាន​ប្រគល់​គម្រោង​និង​ធនធាន​ក្នុង​គម្រោង​ទាំងអស់​ឲ្យ​លោក​ជា​ឯកជន។

ចាប់​តាំងពី​ចូលនិវត្តន៍ លោក​បន្ត​នៅ​ជា​អ្នក​ប្រឹក្សា​យោបល់​ដល់​កសិករ​ដែល​បន្ត​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ។ ការងារ​របស់​លោក​រួមមាន ការ​គាំទ្រ​ផ្នែក​បច្ចេកទេស​ចិញ្ចឹម បច្ចេកទេស​បង្កាត់​សិប្បនិម្មិត​បច្ចេកទេស​រឹត​យក​ទឹកដោះគោ​និង​ការ​រក្សា​អនាម័យ ហើយ​ក៏​ជា​អ្នក​រក​ទីផ្សារ​សម្រាប់​ទឹកដោះគោ​ដែល​ផលិត​បាន​ផង​ដែរ។ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ ២០០៦ សមាគម​ចិញ្ចឹម​គោ​ទឹកដោះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​។ ឆ្នាំ​ដដែល​នោះ​បាន​ទទួល​ជំនួយ​ពី​អង្គការ​កសិកម្ម​របស់​ជប៉ុន​បាន​មួយ​រយៈ​ខ្លី​តាមរយៈ​នាយកដ្ឋាន​ផលិតកម្ម​និង​បសុព្យាបាល​។

ប៉ុន្តែ​គម្រោង​ពង្រីក​ការ​ចិញ្ចឹម​គោ​ទឹកដោះ​នេះ​មិន​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​ជា​ផ្លែផ្លា​គួរ​ឲ្យ​កត់សម្គាល់​នោះ​ទេ។ លោក​កែវ ស៊ុន ដែល​បច្ចុប្បន្ន​មាន​តួនាទី​ជា​ប្រធាន​ស្តីទី​នៃ​សមាគម​ថ្លែង​ថា ការ​មិន​មាន​សាមគ្គីភាព​រវាង​សមាជិក​នៅក្នុង​សមាគម​បាន​និង​ខ្វះខាត​ដើមទុន និង​បច្ចេកទេស​ជា​ហេតុ​ធ្វើឲ្យ​ការ​ផលិត​នៅ​ទ្រឹង​គ្មាន​ភាព​រីកចម្រើន​ទាល់តែ​សោះ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «តាំងពី​ការ​ចាប់ផ្តើម​ចិញ្ចឹម​នៅ​ឆ្នាំ​២០០០​មក យ៉ាង​ហោចណាស់​គោ​ទឹកដោះ​ដែល​បាន​កើត​និង​ចិញ្ចឹម​ក៏​មាន​១០០​ក្បាល​ដែរ តែ​អ្នក​ចិញ្ចឹម​ចេះ​តែ​លក់ នៅពេល​គោ​ឡើង​ថ្លៃ ឬ​ពេល​ពួកគេ​ខ្វះខាត​លុយ​កាក់​ក្នុង​ផ្ទះ។ ការ​ថែរក្សា​និង​បច្ចេកទេស​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ខ្លាំង​និង​មាន​កម្លាំង​ពលកម្ម​ដើម្បី​នៅ​មើលថែ ដោយសារ​គោ​ទឹកដោះ​នេះ​ត្រូវការ​ត្រជាក់​និង​ចាញ់​កម្តៅ»។

កង្វះខាត​ទុន កម្លាំង​ពលកម្ម​និង​បច្ចេកទេស​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹម​នៅ​តែ​ជា​បញ្ហា​ប្រឈម​សម្រាប់​កសិករ​។

លោក​ឲ្យ​ដឹង​ថា គោ​ទឹកដោះ​អាច​រឹត​បាន​ចាប់​តាំងពី​វា​កើត​កូន​ដំបូង រហូត​ដល់​៧​ខែ។ ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​អាច​រឹត​បាន​ពី​៥​ទៅ​១០​លីត្រ ដោយ​ក្នុង​មួយ​លីត្រ​អាច​លក់​បាន​ក្នុង​តម្លៃ​៤០០០​រៀល​ជា​តម្លៃ​លក់​ដុំ។

បច្ចុប្បន្ន គោ​ដែល​មាន​នៅក្នុង​សមាគម​មាន​ចំនួន​ប្រមាណ​ជិត​២០​ក្បាល និង​អាច​ផលិត​បាន​ចំនួន​៥០​លីត្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។ លោក កែវ ស៊ុន បន្ត​ថា គោ​ដែល​ផ្តល់​ចំណី​ឲ្យ​វា​ស៊ី​និង​ដេក​បាន​គ្រប់គ្រាន់​អាច​ផ្តល់​ទឹកដោះ​ពី​១៥​ទៅ​២០​លីត្រ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ។ បច្ចុប្បន្ន​ទឹកដោះគោ​ដែល​យើង​រឹត​យក​បាន​ស្ថិត​ក្រោម​កម្រិត​ស្តង់ដារ​នៅ​ឡើយ​។

