The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ការ​ជីក​រ៉ែ​ដំណើរការ​ដោយ​រលូន​ «ក្នុង​ព្រៃ​មាស»

ការ​ជីក​រ៉ែ​ដំណើរការ​ដោយ​រលូន​ «ក្នុង​ព្រៃ​មាស»

Content image - Phnom Penh Post
ស្ត្រី​ម្នាក់​កំពុងកើបរ៉ែ យក​មក​​រែង​​នៅ​​ភូមិ​ពូទុង​។ រូបថត Kimberley Mccosker

ការ​ជីក​រ៉ែ​ដំណើរការ​ដោយ​រលូន​ «ក្នុង​ព្រៃ​មាស»

មណ្ឌលគិរីៈ មុន​នេះ​សហគមន៍​ជីក​រ៉ែ​ខុស​ច្បាប់​ក្នុង​ភូមិ​ពូទុង​ដែល​ជា​ភូមិ​ដាច់​ស្រយាល​មួយ​ក្នុង​ស្រុក​កែវសីមា​បាន​ធ្វើការ​ជីក​រ៉ែ​ដោយ​ប្រឈម​ទៅ​នឹង​ការ​ចាប់​ខ្លួន។ ប៉ុន្តែ​សហគមន៍​នេះ​​បាន​ក្លាយ​ជា​​សហគមន៍​ទី ១ ​នៅ​កម្ពុជា​ដែល​បាន​ទទួល​​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ជីករ៉ែ​ជា​ផ្លូវការ​។ ទោះបី​ជា​យ៉ាង​ណា​ដំណើរការ​ជីក​រ៉ែ​ស្រប​ច្បាប់​នេះ​នៅ​តែ​ប្រឈម​នឹង​បញ្ហា​ផង​ដែរ​។

កាលពី​មួយ​ខែ​មុន​ភូមិ​ពូទុង​គឺជា​សហគមន៍​មួយ​ដែល​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​រ៉ែ​ខុសច្បាប់​ស្ថិត​នៅក្នុង​ព្រៃ​ធំ​នៅ​ឃុំ​ចុងផ្លាស់​។ ភូមិ​ដ៏​តូច​មួយ​នេះ​គឺជា​កន្លែង​ឯកោ​ទាំង​ស្រុង​គឺ​ត្រូវ​ជិះ​ម៉ូតូ​លើ​ផ្លូវ​ដ៏​ពិបាក​រហូត​ដល់​ ៥ ម៉ោង​ពី​ក្រុង​សែនមនោរម្យ ខេត្ត​មណ្ឌលគិរី​។

បើ​ទោះបី​ខ្វះ​សេវាកម្ម​ជាច្រើន​ក៏ដោយ​ ក៏​ប៉ុន្តែ​អ្នកភូមិ​​ភាគច្រើន​មកពី​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​អ្នក​ទាំងអស់​នោះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើឲ្យ​គេ​ចាប់​អារម្មណ៍​លើ​រឿង​មួយ​នោះ​គឺ​ភាព​សម្បូរបែប និង​មាន​បាន​ដ៏​លាក់បាំង​មួយ​គឺ​រ៉ែ​មាស។

ដោយ​គេ​ហៅ​ថា «ព្រៃ​មាស» ភូមិ​ពូទុង​មាន​រ៉ែ​រាប់​សិប​​ប្រភេទ​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​រាប់រយ​នាក់​ចង់​បាន​ប្រាក់​ចំណេញ​ពី​រ៉ែ​ទាំង​នោះ​។ នៅពេល​ចូល​ទៅក្នុង​ភូមិ​នេះ​សំឡេង​ម៉ាស៊ីន និង​ស្នូរ​ខួង​បាន​លាន់​ឮ​កងរំពង​។ នៅ​ជុំវិញ​អណ្តូង​រ៉ែ​មាន​តង់​តូច​ធំ​ជាច្រើន​ដែល​ជា​ទីជម្រក​ធ្វើ​ពី​ឈើ​មាន​ដំបូល​តង់ និង​សម្លៀក​បំពាក់​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ហាល​ថ្ងៃ និង​កំប៉ុង​ជ័រ​នៅ​រប៉ាត់រប៉ាយ​។

