The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - អតីត​ប្រធាន​សមាគម​សុវណ្ណភូមិ​ បង្ហាញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ថ្មី​នៃ​អនាគត​​​រោង​ល្ខោន​ចំណាស់​ជាង​គេ​ ក្រោយ​ប្រកាស​បិទ​ទ្វារ​

អតីត​ប្រធាន​សមាគម​សុវណ្ណភូមិ​ បង្ហាញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ថ្មី​នៃ​អនាគត​​​រោង​ល្ខោន​ចំណាស់​ជាង​គេ​ ក្រោយ​ប្រកាស​បិទ​ទ្វារ​

Content image - Phnom Penh Post
សាលាមធ្យមវិចិត្រសិល្បៈនឹងសហការជាមួយសមាគមសិល្បៈសុវណ្ណភូមិ ដើម្បីរៀបចំឲ្យមានការសម្ដែងល្ខោនស្បែកធំ ការផ្ទេរចំណេះដឹងនៅទីតាំង​សាលា​​។ រូបថត ហ៊ាន រង្សី

អតីត​ប្រធាន​សមាគម​សុវណ្ណភូមិ​ បង្ហាញ​ក្តី​សង្ឃឹម​ថ្មី​នៃ​អនាគត​​​រោង​ល្ខោន​ចំណាស់​ជាង​គេ​ ក្រោយ​ប្រកាស​បិទ​ទ្វារ​

ភ្នំពេញ៖​​ ក្រោយ​ប្រកាស​ដំណឹង​​​ទាំង​ក្ដី​​​ស្រណោះ ​​ពី​ការ​​បិទ​ទ្វារ​​​រោង​ល្ខោន​ សុវណ្ណភូមិ​ ដែល​​​​បាន​ផ្ដល់​ទស្សនីយភាព ​និង​​ផ្សព្វផ្សាយ​​សិល្បៈ​​វប្បធម៌​​ជាតិ​សាសន៍​ខ្មែរ​​​​ដល់​ភ្ញៀវ​បរទេស​​​អស់​រយៈពេល​​​ជាង ២៦ ឆ្នាំ​មក​ហើយ​នោះ ​អតីត​ប្រធាន​សមាគម​ សុវណ្ណភូមិ លោក ម៉ាន់ កុសល នៅ​តែ​នឹក​រំពៃ​​​ថា លោក​​នឹង​អាច​ត្រឡប់​មក​សម្ដែង​ជូន​ទស្សនិកជន​ជា​ថ្មី។

ជាមួយ​ចំណេះ និង​ជំនាញ​​​​មរតក​ពី​​បុព្វបុរស​ អតីត​ប្រធាន​សមាគម​រូប​នេះ បាន​​​អះអាង​ថា​ លោក​នៅ​តែ​ចង់​សម្ដែង​អស់​​ពី​បេះដូង ទោះ​ត្រូវ​បម្រើ​ការ​​ជា​បុគ្គលិក​ក្រោម​បង្គាប់​ថៅកែ ​ក៏​រូប​លោក​សុខ​ចិត្ត​ដែរ ឲ្យ​តែ​រូប​លោក​អាច​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​វិស័យ​​ល្ខោន​នេះ​បាន។

ក្នុង​ជំនួប​​​ជាមួយ ភ្នំពេញ ប៉ុស្ដិ៍ នៅ​​សមាគម​ សុវណ្ណភូមិ ឯ​​សង្កាត់​បឹង​ត្របែក លោក ម៉ាន់ កុសល បាន​អង្គុយ​រៀបរាប់​​ទាំង​អាលោះអាល័យ រីឯ​ក្រុម​ការងារ​រោង​ល្ខោន​ឯទៀត​កំពុង​រៀបចំ​ទុក​ដាក់​សម្ភារ​សម្ដែង​​សិល្បៈ​​​ក្នុង​គ្រា​លែង​មាន​ការ​សម្ដែង។