ជាមួយ​គ្នា​នេះ​ដែរ លោក យ៉ង សាំងកុមារ ប្រធាន​អង្គការ​សេដាក​ឲ្យ​ដឹង​ថា ការ​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ​នេះ​ជា​រឿង​ថ្មី​សម្រាប់​កសិករ​។ លោក​ថា ធ្លាប់​មាន​ការ​ចិញ្ចឹម​គោ​យក​ទឹកដោះ​នេះ​ជា​លក្ខណៈ គ្រួសារ​តូចៗ ដែល​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​តាមរយៈការ​បង្កាត់​ពូជ​សិប្បនិម្មិត តែ​ថា​កង្វះ​ទុន បច្ចេកទេស និង​សម្ភារ​កែច្នៃ​ទឹកដោះ​គោ​ដែល​ផលិត​បាន ជា​ឧបសគ្គ​ធ្វើឲ្យ​ការ​ផលិត​នៅ​មាន​តិចតួច បើ​ទោះបី​ជា​តម្រូវការ​ក្នុង​ទីផ្សារ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​មាន​ទំហំ​ធំ​ក៏ដោយ​។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «មាន​កសិករ​យើង​គាត់​ចិញ្ចឹម​ដែរ​ក្នុង​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​តូចៗ។ ទីផ្សារ​នៅ​ធំ កសិករ​យើង​នៅ​ត្រូវការ​ច្រើន​ទាំង​បច្ចេកទេស ទាំង​ដើមទុន និង​សម្ភារ​ចាំបាច់​ដើម្បី​ផលិត​ឲ្យ​គ្រប់​តាម​តម្រូវការ​។ ពួកគាត់​ក៏​ត្រូវ​ផ្លាស់ប្តូរ​គំនិត​ពី​ការ​ចិញ្ចឹម​ដើម្បី​យក​កម្លាំង​អូសទាញ​មក​ជា​ការ​ចិញ្ចឹម​យក​សាច់​ឬ​ទឹកដោះ​គោ​វិញ​ដែល​នឹង​អាច​ជួយ​ជីវភាព​ពួកគាត់​ថែម​ទៀត​»។

កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​នាំ​មក​វិញ​នូវ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​នៃ​ការ​ផលិត​ទឹកដោះគោ​របស់​កម្ពុជា ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ឡើង​តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៩៨ នៅពេល​ដែល​ក្រុមហ៊ុន Nestle ពង្រីក​ចង្វាក់​ផលិតកម្ម​របស់​ខ្លួន​មក​កម្ពុជា តែ​គម្រោង​នេះ​ត្រូវ​បរាជ័យ​នៅ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ក្រោយមក។

កំណើន​តម្រូវការ​នៃ​ផលិតផល​ពី​ទឹកដោះ​ដែល​បន្ត​កើនឡើង​បាន​ទាក់ទាញ​ក្រុមហ៊ុន​ធំៗ​ជាច្រើន​ដាក់​ទុន​វិនិយោគ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ។ ទោះ​ជា​យ៉ាងណា​គម្រោង​វិនិយោគ​ទាំងនោះ​នៅ​មិន​ទាន់​បង្ហាញ​ផ្លែផ្កា​នៅ​ឡើយ​ទេ​ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​នេះ។

ជាក់ស្តែង​គម្រោង​វិនិយោគ​រួមគ្នា​ចំនួន​២,៥​លាន​ដុល្លារ​រវាង​ក្រុមហ៊ុន 7NG Group នៅ​ឆ្នាំ​២០១១​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន HPT Dairy Company របស់​ស៊ុយអែត លើ​កសិដ្ឋាន​ចិញ្ចឹម​គោ​ទឹកដោះ​និង​រោងចក្រ ដែល​ត្រូវ​បាន​រំពឹង​ថា​នឹង​អាច​ផលិត​បាន​១,២​លាន​តោន​ទឹកដោះគោ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​នោះ រហូត​មក​ទល់​ពេល​នេះ​ក៏​មិន​ទាន់​លេច​ចេញ​ជា​រូបរាង​នៅ​ឡើយ​ដែរ។