អ្នក​ភូមិ​ឈ្មោះ ហេង សម្បតិ្ត អាយុ ៤០ ឆ្នាំ បាន​រំឭក​ថា​លោក​បាន​លះបង់​ការងារ​ជា​អ្នក​បររទេះ​សេះ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម​បន្ទាប់ពី​បាន​ឮ​ពាក្យ​ចចាមអារ៉ាម​ថា​មាន​កំណប់​ទ្រព្យ​មាស​នៅ​ទី​នោះ​។ នៅ​ភូមិ​ពូទុង​កាលពី​បី​ឆ្នាំ​មុន​លោក សម្បត្តិ មាន​ការងារ​នៅ​កន្លែង​​ជីក​រ៉ែ​មួយ​កន្លែង​ដែល​​លោក​ត្រូវ​ស៊ូទ្រាំ​ច្រើន​ម៉ោង​ដើម្បី​​រក​ខ្សែ​រ៉ែ​មាស។ បន្ទាប់ពី​ខំប្រឹង​អស់​ច្រើន​ឆ្នាំ​ជា​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​ខ្នាត​តូច​នៅ​ឆ្នាំ​​ ២០១៤ លោក សម្បតិ្ត បាន​ក្លាយ​ជា​ថៅកែ​កន្លែង​ជីក​រ៉ែ​មួយ​ដែល​​មាន​កម្មករ​រាប់​សិប​នាក់​មកពី​ទូទាំង​ប្រទេស។ ដោយ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ចំណេញ​ពី ៥ ពាន់ ទៅ​ ៦ ពាន់​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ខែ​អាជីវកម្ម​លោក​បាន​រីកចម្រើន។​

ប៉ុន្តែ​​លោក សម្បត្តិ រស់នៅ​ទាំង​ភ័យខ្លាច​ថា​គេ​នឹង​បិទ​ផាក​ពិន័យ និង​ចាប់​លោក​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ដោយសារ​អត់​ច្បាប់​កាលពី​ពេល​មុន។

រួម​ជាមួយ​នឹង​អ្នក​រក​រ៉ែ​រាប់​រយ​នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ផ្លូវ​ទៅ​ភូមិ​ពូទុង​បាន​នាំ​លោក សម្បតិ្ត ទៅ​ធ្វើ​រឿង​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ព្រោះ​លោក​ពុំ​មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ដើម្បី​ទាញ​យក​រ៉ែ​មាន​តម្លៃ​ទេ​។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «យើង​ដឹង​មុន​ពេល​មក​ដល់​ទី​នោះ​ថា​ការ​ជីក​រ៉ែ​ដោយ​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​គឺជា​អំពើ​ខុស​ច្បាប់​ «ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​ជាច្រើន​បាន​ជីក​រ៉ែ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ជីក​តាម​គេ​ដែរ​ទៅ​»។

ដើរ​ជុំវិញ​កន្លែង​ជីក​រ៉ែ​ទំហំ ១៥០០ ម៉ែត្រការ៉េ​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​លោក សម្បត្តិ បាន​ពន្យល់​ថា អាជីវកម្ម​របស់​លោក​កាលពី​មុន​បាន​ជួប​ប្រទះ​បញ្ហា​សូកប៉ាន់​ដល់​មន្រ្តី​ជាច្រើន​។

ដោយ​ភ័យខ្លាច​គេ​រាយការណ៍​ប្រាប់​អាជ្ញាធរ​លោក​បាន​រៀបចំ​ម្ហូបអាហារ​ និង​លុយកាក់​ទៅ​ឱ្យ​មន្រ្តី​មិន​ដឹង​មកពី​ណា​ខ្លះ​ទេ​តែងតែ​ចុះ​មក​ជា​ប្រចាំ​ដោយ​មិន​​បាន​ប្រាប់​ជា​មុន​។

