The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ហូ វណ្ឌី៖ ជីវិត​មាន​ន័យ​ដោយសារ​គុណ​ជីដូន

ហូ វណ្ឌី៖ ជីវិត​មាន​ន័យ​ដោយសារ​គុណ​ជីដូន

លោក ហូ វណ្ឌី ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​ទីភ្នាក់ងារ​ទេសចរណ៍ World Express Tour ផ្ដល់​បទសម្ភាស​ជាមួយ​ភ្នំពេញ ប៉ុស្ដិ៍។
លោក ហូ វណ្ឌី ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​ទីភ្នាក់ងារ​ទេសចរណ៍ World Express Tour ផ្ដល់​បទសម្ភាស​ជាមួយ​ភ្នំពេញ ប៉ុស្ដិ៍។ គាំ ច័ន្ទរស្មី

ហូ វណ្ឌី៖ ជីវិត​មាន​ន័យ​ដោយសារ​គុណ​ជីដូន

ការ​ទម្លាក់​គ្រាប់​បែក​រាប់​សិប​តោន​ពី​សំណាក់​កងទ័ព​អាមេរិក​ក្នុង​អំឡុង​សង្គ្រាម​នា​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​ទី ៧០ នៅ​កម្ពុជា​បាន​បណ្ដាល​ឲ្យ​កុមារ​ខ្មែរ​រាប់​សែន​នាក់​ក្លាយ​ជា​កុមារ​កំព្រា​រងា​ឯកា​ក្នុង​នោះ​ក៏​មាន​កុមារា ហូ វណ្ឌី ម្នាក់​ផង​ដែរ។ ម្ដាយ​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​កុមារ​រូប​នេះ​បាន​ស្លាប់​ដោយសារ​អំបែង​គ្រាប់ B52 ស្ថិត​នៅ​ភូមិសាស្ដ្រ ស្រុក​ឆ្លូង ខេត្ត​ក្រចេះ ភាគ​ឦសាន​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ ១៩៧៣។

កុមារ ហូ វណ្ឌី កើត​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧២ នៅ​ក្រុង​ភ្នំពេញ។ ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម វណ្ឌី ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជួរ​កង​កុមារ​ដែល​មាន​ភារកិច្ច​ជា​អ្នក​ដើរ​អាចម៍​គោ​ធ្វើ​ជី។

ក្រោយ​ថ្ងៃ​រំដោះ ៧ មករា ១៩៧៩ កុមារ វណ្ឌី បាន​ចូល​រៀន​នៅ​បឋម​សិក្សា​នៅ​ភ្នំពេញ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ ១៩៨៤ ដល់ ១៩៨៦ បាន​ទៅ​រស់នៅ​ជាមួយ​ជីដូន​ក្នុង​ខេត្ត​តាកែវ។ ឆ្នាំ ១៩៨៦ វណ្ឌី បាន​ចាកចេញ​ពី​ជីដូន​ដោយ​ដើរ​ផ្សង​ព្រេង​ជាមួយ​បងប្រុស​ជីដូនមួយ​ម្នាក់។

ជីវិត​ពួកគេ​អណ្ដែត​ត្រសែត​ទៅ​ដល់​ជាយ​ដែន​ខ្មែរ-ថៃ។ ហូ វណ្ឌី បាន​បូជា​ពេលវេលា​ក្នុង​ភាព​ជា​យុវវ័យ​លើ​ការ​សិក្សា និង​រៀន​វិជ្ជា​ផ្សេងៗ​នៅ​ជាយដែន​ខ្មែរ-ថៃ ចន្លោះ​ពី​ពាក់​កណ្ដាល​ទសវត្សរ៍​ទី ៨០ និង​ដើម​ទសវត្សរ៍​ទៅ ៩០។ លោក​បាន​ធ្វើ​មាតុភូមិ​និវត្តន៍​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៣ ដូច​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ដទៃ​ទៀត​ដែរ។

ក្នុង​ពេល​ផ្ដល់​បទ​សម្ភាស​ជាមួយ​ភ្នំពេញ ប៉ុស្ដិ៍ កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​លោក ហូ វណ្ឌី បាន​ពិពណ៌នា​ពី​ជីវិត​របស់​លោក​ថា​ជា «ជីវិត​តស៊ូ និង​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​ជូរចត់»។