ចំណែក ក្រុមហ៊ុន ម៉ុង ឫទ្ធី គ្រុប (MRG) ដែល​បាន​វិនិយោគ​រួម​ទឹកប្រាក់​ចំនួន​២៧​លាន​ដុល្លារ​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​ពី​ប្រទេស​អង់គ្លេស Lordswood Farm Ltd លើ​កសិដ្ឋាន និង​រោងចក្រ​ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ទាំង​សាច់​និង​ទឹកដោះគោ​កាលពី​ឆ្នាំ ២០០៩​កន្លងមក​ក៏​មិន​ទាន់​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ឡើយ​ដែរ។

លោក ម៉ុង ឫទ្ធី ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន ម៉ុង ឫទ្ធីគ្រុប​បាន​ឲ្យ​ដឹងថា គម្រោង​វិនិយោគ​នេះ​បច្ចុប្បន្ន​កំពុង​ជាប់​គាំង​ដោយសារ​កង្វះ​ការ​ផលិត​ចំណី​គោ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​មិន​ធានា​និរន្តរភាព​នៃ​គម្រោង​ទាំង​មូល​។ លោក​ថ្លែង​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​បញ្ហា​ចំណី​នេះ​ដោះស្រាយ​មិន​ចេញ​ទេ គម្រោង​នេះ​ត្រូវ​បរាជ័យ​ហើយ​»។

លោក​បន្ត​ថា តម្រូវការ​សម្រាប់​ផលិតផល​ចេញ​ពី​ទឹកដោះ​គោ​នៅ​កម្ពុជា​មាន​ភាព​ទូលំទូលាយ​ណាស់​។ គម្រោង​កសិដ្ឋាន​របស់​លោក​ដែល​នឹង​ចិញ្ចឹម​គោ​១០០០​ក្បាល ហើយ​គោ​មួយ​ក្បាល​អាច​ផលិត​បាន​ទឹកដោះ​ចំនួន​២០​លីត្រ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ នឹង​អាច​ផ្គត់ផ្គង់​តែ​១០​ភាគរយ​នៃ​ចំណែក​ទីផ្សារ​បច្ចុប្បន្ន​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា៖ «កម្ពុជា​សព្វថ្ងៃ​នាំ​ចូល​១០០​ភាគរយ​នៃ​ផលិតផល​ទឹកដោះគោ។ យើង​ត្រូវការ​កសិដ្ឋាន​ចំនួន​១០ ហើយ​ត្រូវ​ចិញ្ចឹម​គោ​១០០០​ក្បាល​ក្នុង​មួយ​កសិដ្ឋាន ដែល​គោ​មួយ​ក្បាល​ត្រូវ​ផ្តល់​ទឹកដោះ​ពី​២០​ទៅ​៣០​លីត្រ​ទើប​គ្រប់​តាម​តម្រូវការ​»។

ដោយ​មើល​ឃើញ​រួច​ហើយ​នូវ​សក្តានុពល​នៃ​ទីផ្សារ លោក កែវ ស៊ុន មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​ចិញ្ចឹម​គោ​ទឹកដោះ​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​អាច​នឹង​ចាប់​យក​ចំណែក​ទីផ្សារ​ដែល​មាន​ឥឡូវ​នេះ តែ​ថា ការងារ​នេះ​ត្រូវការ​ពេលវេលា​ច្រើន។

លោក​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ យើង​កំពុង​ព្យាយាម​ពង្រីក​ការ​ផលិត​របស់​យើង។ ទីផ្សារ​មាន​ហើយ ពេល​ណា​ដែល​កសិករ​ផលិត​បាន​ក្នុង​កម្រិត​មួយ​ដែល​គ្រប់គ្រាន់ យើង​អាច​ចាប់ផ្តើម​ការ​កែច្នៃ និង​ចាប់​យក​ទីផ្សារ​ធំ តែ​វា​ត្រូវការ​ពេល និង​ដើមទុន​។ វា​ត្រូវការ​ពេល​យូរ​បន្តិច ព្រោះ​យើង​កំពុង​ដើរ​ដោយ​សន្សឹមៗ»។

ទឹកដោះគោ​ដែល​ផលិត​បាន​ត្រូវ​ចែកចាយ​ទៅ​អតិថិជន​ជា​ប្រចាំ​តាម​ភោជនីយដ្ឋាន ហាង​នានា ហើយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​កន្លែង​ផលិត​ឈីស​របស់​ជនជាតិ​អ៊ីតាលី​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប​ផង​ដែរ។

ពុំ​មាន​របាយការណ៍​ផ្លូវការ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​បង្ហាញ​ថា​តើ​កម្ពុជា​មាន​តម្រូវការ​ប្រើប្រាស់​ចំនួន​ប៉ុន្មាន​តោន និង​នាំចូល​ចំនួន​ប៉ុន្មាន​នោះ​ទេ ក្នុង​១​ឆ្នាំៗ៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