លោក​ពន្យល់​ថា៖ «​ពួកគេ​គឺជា​មន្រ្តី​ថ្នាក់​ខ្ពស់​ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ស្គាល់​ពួកគេ​ច្បាស់​ទេ​... ត្រូវ​ចំណាយ​ប្រាក់​រហូត​ដល់​ ១០០ ​ដុល្លារ​​រៀងរាល់​ពេល​ដែល​គេ​ចុះ​មក​មើល​កន្លែង​នេះ​»។ ប៉ុន្តែ​លោក​បញ្ជាក់​ទាំង​ញញឹម​បង្ហាញ​ធ្មេញ​មាស​ពីរ​ក្នុង​មាត់​លោក​ថា៖ «​ឥឡូវ​នេះ​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង​គឺ​មិន​អី​ទេ​។ វា​ដំណើរការ​ទៅ​រលូន​ហើយ»​។

Content image - Phnom Penh Post

ការ​ជីក​រ៉ែ​មាស

អ្នក​ជីក​រ៉ែ​នៅ​ឃុំ​ចុងផ្លាស់​បាន​ក្លាយ​​ជា​សហគមន៍​លើក​ដំបូង​គេ​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែល​ទទួល​បាន «អាជ្ញាប័ណ្ណ​ជីក​រ៉ែ​សហគមន៍​ដោយ​ស្រប​ច្បាប់»​ ក្រោម​គំនិត​ផ្តួចផ្តើម​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ដើម្បី​ធ្វើ​កំណែ​ទម្រង់​លើ​វិស័យ​នេះ។

លោក ម៉េង សក្តិធារ៉ា រដ្ឋលេខាធិការ​ក្រសួង​រ៉ែ និង​ថាមពល​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ប្រទេស​មួយ​ចំនួន​បាន​ប្រើ​កម្លាំង​ដើម្បី​បង្ក្រាប [លើ​ការ​ជីក​រ៉ែ​ខុសច្បាប់] ប៉ុន្តែ​គ្មាន​ប្រទេស​ណា​បាន​ជោគជ័យ​នោះ​ទេ។ ដូច្នេះ​ជំនួស​ការ​បង្ក្រាប​យើង​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្តល់​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​ដល់​សកម្មភាព​របស់​ពួកគេ​»។ ​

លោក​បន្ត​ថា៖ «វា​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​យុទ្ធសាស្រ្ត​របស់​យើង​សម្រាប់​វិស័យ រ៉ែ ប្រេង​ និង​ឧស្ម័ន ដែល​មាន​គោលបំណង​ធ្វើ​កំណែ​ទម្រង់​ឧស្សាហកម្ម​នេះ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​​វិស័យ​មួយ​ដែល​មាន​និរន្តរភាព​ និង​ប្រកប​ដោយ​ការ​ទទួល​ខុសត្រូវ​។ ដើម្បី​ធ្វើ​​បែប​នោះ​បាន​យើង​ត្រូវ​តែ​ដោះស្រាយ​ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​ដែល​ធ្វើ​សកម្មភាព​ជីក​រ៉ែ​ខុសច្បាប់​សិន​»​។

ដើម្បី​មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​បាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ដែល​បាន​ផ្តល់​ជូន​កាលពី​ចុង​ខែ​មិថុនា​កន្លងមក​ទីកន្លែង​ជីក​រ៉ែ​ចំនួន​ ៣០ កន្លែង នៅ​ឃុំ​ចុងផ្លាស់​បាន​រួម​គ្នា​បង្កើត​ជា​សហគមន៍​មួយ​ហើយ​បាន​ទាំង​បោះឆ្នោត​ជ្រើសរើស​​ប្រធាន និង​អនុប្រធាន​ផង​ដែរ​។