នៅ​ជំរំ​ជន​ភៀសខ្លួន​ជាប់​ព្រំដែន​ខ្មែរ-ថៃ វណ្ឌី ត្រូវ​បាន​ទាហាន​ប៉ារ៉ា​នៃ​ភាគី​ចលនា​តស៊ូ​របស់​លោកតា សឺន សាន យក​ទៅ​ចិញ្ចឹម​មួយ​រយៈ។ បន្ទាប់​មក​លោក​បាន​ឆ្លង​ចូល​ទៅ​នៅ​ភូមិ​សៀម​ជាមួយ​គ្រួសារ​មេទ័ព​សៀម​នៅក្នុង​ខេត្ត​ឈុនបុរី មេទ័ព​ថៃ​បាន​ឲ្យ​គាត់​ចូល​រៀន​សាលា​បឋមសិក្សា​ក្បែរ​បន្ទាយ​ទាហាន​ថៃ។ មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក​គេ​ក៏​បាន​បញ្ជូន​គាត់​ទៅ​រៀន​នៅ​ក្រុង​បាងកក​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​ពេល​នោះ វណ្ឌី បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​រត់តុ​គុយទាវ​ផង​ និង​ហាត់​វ៉ៃ​បុក​ផង (ប្រដាល់)។

ដោយសារ​គ្មាន​និស្ស័យ​ជា «ពូជ​មាន់​ជល់» យុវជន វណ្ឌី បដិសេធ​មិន​ឡើង​សង្វៀន​ប្រកួត​ប្រដាល់​ទេ​តែ​សុំ​ម្ចាស់​ផ្ទុះ​ត្រឡប់​មក​ជំរំ​សាយធូ​វិញ និង​បាន​ផ្លាស់​មក​នៅ​ជំរំ​ខាវអ៊ីដាង​វិញ។ នៅ​ខាវអ៊ីដាង​គាត់​ចូល​រៀន​កម្រិត​មធ្យម​សិក្សា។ នៅ​ក្នុង​ជំរំ​គាត់​បាន​ចូល​ធ្វើការ​ឲ្យ​អង្គការ​សង្គម​សង្គ្រោះ​រាជបាណា។ ដោយសារ​គាត់​ចេះ​ខ្មែរ​ផង ចេះ​ថៃ​ផង​ក៏​ចូល​ធ្វើការ​ជា​អ្នក​បកប្រែ​ភាសា​ខ្មែរ-ថៃ​បន្ថែម​ទៀត។

លោក វណ្ឌី បាន​រំឭក​ថា «នៅ​ជំរំ​ជន​ភៀសខ្លួន​យើង​ហត់​នឹង​រៀន​ ហត់​នឹង​ធ្វើការ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃៗ​គឺ​យើង​ដាំ​បាយ​ម្តង​ញ៉ាំ​បី​ពេល ព្រឹក ថ្ងៃ​ត្រង់ និង​ពេល​ល្ងាច»។

នៅ​ក្នុង​ជំរំ​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​រៀន​ជំនាញ​ពេទ្យ បង្រៀន​ភាសា​ថៃ​ និង​ភាសា​អង់គ្លេស​ដល់​កុមារ​កំព្រា​ដើម្បី​ប្តូរ​យក​របប​ជា​សម្ភារ​ញ៉ាំ​រួម​មាន អូវ៉ាន់ទីន ទឹកដោះគោ ស្ករស និង​មីកញ្ចប់​ជាដើម»។

លោក ហូ វណ្ឌី មិន​ដែល​ស្រមៃ​ថា​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​មាតុភូមិ​ដើម្បី​មក​ជួប​ជីដូន​វិញ​ទេ។ នៅ​ទីបំផុត​នា​ឆ្នាំ ១៩៩១ ដំណឹង​ពី​មាតុភូមិ​និវត្តន៍​ត្រូវ​បាន​គេ​ផ្សព្វផ្សាយ។ លោក​ក៏​ដូចជា​ជន​ភៀសខ្លួន​ដទៃ​ទៀត​ដែរ​បាន​វិល​មក​រក​ជីដូន​វិញ​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៣ និង​ដើម្បី​ចូលរួម​បោះឆ្នោត​ដំបូង​នៅ​កម្ពុជា​ក្រោម​ជំនួយ​ពី​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ (UNTAC)។