ការ​កកើត និង​វេលា​​រុងរឿង​​នៃ​រោង​ល្ខោន

លោកគ្រូ កុសល បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ថា​រោង​ល្ខោន​ សុវណ្ណភូមិ​ បាន​កកើត​ចុង​ឆ្នាំ ​១៩៩៣​ ដោយ​ការ​ផ្ដួចផ្ដើម​ពី​ស្ត្រី​​បារាំង​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ ឌេលហ្វីន​ កាសេម​ (Delphine Kassem) ក្នុង​ទម្រង់​ជាហាង​ កាហ្វេ​ទេអាត​ (Cafe De Art) ដែល​មាន​ការ​សម្ដែង​សិល្បៈ​ខ្មែរ​ជា​ទ្រង់ទ្រាយ​តូច​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​បរទេស​ ទស្សនា​នៅ​​ពេល​ល្ងាច​។

លោក ម៉ាន់​ កុសល​ បាន​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​សម្ដែង​នៅ​ហាង​កាហ្វេ​របស់​​អ្នកស្រី​ ឌេលហ្វីន​ នៅ​​ក្នុង​ឆ្នាំ ​១៩៩៤។

Content image - Phnom Penh Post
ឧបករណ៍សម្ដែង​ត្រូវ​បាន​រៀបចំ​ប្រគល់ជូន​សាលា​វិចិត្រសិល្បៈ​។ រូបថត ហ៊ាន រង្សី

លោក​បាន​រំឭក​​ប្រាប់​ថា​៖ «ខ្ញុំ​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ផ្នែក​សិល្បៈ​ នៅ​សាលា​មធ្យម​វិចិត្រ​សិល្បៈ​​ផ្នែក​ល្ខោន​ច្រៀង​ ហើយ​​​​ក្រោយ​មក​ ខ្ញុំ​មាន​ឱកាស​ធ្វើ​ការ​​នៅ​​នាយកដ្ឋាន​សិល្បៈ​។ ពេល​នោះ​​ ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្បែក​តូច​ និង​​ស្បែក​ធំ ហើយ​មាន​​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​ល្ខោន​ស្បែក​នេះ​ណាស់​​ រហូត​​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​រៀន​ធ្វើ​​ស្បែក​តូច និង​ធំ​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​​។​ ក្រោយ​មក​​ខ្ញុំ​យក​​ចំណេះដឹង​ និង​ជំនាញ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​នោះ​ មក​សម្ដែង​ និង​ដឹកនាំ​សម្ដែង​ឲ្យ​រោង​ល្ខោន​កាហ្វេ​ទេ​អាត​​ ដែល​ក្រោយ​មក​ហាង​កាហ្វេ​​បាន​ប្រែ​ខ្លួន​ទៅ​ជា​ សមាគម​សិល្បៈ​វិញ​»។

អ្នក​ស្នេហា​​សិល្បៈ​ទាំង ២ ​រូប​នេះ​​​​បាន​សហការ​គ្នា​​ប្រែ​ក្លាយ​​ហាង​កាហ្វេ​ទេ​អាត​ ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​សមាគម​សិល្បៈ​ពិត​ប្រាកដ​មួយ​ ដោយ​មាន​​សម្ដែង​សិល្បៈ​គ្រប់​ទម្រង់​ ដូចជា​ ល្ខោន​​ស្បែក​តូច​ ស្បែក​ធំ​ របាំ​ប្រពៃណី​ របាំ​បុរាណ​ សៀក​ ល្ខោន​និយាយ​ ល្ខោន​បាសាក់​ និង​យីកេ​ នៅ​ទីតាំង​ផ្លូវ​លេខ ៣៦០ រាជធានី​ភ្នំពេញ។

ការ​ចាប់​ផ្តើម​ដំបូង​របស់​សមាគម ពុំ​មាន​ជំនួយ​ពី​​ស្ថាប័ន​ណា​ទាំង​អស់​។

ដោយ​កាល​ណោះ​ ល្ខោន​ស្បែក​តូច​ របាំ​ប្រពៃណី​ និង​របាំ​បុរាណ ទទួល​បាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​សំណាក់​ទស្សនិកជន​ខ្លាំង​​ជាង​គេ​ លោក​ ម៉ាន់ កុសល ផ្តើម​ធ្វើ​ស្បែក​តូច​លក់​​យក​ប្រាក់​​​មក​ផលិត​ស្បែក​ធំ​​។