នៅ​កន្លែង​ជីក​រ៉ែ​មួយ​ទៀត​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​កណ្តឹង​មួយ​ដែល​បាន​ច្នៃ​ចេញ​ពី​កំប៉ុង​បាន​បន្លឺ​សំឡេង​​លើ​​រណ្តៅ​ដែល​មាន​ជម្រៅ ១២ ម៉ែត្រ​។ មួយ​សន្ទុះ​ក្រោយមក លោក តែ គឹមសាន្ត អាយុ ៣៦ ឆ្នាំ ដែល​ជា​​ថៅកែ​កន្លែង​នោះ និង​ជា​អនុប្រធាន​សហគមន៍​ដែល​ជាប់​ឆ្នោត​ថ្មី​បាន​ចេញ​ពី​រណ្តៅ​រ៉ែ​ដែល​យោង​លោក​ឡើង​ដោយ​ខ្សែ​រ៉ត​ដែក​មួយ​។

ដោយ​ក្រោយ​មក​​បាន​អង្គុយ​ផឹក​តែ លោក គឹមសាន្ត ថ្លែង​ថា​លោក​ «រីករាយ​ខ្លាំង​ណាស់​» ដែល​ការងារ​របស់​យើង​ចុងក្រោយ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​​ស្គាល់​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​។ «ពី​មុន​យើង​ធ្លាប់​​ជីក​​​​ដោយ​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ដូច្នេះ​យើង​បាន​ជីក​ដោយ​សម្ងាត់។ យើង​រង​ការ​គំរាមកំហែង​ [ថា​គេ​នឹង​មក​បិទ] ដោយសារ​ខុស​ច្បាប់​ហើយ​ពួក​យើង​មាន​អារម្មណ៍​មិន​ស្ងប់​នោះ​ទេ»។

ដោយ​បាន​ផ្លាស់​​ទៅ​រស់នៅ​ទីនោះ​នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៦ ពី​ខេត្ត​កំពង់ចាម​លោក គឹមសាន្ត បាន​ចំណាយ​ពេល​​​ជាច្រើន​ក្នុង​ជីវិត​របស់​លោក​ដោយ​ជីក​រ៉ែ​ខុស​ច្បាប់។

លោក​បន្ថែម​ថា៖ «​ក្នុង​រយៈពេល​ ២០ ឆ្នាំ​នេះ​គឺជា​លើក​ទី​មួយ​ដែល​យើង​មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ជីក​រ៉ែ​»។ ​បើ​ទោះបី​ជា​ទើប​តែ​មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​​ក៏ដោយ ក៏​ប៉ុន្តែ​វា​ច្បាស់​ណាស់​ថា​គ្រឿង​ម៉ាស៊ីន​​របស់​លោក គឹមសាន្ត គឺជា​លទ្ធភាព​នៃ​ការងារ​ច្រើន​ឆ្នាំ។ ផ្លូវ​ដែក​ធ្វើ​ពី​ឈើ​មួយ​បាន​ឆ្លងកាត់​កន្លែង​នោះ​​យ៉ាង​វែង​ដែល​​រទេះ​តូច​ ១ ​ដឹក​កម្ទេច​ថ្ម​រ៉ែ​មាស​ទៅ​មកៗ​។​កម្មករ​នៅ​តំបន់​នោះ​ដែល​មកពី​គ្រប់​ទីកន្លែង​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​បាន​សាទរ​ចំពោះ​ការ​ដាក់​ឲ្យ​ស្រប​ច្បាប់​នូវ​ការងារ​របស់​ពួកគេ​។

ខណៈ​កំពុង​ហូប​បាយ​បន្ទាប់ពី​ធ្វើការ​រួច​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​ក្មេង​ម្នាក់​មកពី​ខេត្ត​ក្រចេះ​ថ្លែង​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ​យើង​មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​វា​កាន់តែ​ស្រួល​ធ្វើការ​ទៀត​»។

លោក ជាន ស្រឿន អាយុ ៤១ ឆ្នាំ​ជា​អ្នក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​នៅ​ទី​នោះ​និយាយ​ថា​អាជ្ញាប័ណ្ណ​នេះ​បាន​បញ្ចប់​សំណូក​ប្រចាំ​ខែ និង​ការ​បង្អាក់​ការ​ជីក​រ៉ែ​នេះ។