អំឡុង​ពេល​បោះឆ្នោត​ឆ្នាំ ១៩៩៣ លោក​បាន​ធ្វើការ​ឲ្យ UN ផ្នែក​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជូន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ​ដោយ​ធ្វើការ​ជាមួយ​អ្នកទោស​ផង​ជាមួយ​តុលាការ​ផង​ដើម្បី​បង្ហាត់​បង្រៀន​ពី​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ទៅ​ទាហាន និង​មន្រ្តី​រាជការ​នៅ​ទី​នោះ។

លោក ហូ វណ្ឌី បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ World Express Tour។
លោក ហូ វណ្ឌី បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ World Express Tour។ គាំ ច័ន្ទរស្មី

បន្ទាប់​ពី​អ៊ុនតាក់​ដក​ចេញ​ពី​កម្ពុជា​លោក​បាន​មក​ធ្វើការ​នៅ​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន និង​អង្គការ​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​យក​បទពិសោធ​ការងារ​រួមមាន​ក្រុមហ៊ុន​ថៃ​ទូរទស្សន៍​ថៃ (IBC) ក្រុមហ៊ុន​ទូរស័ព្ទ Camshin និង​អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស។ ពី​ឆ្នាំ ១៩៩៤ ដល់ ១៩៩៦ ធ្វើការ​ឲ្យ​ទូត​ថៃ​នៅ​ភ្នំពេញ។ បន្ទាប់​មក​ទៀត​លោក​ក៏​បាន​ចូល​បម្រើ​ក្រុមហ៊ុន​ទេសចរណ៍ Royal Phnom Penh Travel និង​ក្រុមហ៊ុន​អាកាសចរណ៍​កម្ពុជា​ពី​ឆ្នាំ ១៩៩៧ ដល់ ១៩៩៩។

ឆ្នាំ ១៩៩៩ លោក និង​ភរិយា​បាន​ចាប់ផ្ដើម​បើក​ក្រុមហ៊ុន​ទីភ្នាក់ងារ​ទេសចរណ៍​ដោយ​ខ្លួនឯង​ដែល​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​មាន​រយៈពេល ១៨ ឆ្នាំ។

ការ​ចាប់ផ្តើម​ក្រុមហ៊ុន​ទីភ្នាក់ងារ​ទេសចរណ៍​នេះ​ដំបូង​មាន​បុគ្គលិក​ត្រឹម​តែ​បី​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​គឺ​រូប​លោក​ផ្ទាល់ ប្រពន្ធ​ និង​ប្អូនថ្លៃ។

លោក វណ្ឌី បាន​និយាយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ផង​ជា​អ្នក​ដាក់​ផែនការ​ផង​ជា​អ្នក​រត់​សំបុត្រ​ផង រីឯ​ភរិយា​ប្រចាំការ​នៅ​ក្នុង​ការិយាល័យ»។

លោក ហូ វណ្ឌី បាន​និយាយ​ថា​ការ​ចាប់ផ្តើម​ដំបូង​គឺ​ពិបាក​ខ្លាំង​ព្រោះ​ថា​ទី ១ ខ្វះ​ដើមទុន និង​ទី ២ មិន​ទាន់​មាន​បទពិសោធ​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​វិស័យ​នេះ។ លោក​បាន​រំឭក​ថា​កាល​ពី​ ១០ ឆ្នាំ​មុន​សម្ភារ​ប្រើប្រាស់​ដូចជា​ទូរស័ព្ទ​កុំព្យូទ័រ ក្រដាស​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​ណាស់​ហើយ​ក៏​គ្មាន​ប្រព័ន្ធ​ទិញ​លក់​សំបុត្រ​យន្ដហោះ​តាម​អ៊ីនធឺណិត​នោះ​ទេ។ បើ​ប្រៀបធៀប​នឹង​បច្ចុប្បន្ន​ឧស្សាហកម្ម​ទេសចរណ៍​នៅ​កម្ពុជា​ខុស​គ្នា ១០០ ភាគរយ។