អំឡុង​ឆ្នាំ ១៩៩៦ និង​ ២ ០០០ ​​​រោង​ល្ខោន​មាន​ភ្ញៀវ​មក​ទស្សនា​ពេញ​ៗ។ ​​សំបុត្រ​គ្រប់​ការ​សម្ដែង ​លក់​ដាច់​​គ្មាន​សល់​​​ ដោយ​ភ្ញៀវ​បរទេស​ខ្លះ​​​កក់​សំបុត្រ​មុន​​ ៦ ​ខែ​​​​​ក៏​មាន​​។​

Content image - Phnom Penh Post
លោកគ្រូ កុសល និយាយទាំង​ទប់ទឹកភ្នែកមិនបាន​។ រូបថត ហ៊ាន រង្សី

វិបត្តិ​ហូរហែ​​បង្ខំ​ចិត្ត​បិទ​ទ្វារ​

រោង​ល្ខោន សុវណ្ណភូមិ ​​បាន​ប្ដូរ​ទីតាំង​ផ្លូវ​លេខ ​៩៩ ម្ដុំ​បឹង​ត្របែក។ ក្នុង​ដំណើរ​លើ​វិថី​ផ្ដល់​ទស្សនីយភាព​សិល្បៈ​បុរាណ សមាគម​​បាន​​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​ហិរញ្ញវត្ថុ​​​ និង​ស្ទើរ​តែ​បិទ​រោង​ល្ខោន​​ដ៏​ចំណាស់​បំផុត​នេះ​ម្តង​រួច​មក​ហើយ​​។

រំឭក​ដល់​វេលា​ហែល​ឆ្លង​អតីត​​ដ៏​ជូរ​ចត់ ​លោក​​និយាយ​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​ថា​៖ «ក្នុង​រយៈពេល​ ៣ ឆ្នាំ​មុន​នេះ​ ខ្ញុំ​​ និង​បុគ្គលិក​ពេញ​ម៉ោង​ដទៃ​ទៀត​ ធ្វើ​ការ​បាន​ប្រាក់​ខែ​មិន​ដល់​ ៤០ ​ដុល្លារ​ផង​​។​ ​ពេល​ខ្លះ​ ​គ្នា​យើង ៣-៤ នាក់​ ហូប​បាយ​ជាមួយ​​ត្រី​ចំហុយ ​១ ក្បាល​​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​មាន​ពេល​ខ្លះ​ទៀត​ យើង​ខ្វះខាត​​រហូត​អ្នក​ជិត​ខាង​ទិញ​អង្ករ​យក​មក​ឲ្យ​ទុក​ដាំ​បាយ​ហូប​ទៀត​​»។

ចំនួន​អ្នក​ទស្សនា​​ការ​សម្ដែង​នៅ​រោង​ល្ខោន​​សុវណ្ណភូមិ​ បាន​​ធ្លាក់​ចុះ​ជា​លំដាប់​ រហូត​មក​សល់​​ត្រឹម​តែ​ ១០ ទៅ ១៣ នាក់​​ ដែល​​នៅ​តែ​​ពុំ​អាច​ទប់​ថ្លៃ​ចំណាយ​ដ៏​ច្រើន​បាន។​​

សំណាង​ល្អ​​​ សមាគម​​មាន​សប្បុរស​ជន​​​ជួយ​ផ្តល់​ថវិកា​ទ្រទ្រង់​ការ​សម្ដែង និង​ដោះស្រាយ​ថ្លៃ​ជួល​ទីតាំង​​​។

លោក​បញ្ជាក់​ថា៖ «មុន​ពេល​មាន​ជំងឺ​រាតត្បាត​កើត​ឡើង​ សិល្បៈ​លើ​ឆាក​ស្ទើរ​តែ​ធ្លាក់​ដល់​សូន្យ​ ដ្បិត​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ក៏​មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ទិញ​សំបុត្រ​តាម​អនឡាញ​ពី​ក្រៅ​ប្រទេស​មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​ដល់​កម្រិត​​»។