លោក​ថា៖ «យើង​មិន​ខ្លាច​នរណា​ទៀត​ទេ​ឥឡូវ​នេះ​។ ការ​បង់ [សំណូក] ​ទៅ​ឲ្យ​មន្រ្តី [ពុករលួយ] ​ទាំងនោះ​គឺ​ច្រើន​ជាង​អ្វី​ដែល​យើង​បង់​ទៅ​ឲ្យ​រដ្ឋ​ឥឡូវ​នេះ​ទៅ​ទៀត​ហើយ​ដោយ​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​យើង​ងាក​ឈប់ៗ​ដោយសារ​តែ​ការ​បង្ក្រាប​គឺ​វា​ពិបាក​ណាស់​»។

លោកស្រី Kim Natasha នាយក​ប្រតិបត្តិ​នៃ​ក្រុម​តស៊ូ​មតិ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ​គឺ​កម្ពុជា​ដើម្បី​តម្លាភាព​ចំណូល​ធនធាន (CRR​T) បាន​និយាយ​ថា​ការ​ផ្តល់​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ដល់​សហគមន៍​ផ្តល់​នូវ​ «ឱកាស​យុត្តិធម៌​សម្រាប់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​​ផ្អែក​លើ​​ជំនាញ​ និង​ចំណេះដឹង​របស់​ពួកគេ»។ វា «​ក៏​បាន​លើក​ទឹកចិត្ត​ពួកគេ​ឱ្យ​បង្ហាញ​ខ្លួន និង​ក្លាយ​ជា​ក្រុម​ជីក​រ៉ែ​ផ្លូវការ​មាន​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ដែល​អាច​ជួយ​កាត់បន្ថយ​នូវ​​ការ​ប៉ះទង្គិច​ជាមួយ​នឹង​អ្នក​កាន់​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ដទៃ​ទៀត និង​ម្ចាស់​ដី»។

ប៉ុន្តែ​ខណៈ​ដែល​គម្រោង​នេះ​ត្រូវ​បាន​កោត​សរសើរ​យ៉ាង​ទូលំទូលាយ​ការ​មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ក៏​​អាច​នឹង​មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​ដែរ​។

ការ​ងារ​លំបាក

លោក សក្តិធារ៉ា នៃ​ក្រសួង​រ៉ែ​ និង​ថាមពល​បាន​និយាយ​ថា​ឥឡូវ​នេះ​សហគមន៍​ត្រូវ​បាន​គេ​រំពឹង​ថា​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ពេញលេញ​ដោយ​ផ្តល់​របាយការណ៍​ប្រចាំ​ត្រីមាស និង​ជាប់​កាតព្វកិច្ច​បង់​ចំណូល​ទៅ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល និង​បង្កើន​នូវ​​បច្ចេកទេស និង​វិធានការ​សុវត្ថិភាព។ សហគមន៍​នេះ​នឹង​ត្រូវ​សហការ​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​ទទួល​បាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​នៅក្នុង​តំបន់​ផង​ដែរ​។

លោក​បញ្ជាក់​ថា៖ «ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា​ប្រសិន​បើ​ពួកគេ​អាច​គោរព​តាម​លក្ខខណ្ឌ​ចាំបាច់​ទាំងអស់... ពួកគេ​អាច​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើការ​តាម​ខ្នាត​​ពាណិជ្ជកម្ម​បាន​»​។

ប៉ុន្តែ​លោក គឹមសាន្ត អនុប្រធាន​សហគមន៍​ថ្លែង​ថា​ការ​ប្តូរ​ពី​ខុស​ច្បាប់​មក​គោរព​ច្បាប់​ក៏​មាន​ភាព​ «ស្មុគស្មាញ​ដែរ»។​លោក​បន្ត​ថា៖ «សមាជិក​ខ្លះ​យល់​ដឹង​ពី​អ្វី​ដែល​យើង​កំពុង​ធ្វើ​ប៉ុន្តែ​សមាជិក​ផ្សេង​ទៀត​មិន​យល់​ទេ​»។