លោក ហូ វណ្ឌី បាន​បញ្ជាក់​ថា «នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រឡូក​កាល​នោះ​យើង​ឃើញ​ថា​មាន​ក្រុមហ៊ុន​បរទេស​ច្រើន​ក៏​ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក្រុមហ៊ុន​ក្នុង​ស្រុក​ច្រើន​នេះ​គឺជា​មោទនភាព​ចំពោះ​ខ្លួនឯង​ផង​ និង​មិត្តភក្តិ​ដែល​រក​ទទួលទាន​ក្នុង​វិស័យ​នេះ​ផង​ដែរ»។

កម្ពុជា​មាន​ទីភ្នាក់ងារ​ទេសចរណ៍​សរុប​ចំនួន ៦០០ ក្នុង​ចំនួន​ពេល​រដ្ឋ ១៥ លាន​នាក់។ ថៃ​មាន​ជាង ១០០០ ទីភ្នាក់ងារ​ក្នុង​ចំណោម​ពលរដ្ឋ​សរុប​ជាង ៧០ លាន​នាក់​រីឯ​នៅ​វៀតណាម​មាន​ជិត ១០០០ ទីភ្នាក់ងារ​នៃ​ពលរដ្ឋ ៨៥ លាន​នាក់។

បច្ចុប្បន្ន​នេះ​កម្ពុជា​បាន​ចាត់​ទុក​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ជា «មាស​បៃតង»។ គោល​នយោបាយ​នេះ​មាន​ការ​លេចធ្លោ​បន្ទាប់​ពី​បាន​ចូល​ជា​សមាជិក​ក្លិប​ឆ្នេរ​ស្អាត​ដែល​មាន​ជាង ៣០ ឆ្នេរ​នៅ​លើ​ពិភពលោក។

ទោះបី​ជា​យ៉ាង​ណា​វិស័យ​ទេសចរណ៍​កម្ពុជា​ក៏​នៅ​មាន​ឧបសគ្គ​មួយ​ចំនួន​ដែរ​នោះ​គឺ​ការ​មិន​ទាន់​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ធ្វើការ​រួម​គ្នា​ហើយ​មន្ដ្រី​ជំនាញ​មិន​ទាន់​បើក​ចិត្ត​ទូលាយ​នៅ​ឡើយ។ ការ​បន្ដ​ធ្វើ​គោលនយោបាយ​ទេសចរណ៍​វប្បធម៌ ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ និង​ទេសចរណ៍​កែច្នៃ​ជា​ទិសដៅ​ចម្បង​ក្នុង​ការ​ទាក់ទាញ​ទេសចរ​បរទេស​គឺជា​រឿង​សម​ហេតុផល​ប៉ុន្ដែ​មិនមែន​មាន​ន័យ​ថា​អ្វីៗ​វប្បធម៌​សុទ្ធ​ ឬ​ធម្មជាតិ​សុទ្ធសាធ​ទេ។ ជាទូទៅ​ទេសចរណ៍​វប្បធម៌ និង​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​តែង​ទាក់ទាញ​តែ​ទេសចរ​ចាស់ៗ​ក៏​ប៉ុន្តែ​ទេសចរ​វ័យក្មេង​អាច​មាន​វិធី​ផ្សេង​ដើម្បី​ធ្វើការ​ទាក់ទាញ។ ការ​ធ្វើ​ពិពិធកម្ម​ពី​ទេសចរណ៍​ច្នៃ​ប្រឌិត​គឺជា​ការ​ចាំបាច់។

