The Phnom Penh Post Search

Search form

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ស៊ុន ចាន់ថុល៖ គណបក្ស​ប្រឆាំង​គ្មាន​បទ​ពិសោធ​និង​ធនធាន​មនុស្ស​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស




ស៊ុន ចាន់ថុល៖ គណបក្ស​ប្រឆាំង​គ្មាន​បទ​ពិសោធ​និង​ធនធាន​មនុស្ស​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស

ស៊ុន ចាន់ថុល៖ គណបក្ស​ប្រឆាំង​គ្មាន​បទ​ពិសោធ​និង​ធនធាន​មនុស្ស​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស

140131_13
លោក ស៊ុន ចាន់ថុល រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងពាណិជ្ជកម្មថ្មីៗនេះនិយាយថា«ការដឹកនាំប្រទេសមិនមែនតាមទ្រឹស្តីក្នុងសៀវភៅនោះទេ» ផា លីណា

កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍ បាន​ធ្វើ​កិច្ចសម្ភាស​ពិសេស​ជាមួយ​នឹង​លោក ស៊ុន ចាន់ថុល រដ្ឋ​មន្ត្រី ក្រសួង ពាណិជ្ជកម្ម ដែល​ទើប​តែង​តាំង​ថ្មី​និយាយ​អំពី​ការ​កំណែ​ទម្រង់​របស់​ក្រសួង​និង​ការ​សម្រួល​ការ​នាំ​ចេញ។ ដោយ​ឡែក​នៅ​សប្តាហ៍​នេះ យើង​នឹង​បន្ត​នូវ​កិច្ច​ពិភាក្សា​នេះ​ដោយ​ផ្តោត​លើ​បញ្ហា​បាតុកម្ម​ជុំវិញ​ការ​ទាមទារ​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​អប្បរមា ការ​ធ្វើ​បាតុកម្ម និង​ការ​ទាមទារ​របស់​បក្ស​ប្រឆាំង​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស​និង​ប្រព័ន្ធ​អនុគ្រោះ​ពន្ធ​ផ្សេងៗ​របស់​បណ្តា​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍន៍​និង​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍​ផ្តល់​ឲ្យ។

បើ​គណបក្ស​ប្រឆាំង ទទួល​បាន​អំណាច​ក្នុង​មុខ​តំណែង​ណា​មួយ​តើ​ពួក​គេ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ខាង​បច្ចេកទេស​ដឹក​នាំ​រដ្ឋាភិបាល​ដែរ​ឬ​ទេ?

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​ធនធាន​មនុស្ស​របស់​គណបក្ស​ប្រឆាំង​បាន​មក​ពី​ណា​នោះ​ទេ។ តែ​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស យើង​មិន​ដឹក​នាំ​តាម​ទ្រឹស្តី​ក្នុង​សៀវភៅ នោះ​ទេ។ អ្នក​ត្រូវ​ការ​បទ​ពិសោធ។ អ្នក​មិន​អាច​ចូល​មក ហើយ​និយាយ​ថា មើល​នែ! នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​នោះ​ទេ។ ដោយ​សារ​ក្រុមហ៊ុន​មួយ អ្នក​មិន​អាច​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​ចាកចេញ​ទៅ ហើយ​ប្រាប់​ថា ទៅ​ទៅ​ធ្វើ​ការងារ​នេះ ឬ​ការងារ​នោះ នោះ​ទេ។ យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​បែប​នេះ​បាន​ទេ។ អ្នក​ត្រូវ​ចូល​រួម ហើយ​សិក្សា​ពី​ស្ថានការណ៍​នានា ដើម្បី​បន្ត​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​នានា​នៅ​ក្នុង​ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន ឬ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ។ ដូច្នេះ​ពួកគេ​ត្រូវ​ការ​បទ​ពិសោធ​នោះ។ តាម​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ មនុស្ស​ក្នុង​បក្ស​ប្រឆាំង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប ពុំ​សូវ​មាន​បទ​ពិសោធ​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​ប្រទេស ឬ​ប្រតិបត្តិការ​អ្វី​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​និយាយ​ជា​ទូទៅ ខ្ញុំ​មិន​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​ល្អ​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​និយាយ​ថា ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​បទ​ពិសោធ និង​ប្រវត្តិ​ការងារ​អ្វី​មួយ ហើយ​កន្លង​មក​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ឃើញ​ពួក​គេ​មាន​បទ​ពិសោធ​នោះ​ទេ។ តែ​ពួក​គេ​ក៏​អាច​មាន​ពិសោធ​នោះ​ហើយ​ក៏​មិន​ដឹង។

តែ​វា​ហាក់​ដូចជា​ទៅ​យក​ប័ណ្ណ​បើកបរ​ដែរ អ្នក​ត្រូវ​មាន​ប័ណ្ណ​បើកបរ​ដើម្បី​បើកបរ​រថយន្ត។ ដើម្បី​ទទួល​បាន​បទ​ពិសោធ អ្នក​ត្រូវ​តែ​មាន​ឱកាស​សិក្សា​ពី​ការងារ​នោះ?