Content image - Phnom Penh Post
ទោះជា​រោង​ល្ខោន​​សុវណ្ណភូមិ ​​​បិទទ្វារ តែ​សមាគម​សិល្បៈ​សុវណ្ណភូមិ នៅតែ​ដំណើរការ​។ រូបថត ហ៊ាន រង្សី

ការ​​បន្ត​សម្ដែង​ទាំង​ត្រដាប​ត្រដួស​​ ព្រោះ​តែ​លោក​​​អាណិត​កូន​សិស្ស ដែល​អង្វរ​រូប​លោក​ឲ្យ​បន្ត​សម្ដែង​ ដើម្បី​​គ្រាន់​​​បាន​ថវិកា​តិចតួច​យក​ទៅ​រៀន​។

លោក​គ្រូ ​កុសល បាន​រៀបរាប់​ថា៖ «ខ្ញុំ​​​ចិញ្ចឹម​កូន​សិស្ស​ រៀន​​នៅ​សាលា​មធ្យម​សិល្បៈ​ ៤-១០ នាក់​ដែរ​។ ដូច្នេះ​លុយ​បាន​​ពី​ការ​លក់​សំបុត្រ​តិចតួច​​​ ខ្ញុំ​​ប្រគល់​ឲ្យ​កូន​សិស្ស​ទាំង​អស់ ​ដើម្បី​បាន​ទៅ​រៀន​។ ទោះ​ជា​អ្នក​មើល​ ​៥ ​នាក់ ​​ក៏​យើង​សម្ដែង​​ដែរ​»។

ប៉ុន្តែ​បុគ្គលិក​ដទៃ​ទៀត​​ដែល​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​លោក​​សុទ្ធ​តែ​​មាន​កូន​ក្នុង​បន្ទុក​ ដែល​​មិន​អាច​ធ្វើ​ការ​ដោយ​គ្មាន​ប្រាក់​ខែ​​នោះ​ឡើយ​។

ឆ្លង​កាត់​ឧបសគ្គ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ដ៏​ច្រើន​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​បើក​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បិទ​ទ្វារ​រោង​ល្ខោន លោក ម៉ាន់ កុសល​​​ បាន​និយាយ​ទាំង​អួល​ដើម ក​ ប្រាប់ ​ភ្នំពេញ​ ប៉ុស្តិ៍​ ថា​៖ «ដូច្នេះ​ការ​បិទ​ជា​ជម្រើស​ល្អ​បំផុត​ បើក​ឱកាស​ឲ្យ​គាត់​ចេញ​ពី​ទីនេះ​ ព្រោះ​បើ​ខ្ញុំ​មិន​បិទ​រោងល្ខោន​ គាត់​នឹង​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ ទោះ​គ្មាន​ប្រាក់​ខែ​ក៏​ដោយ»។

ការ​​ផ្ទេរ​​​ឧបករណ៍​សម្ដែង​ បន្ត​​ដង្ហើម​ឲ្យ​សិល្បៈ​ល្ខោន​

ក្រោយ​ពី​សន្ទនា​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​អំពី​ការ​ចែក​ផ្លូវ​ដើរ​រៀងៗ​ខ្លួន​រវាង​​សមាជិក​រោង​ល្ខោន​ លោក​គ្រូ ​កុសល ​បាន​នឹក​ឃើញ​​​សំណួរ​ក្នុង​ក្រុម​ថា​៖​ «​តើ​​យើង​អាច​យក​បេះដូង​របស់​យើង​ចេញ​ពី​ទីនេះ​កើត​ទេ​? យើង​សម្លឹង​មើល​មុខ​គ្នា​ ហើយ​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​ នឹក​ស្រណោះ​រោង​ល្ខោន​មួយ​នេះ»​​​។

លោក​តែង​ចោទ​​សួរ​ខ្លួន​ឯង​​ដដែលៗ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​បិទ​រោង​ល្ខោន​ទៅ​ តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ដើម្បី​រក្សា​វប្បធម៌​នេះ​ឲ្យ​នៅ​ដដែល»។