រីឯ​គោលនយោបាយ​អភិវឌ្ឍន៍​កោះ​នៅ​កម្ពុជា​វិញ​ជា​រឿង​ដែល​ចាំបាច់​ត្រូវ​ជំរុញ​វិនិយោគិន​ជាតិ​ និង​អន្ដរជាតិ​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​សិទ្ធិ​វិនិយោគ។ ប៉ុន្ដែ​បើ​សិន​ជា​ក្នុង​ករណី​គាត់​បាន​ទទួល​សិទ្ធិ​ហើយ​តែ​មិន​ធ្វើអ្វី​សោះ​នោះ​មាន​ន័យ​ថា​ជា​ការ​បង្ខាំង​លំហូរ​ទេសចរ។ ការ​បង្ខាំង​នៃ​ទេសចរ​មាន​ន័យ​ថា​ការ​បង្អាក់​នូវ​ដំណើរ​លុយ​ដែល​គេ​ចង់​ចាយ។ ដូចនេះ​បើ​សិន​ជា​យើង​បង្អាក់​លុយ​នេះ​មិន​ឲ្យ​ធ្វើ​ចរាចរណ៍​មាន​ន័យ​ថា​យើង​កំពុង​តែ​បង្អាក់​ចរន្ត​សេដ្ឋកិច្ច​ដូច​គ្នា។

ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​ទេសចរណ៍​រូប​នេះ​បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​អនុវត្ត​ច្បាប់​ឲ្យ​បាន​តឹងរ៉ឹង​ព្រោះ​ថា​គេ​តែង​ឃើញ​មាន​ទេសចរ​ខ្លះ​យក​ទឹកដី​កម្ពុជា​ជួញដូរ​គ្រឿង​ញៀន ឬ​ធ្វើ​អំពើ​អាស​លើ​កុមារ​កម្ពុជា​ជាដើម។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ​ក្រោយ​ពី​កម្ពុជា​ចូល​ជា​សមាជិក​អង្គការ​អន្តរជាតិ​ជាច្រើន​មក​កម្ពុជា​បាន​ជួយ​ទប់ស្កាត់ និង​បង្ក្រាប​ទេសចរ​ផ្លូវ​ភេទ​ផង​ដែរ​រហូត​ទៅ​ដល់​តាម​ផ្ទះសំណាក់​ សណ្ឋាគារ​គេ​បិទ​ស្លាក «មិន​មាន​សេវាកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ» ឬ «មិន​មាន​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ផ្លូវភេទ​លើ​កុមារ» ជាដើម។

វិស័យ​ទេសចរណ៍​បាន​ចូលរួម​ចំណែក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដល់​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ។ មនុស្ស​ជាង ១ លាន​នាក់​បាន​និង​កំពុង​ធ្វើការ​ដោយ​ផ្ទាល់​ក្នុង​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ក៏​ប៉ុន្តែ​អ្នក​ដែល​ទទួល​ផល​ដោយ​ប្រយោល​មាន​ច្រើន​សែន​នាក់​ណាស់។

លោក វណ្ឌី បាន​និយាយ​ទៀត​ថា «បើ​ទេសចរណ៍​ដើរ​គឺ​បាន​ន័យ​ថា​មាន​តម្រូវការ​សេវា​ដឹក​ជញ្ជូន។ បន្ទាប់​មក​ទេសចរ​ត្រូវការ​ញ៉ាំ និង​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ។ កម្ពុជា​មាន​ចំណុច​ខ្វះខាត​មួយ​ចំនួន​ទៀត​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​ទេសចរណ៍​គឺ​មគ្គុទ្ទេសក៍​ខ្មែរ​ពុំ​ទាន់​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ចំណូល​សមស្រប​ទេ​បើ​ធៀប​នឹង​មគ្គុទេ្ទសក៍​ជាតិ​កូរ៉េ។ ការ​ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ចង់​ទាញ​វិនិយោគិន​បរទេស​ខ្លាំង​ពេក​វា​នឹង​នាំ​ឲ្យ​បាត់បង់​អត្ថប្រយោជន៍​វិនិយោគិន​ក្នុង​ស្រុក​ផង​ដែរ។