វា​គឺជា​រឿង​មេមាន់ និង​ពងមាន់​អ៊ីចឹង​ដែរ​មែន​ទេ។ តែ​អ្នក​ក៏​ត្រូវ​មាន​ឧទាហរណ៍​មូលដ្ឋាន​ផង​ដែរ។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​និយាយ​ថា ពួក​គេ​មិន​អាច​ដឹក​នាំ​ប្រទេស​បាន​នោះ​ទេ។ ដោយ​សារ​មាន​មនុស្ស​ខ្លះ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ មាន​បទ​ពិសោធ​ដឹក​នាំ​ក្នុង​វិស័យ​ឯកជន​ពី​មុន​មក​ហើយ តែ​ពួកគេ​មាន​ធនធាន​មនុស្ស​ដែល​មាន​បទ​ពិសោធ​ច្រើន​ប៉ុនណា​ដែរ?

សហជីព និង​សមាជិក​បក្ស​ប្រឆាំង បាន​ស្រែក​ថា រដ្ឋាភិបាល​មិន​អើពើ​ចំពោះ​ការ​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​នេះ?

ពុំ​មាន​មន្ត្រី​នៅ​ប្រទេស​ណា​មួយ​ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ មិន​ចង់​ចំណាយ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឲ្យ​ប្រជាជន​របស់​ខ្លួន​នោះ​ទេ។ គ្រប់​គ្នា​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ផល​ប្រយោជន៍​របស់​ប្រជាជន​ខ្លួន​។ យើង​ចង់​ចំណាយ​ឲ្យ​ពួក​គេ។ បើ​យើង​អាច​ចំណាយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន ២០០ ដុល្លារ​នោះ យើង​នឹង​ចំណាយ ២០០ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​ឲ្យ​ពួក​គេ។ បើ​ពួកគេ​ស្នើ​សុំ ១៦០ ដុល្លារ ហើយ​យើង​អាច​ចំណាយ​បាន ២០០ ដុល្លារ​នោះ យើង​នឹង​ចំណាយ ២០០ ដុល្លារ។ តែ​បញ្ហា​នោះ​គឺ បើ​យើង​ធ្វើ​បែប​នេះ តើ​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅ​តែ​អាច​ប្រកួត​ប្រជែង​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ? តើ​យើង​អាច​បន្ត​ទាក់​ទាញ​រោងចក្រ​ផ្សេងៗ​ឲ្យ​មក កម្ពុជា បាន​ទេ ឬ​ក៏​រោងចក្រ​ទាំង​នោះ នឹង​ផ្លាស់​ទៅ​ប្រទេស​ផ្សេង ដែល​ចំណាយ​តិច​ជាង​នៅ កម្ពុជា ដូចជា​ប្រទេស បង់ក្លាដែស ស្រីលង្កា មីយ៉ាន់ម៉ា វៀតណាម និង​ប្រទេស ឡាវ ជាដើម នៅ​ទីនោះ ពួកគេ​ចំណាយ​តិច​ជាង​នៅ​ទីនេះ។ ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ឃើញ​ប្រទេស​ណា​មួយ វិស័យ​ឯកជន ដែល​បាន​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​ទ្វេ​ដង​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​នោះ​ទេ។ យើង​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ដំឡើង​ជា​បណ្តើរៗ យើង​ត្រូវ​វិភាគ។ តើ​អ្នក​អាច​លៃលក​រក្សា​រោងចក្រ​ទាំង​នោះ​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ? តើ​អ្នក​អាច​ទាក់​ទាញ​វិនិយោគ​បន្ថែម​មក​កម្ពុជា​ដែរ​ឬទេ? ប្រទេស មីយ៉ាន់ម៉ា ចំណាយ​ត្រឹម​តែ ៥៧ ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ អ្នក​ចំណាយ ១៦០ ដុល្លារ ពួក​គេ​នឹង​សាក​សួរ​ពី​ការ​ចំណាយ​នេះ។ បើ​សិន​អ្នក​ជា​ម្ចាស់​រោងចក្រ តើ​អ្នក​នឹង​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល ឬ​ត្រូវ​ផ្លាស់​ទៅ​រក​កន្លែង​ផ្សេង?