លោក​គ្រូ​ក៏​នឹក​ឃើញ​​ និង​សម្រេច​ចិត្ត​ថា ​នឹង​យក​ឧបករណ៍​​សម្ដែង​ទាំង​​​ស្បែក​តូច​ និង​ស្បែកធំ​​ ​ទៅ​ប្រគល់​ជូន​សាលាវិចិត្រ​​សិល្បៈ​ ដើម្បី​​រៀបចំ​​ចាត់ចែង​សិស្ស​ឲ្យ​ថែរក្សា​ និង​រៀន​សូត្រ​បន្ត​ទៀត​​​។

បន្ទាប់​ពី​បិទ​ទ្វារ​​ លោក ម៉ាន់ កុសល នឹង​​​ទៅ​រស់នៅ​ក្នុង​ស្រុក​​កំណើត​​នៅ​ស្រុក​ព្រៃ​កប្បាស​ ខេត្ត​តាកែវ​ ប៉ុន្តែ​លោក​គ្រូ​សិល្បៈ​​វ័យ​ក្បែរ ​៦០​ ​រូប​នេះ​​នៅ​តែ​មាន​ក្ដី​ស្រមៃ និង​​សង្ឃឹម​ថា លោក​នឹង​អាច​ត្រឡប់​មក​សម្ដែង​ឲ្យ​ទស្សនិកជន​ទាំងឡាយ​បាន​​ទស្សនា​​ឡើង​វិញ​ម្តង​ទៀត​​។

Content image - Phnom Penh Post
ស្បែក​ប្រើក្នុងការ​សម្ដែង​ល្ខោន​ស្បែកធំ ​ជា​បេតិកភណ្ឌ​ពិភពលោក។ រូបថត ហ៊ាន រង្សី

លោក​បន្ត​យ៉ាង​ដូច្នេះ​ថា​៖ «ពេល​​នេះ​ហួស​ពេល​បន្តិច​ហើយ ​ទោះ​មាន​ការ​ជួយ​ផ្នែក​មូលនិធិ​ណា​មួយ​ក៏​ដោយ​ ព្រោះ​​យើង​បាន​ប្រគល់​ឧបករណ៍​ ស្បែក​តូច​ និង​ធំ​ ទៅ​ក្រសួង​​អស់​ហើយ​»។

ប៉ុន្តែ​លោក​ក៏​មិន​បដិសេធ​ដែរ​​ ប្រសិន​បើ​មាន​​អ្នក​ជួយ​ ព្រោះ​លោក​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​សមត្ថភាព​​​ផលិត​ស្បែក​ត្រៀម​ការ​សម្ដែង​នៅ​ថ្ងៃ​អនាគត។

លោក ម៉ាន់ កុសល បាន​និយាយ​​ថា៖ «បន្ទាប់​ពី​កូវីដ​ចប់ យើង​អាច​រៀបចំ​ការ​សម្ដែង​ឡើង​វិញ​បាន ឲ្យ​តែ​មាន​ថៅកែ​ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​កូន​ឈ្នួល​ក៏​បាន​ឲ្យ​តែ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ការ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ​បាន​​»។

ក្រសួង​វប្បធម៌​ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ​ នៅ​តែ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឲ្យ​ សមាគម សុវណ្ណភូមិ​រៀបចំ​ការ​សម្ដែង​ល្ខោន​ស្បែក​​ធំ នៅ​សាលា​ ​មធ្យម​​វិចិត្រ​សិល្បៈ។

លោកគ្រូ​ កុសល បាន​បន្ត​​ថា៖​ «ខ្ញុំ​មិន​សោកស្តាយ​ តែ​ខ្ញុំ​ស្រណោះ​ ព្រោះ​សិល្បៈ​ជា​បេះដូង​របស់​ខ្ញុំ។ ហើយ​​​ភាព​សប្បាយ​រីករាយ​របស់​ទស្សនិកជន​ សំណើច​ ទឹក​មុខ​ញញឹម​​​ប្រិមប្រិយ​ និង​ស្នូរ​ទះ​ដៃ​​អបអរសាទរ​ ក្រោយ​ចប់​ការ​សម្ដែង គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចងចាំ​​មិនភ្លេច​»៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