លោក វណ្ឌី បាន​បញ្ជាក់​ថា «នេះ​គឺជា​រឿង​ពិត​យើង​ឃើញ​ហើយ​ដែល​ច្បាប់​របស់​យើង​បាន​បើក​ឱកាស​ឲ្យ​អ្នក​ទាំងអស់​គ្នា។ កន្លែង​មួយ​ចំនួន​ស្ទើរ​តែ ១០០ ភាគរយ​ដែល​បរទេស​អាច​មក​វិនិយោគ​នៅ​កម្ពុជា​បាន​ក៏​ប៉ុន្តែ​ស្រុក​មួយ​ចំនួន​ដែល​រីកចម្រើន​គេ​អត់​បើក​ចំហ​អ៊ីចឹង​ទេ»។ លោក វណ្ឌី បាន​ព្រមាន​ថា​ឥរិយាបថ​កេង​ចំណេញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​តាមរយៈ​ការ​ទិញ-លក់​បន្លំ​លើ​គុណភាព​ផលិតផល​វត្ថុ​អនុស្សាវរីយ៍​ក៏​ចាំបាច់​ចៀស​វាង​ដែរ។

ទោះ​ជា​កម្ពុជា​ចូល​ជា​សមាជិក​ឆ្នេរ​ស្អាត​ក៏​ដោយ​ក៏​គេ​នៅ​សង្កេត​ឃើញ​ថា​ការ​ខ្វះ​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​កាកសំណល់​នៅ​តំបន់​កោះ​ស្រស់​ស្អាត​របស់​កម្ពុជា​នឹង​ប៉ះពាល់​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដោយ​ពលរដ្ឋ​បោះ​សំរាម​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ឬ​ឆ្នេរ។ គួរ​ណាស់​អាជ្ញាធរ​មាន​សមត្ថកិច្ច​រក្សា​នូវ​អនាម័យ​ផង បរិស្ថាន​នៅ​តំបន់​នោះ​ផង​ជាពិសេស​គឺ​ទប់ស្កាត់​ការ​ចោល​សំរាម​ពាសវាល​ពាសកាល។

លោក វណ្ឌី បាន​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​ឃើញ​ហើយ​ថា​តំបន់​កោះ​រ៉ុង កោះ​រ៉ុង​សន្លឹម​ក៏​ដូចជា​តំបន់​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​របស់​យើង​ទឹក​របស់​យើង​ស្ថិត​នៅ​លំដាប់​ជា​ធម្មជាតិ​ពិតៗ​វា​មិន​មាន​ការ​ច្នៃប្រឌិត​នៅ​ឡើយ​ទេ»។

សេវាកម្ម​ទេសចរណ៍​មាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិតស្និទ្ធ​ជាមួយ​នឹង​ស្ថិរភាព​នយោបាយ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ក៏​ដូចជា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​នីមួយៗ។

«ឧបមាថា​បើ​ក្រុមហ៊ុន​ខ្ញុំ​ចង់​វិនិយោគ​អ្វី​មួយ​ប៉ុន្តែ​អ្នន​យោបាយ​ក្នុង​ស្រុក​មិន​ត្រូវ​រ៉ូវ​គ្នា​វា​ប៉ះពាល់​អារម្មណ៍​ទាំង​អ្នក​ផ្ដល់​សេវា ទាំង​អ្នក​ទេសចរ។ «យើង​ស្នើ​សុំ​អ្នក​នយោបាយ​ទាំងអស់​ស្រុះស្រួល​គ្នា​ដើម្បី​សេចក្តី​សុខដុមរមនា​ពី​ព្រោះ​ថា​ការ​ដឹកនាំ​ល្អ ឬ​មិន​ល្អ​អាស្រ័យ​លើ​អ្នក​ដឹកនាំ​ហ្នឹង​ហើយ»។

ភាព​ជោគជ័យ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ប្រធាន​ទីភ្នាកងារ​ទេសចរណ៍​រូប​នេះ​ដោយ​ផ្អែក​លើ​កត្ដា ៥ យ៉ាង​

ទី ១-ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​សីលធម៌ សុជីវធម៌ សុភាវធម៌ និង​គុណធម៌។

ទី ២-កសាង​អត្តសញ្ញាណ​ខ្លួន​ដោយ​ជម្រះ​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​បាន​ស្អាត។

ទី ៣- កសាង​ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ​ពិសេស​ភរិយា។

ទី ៤-ពង្រីក​ធនធាន​ចំណេះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន។

ទី ៥-រក្សា​ខ្ជាប់​នូវ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្អ​ជានិច្ច៕

រាយការណ៍​បន្ថែម ដោយ តាំង រីនិត្យ

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