បាតុកម្ម​ដឹកនាំ​ដោយ​បក្ស​ប្រឆាំង​វា​គ្រាន់​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​អស្ថិរភាព​សក្តានុពលភាព រួម​ទាំង​វិស័យ​កាត់ដេរ​ផង​ដែរ។ យើង​ឃើញ​ថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​មាន​កម្មករ ៤នាក់ ត្រូវ​បាន​បាត់បង់​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​បាតុកម្ម​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​កាល​ពី​ដើម​ខែ មករា ចំពោះ​ការ​ទាមទារ​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​អប្បរមា​ទ្វេរ​ដង​ដល់ ១៦០ ដុល្លារ​អាមេរិក។ តើ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​មិន​ខ្វាយ​ខ្វល់​ពី​ការ​ដំឡើង​ឬ​ក៏​ធ្វើ​ការ​ពិចារណា​ដំឡើង​ឲ្យ​ពួក​គេ?

អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​និយាយ នៅ​ពេល​នេះ បើ​អ្នក​ផ្តល់​ប្រាក់​ឈ្នួល​ចំនួន ១៦០ ដុល្លារ​នៅ​ពេល​នេះ រោងចក្រ​នឹង​បិទ​ទ្វារ។ យើង​អាច​និយាយ​បាន​ថា អ្នក​មាន​អ្នក​បើកបរ​ម្នាក់ អ្នក​ផ្តល់​ប្រាក់​ឈ្នួល​ឲ្យ​គាត់​ចំនួន ១០០ ដុល្លារ ហើយ​គាត់​ឆ្លើយ​ថា មិន​ព្រម​ទេ គាត់​ទាមទារ ២០០ ដុល្លារ តើ​អ្នក​នឹង​ធ្វើ​បែប​ណា? អ្នក​នឹង​ឈប់​ជួល​គាត់។

ដោយ​ឡែក​រោងចក្រ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មក​បោះ​ទីតាំង​នៅ កម្ពុជា ពួក​គេ​ដឹង​ថា ប្រាក់​ឈ្នួល​នៅ​ទីនេះ​ទាប ចំណាយ​រស់​នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​កើន​ឡើង នៅ​ទីនេះ​មាន​អតិផរណា តម្លៃ​នៅ​ទីនេះ​យើង​នឹង​ទទួល​បាន​ពី​អ្នក​បញ្ជា​ទិញ។ ដូច្នេះ​ពួក​គេ​ប្រឈម​នឹង​បញ្ហា​ជា​ច្រើន ដែល​ពួក​គេ​អាច​ចំណាយ​បាន ហើយ​នៅ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ចំណេញ។ ខ្ញុំ​បារម្ភ​ថា បើ​យើង​នៅ​តែ​បង្ខំ​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​នោះ​រោងចក្រ​ទាំង​នោះ​នឹង​ចាក​ចេញ​ពី កម្ពុជា។ តើ​យើង​នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​បែប​ណា​ចំពោះ​កម្មករ​ចំនួន ៦០ ម៉ឺន​នាក់​នៅ​កម្ពុជា។

កម្មករ​ម្នាក់ៗ ជា​ទូទៅ​មាន​ភារៈ​ផ្គត់​ផ្គង់​សមាជិក​គ្រួសារ​ពី ៤ ទៅ ៥នាក់។ អ្នក​ឃើញ​ពី​ផល​ប៉ះពាល់​ទេ។ ការងារ​ផ្ទាល់​ចំនួន ៦០ ម៉ឺន​នាក់។ ចុះ​សកម្មភាព​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​វិញ​នោះ? អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប ស្ត្រី​ដែល​លក់​ចំណី​អាហារ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ក្បែរ​រោងចក្រ​កាត់ដេរ ហាង​អ៊ុតសក់ កាត់​សក់ ធ្វើ​ក្រចក​វិញ មាន​សកម្មភាព​ជាច្រើន​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​វិស័យ​នេះ។ វា​មិន​មែន​ប៉ះពាល់​តែ​កម្មករ​ម្នាក់​ទេ វា​ប៉ះពាល់​ដល់​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា​ទាំង​មូល។ អ្នក​ត្រូវ​តែ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន។ ដូច្នេះ​យើង​ត្រូវ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​យើង​អាច​ដំឡើង​ប្រាក់​ឈ្នួល​ទ្វេ​ដង​ឲ្យ​កម្មករ​ម្នាក់ៗ​បាន​ទេ?

តើ​វិបត្តិ​រោងចក្រ​កាត់​ដេរ និង​វិបត្តិ​នយោបាយ នឹង​គំរាម​កំហែង​ដល់​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ពាណិជ្ជកម្ម​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​លើក​លែង​អាវុធ (EBA) និង​ការ​នាំ​ចេញ​ដែល​ជា​មូលដ្ឋាន​សេដ្ឋកិច្ច​កម្ពុជា​ដែរ​ឬទេ?

ប្រព័ន្ឋ​អនុគ្រោះ គឺជា​កត្តា​សំខាន់ ណាស់​សម្រាប់​កម្ពុជា។ កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ពាណិជ្ជកម្ម​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង​លើក​លែង​តែ​អាវុធ គឺ​ល្អ​សម្រាប់​កម្ពុជា ហើយ​យើង​មិន​ចង់​បាត់​បង់​វា​នោះ​ទេ។ យើង​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​បាន ដើម្បី​រក្សា​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ទាំង​នោះ។ ឥឡូវ​យើង​និយាយ​ពី​អង្ករ​វិញ។ យើង​ដឹង​ថា នៅ​អឺរ៉ុប បាន​បង្ហាញ​ពី​ក្តី​បារម្ភ​ថា បរិមាណ​អង្ករ​ដែល​យើង​នាំ​ចេញ​ទៅ​តំបន់​អឺរ៉ុប កើន​ឡើង​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស គឺ​លឿន​ខ្លាំង​ណាស់។ ដែល​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួក​គេ​បារម្ភ​នោះ តែ​គេ​ពុំ​មាន​ភ័ស្តុតាង​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​បង្ហាញ​ថា អង្ករ​របស់​យើង​មាន​ជាតិ​ពុល។ ដូច្នេះ​ពួក​គេ​ចង់​ឲ្យ​យើង​ធានា​ថា អង្ករ​របស់​យើង​គ្មាន​ជាតិ​ពុល។

ក្រុមហ៊ុន​នាំ​ចេញ​អង្ករ​នៅ កម្ពុជា កំពុង​សិក្សា​ពី​ក្រម​សីលធម៌​មួយ ដែល​តម្រូវ​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​នាំ​ចេញ​អង្ករ ទាំង​អស់​ចុះ​ហត្ថលេខា​លើ​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​នេះ ដើម្បី​ធានា​ថា អង្ករ​របស់​ខ្លួន​គ្មាន​ជាតិ​ពុល ឬ​ក៏​ពួក​គេ​មិន​ប្រើ​ប្រាស់​អង្ករ​ពី​ប្រទេស​ផ្សេង ដើម្បី​នាំ​ចេញ​ទៅ​អឺរ៉ុប​ទេ ហើយ​ធានា​ថា វា​ជា​អង្ករ​កម្ពុជា​មែន។ យើង​ក៏​កំពុង​បំពេញ​ការងារ​របស់​យើង​ផង​ដែរ​នៅ​ក្រសួង ពាណិជ្ជកម្ម ដើម្បី​ឲ្យ​ដឹង​ច្បាស់​ថា អង្ករ​គឺជា​អង្ករ​កម្ពុជា​មែន មុន​ពេល​ចេញ​វិញ្ញាបនបត្រ​បញ្ជាក់​ពី​ប្រភព​អង្ករ​ទាំង​នោះ​ឲ្យ​ពួក​គេ។

តើ​លោក​បារម្ភ​ទេ​ថា វិបត្តិ​ក្នុង​វិស័យ​កាត់ដេរ​អាច​ប៉ះពាល់​ដល់​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ពាណិជ្ជកម្ម​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ា​លើក​លែង​តែ​អាវុធ (EBA) ដែរ​ឬ​ទេ?

ចំពោះ​រូប​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា ប្រទេស​នៅ​តំបន់​អឺរ៉ុប​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ពាណិជ្ជកម្ម (EBA) នេះ នូវ​អ្វី​ដែល​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​កំពុង​តែ​ព្យាយាម​ធ្វើ។

កាល​ពី​ថ្ងៃ ទី១៨ ខែ ធ្នូ កន្លង​ទៅ​នេះ យើង​បាន​ចុះ​ហត្ថលេខា​ពន្យារ​ពេល​បី​ឆ្នាំ​ទៀត​ដើម្បី​ពិនិត្យ​តាមដាន​រោងចក្រ​នៅ​កម្ពុជា។ តើ​មាន​ប្រទេស​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ បាន​រៀបចំ​កម្មវិធី​បែប​នេះ? មិន​មាន​ច្រើន​ទេ។ ដូច្នេះ យើង​បាន​ធ្វើ​កិច្ចការ​ច្រើន​ណាស់ ដើម្បី​បំពេញ​តាម​តម្រូវការ​របស់​កម្មករ។

ការ​ពិត​មាន​បញ្ហា​ច្រើន​ណាស់​នៅ​តាម​ប្រទេស​នីមួយៗ សូម​ក្រឡេក​មើល​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​កន្លង​មក។ សូម​ផ្តល់​ពិន្ទុ​ដល់​យើង​ផង។ ផ្តល់​ពិន្ទុ​នូវ​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្វើ​បាន​ល្អ​សម្រាប់​ប្រជាជន​របស់​យើង។ សូម​កុំ​បោះ​ចោល​សមិទ្ធផល​ទាំង​នោះ​។ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​បោះបង់​នូវ​សមិទ្ធផល​នោះ វា​មាន​ន័យ​ថា អ្នក​កំពុង​ដាក់​ទោស​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ហើយ៕ B.P

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