លោក អ៊ុន ឈាងលឹម ដែល​ជា​ប្រធាន​សហគមន៍​ជាប់​ឆ្នោត​ថ្មី​ថ្លែង​ថា​មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​រួច​ហើយ​​ដោយសារ​តែ​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​នេះ។ លោក​ពន្យល់​ថា​កន្លែង​ជីក​រ៉ែ​មួយ​បាន​ល្មើស​ច្បាប់​ដែល​ចែង​ថា​សមាជិក​សហគមន៍​ត្រូវ​ឆ្លងកាត់​លោក ប្រសិន​បើ​គេ​ចង់​ទិញ​រំសេវ​យក​ទៅ​បំផ្ទុះ​ជីក​រ៉ែ។ ប៉ុន្តែ​គេ​មិន​ស្តាប់​តាម​ទេ។ «នេះ​គឺជា​បញ្ហា​ប្រឈម​មួយ។ គាត់​មិន​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​ពី​រឿង​នេះ​ទេ​គាត់​មិន​សហការ​គ្នា​ទេ​ [ប៉ុន្តែ] យើង​កំពុង​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​នេះ»។

ដោយ​មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​លោក ឈាង លឹម បាន​បញ្ជាក់​ថា ​លោក​បាន​ប្ដេជ្ញា​ធ្វើឲ្យ​សហគមន៍​នេះ​គោរព​តាម​ច្បាប់​ដែល​បាន​កំណត់។ «ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​បាន​ដើម្បី​ធ្វើឱ្យ​វា​ដំណើរការ​ដោយ​រលូន។ ពី​មុន​វា​គ្មាន​សណ្តាប់ធ្នាប់​។ ឥឡូវ​នេះ​យើង​មាន​ច្បាប់​ហើយ​នឹង​រួម​ចំណែក​បង់​ប្រាក់​ជូន​រដ្ឋ»។

ការ​បាចសាច​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ

ប៉ុន្មាន​ម៉ែត្រ​ចុះ​ពី​ផ្លូវ​ពី​កន្លែង​ជីក​រ៉ែ​អ្នកស្រី ឯក សាមឺឌី ឈ្មួញ​ទិញ​គ្រឿង​អលង្ការ​អាយុ ៤៨ ឆ្នាំ ថ្លែង​ថា​អាជ្ញាប័ណ្ណ​បាន​កែប្រែ​អាជីវកម្ម​របស់​អ្នកស្រី​ឲ្យ​ល្អ​ប្រសើរ។ អ្នកស្រី​មាន​​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​ក្រចេះ​ដែល​​មក​ឃុំ​ចុងផ្លាស់​កាលពី​ ២០ ឆ្នាំ​មុន​ដោយសារ​តែ​រ៉ែ​មាន​តម្លៃ​ហើយ​បាន​​ព្រមព្រៀង​ជាមួយ​នឹង​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​ក្នុង​ស្រុក​ដើម្បី​ទិញ​រ៉ែ​ពី​ពួកគេ​។

អ្នកស្រី​បាន​បញ្ជាក់​ថា៖ «ពី​មុន​ពេល​ខ្លះ​ពួកគេ​ធ្លាប់​បិទ​ [ដោយសារ​តែ​ការ​បង្ក្រាប] ​ក៏​ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ​ពួកគេ​តែងតែ​ធ្វើការ​ហើយ​ខ្ញុំ​ទិញ​ច្រើន​ពី​ពួកគេ​។ អាជីវកម្ម​កាន់តែ​ល្អ​ប្រសើរ​»។

ប្រសិន​បើ​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​អាច​ធ្វើឲ្យ​សហគមន៍​បាន​ជោគជ័យ​លោក សក្តិធារ៉ា ថ្លែង​ថា​គម្រោង​នេះ​នឹង​ត្រូវ​​​ឲ្យ​អនុវត្ត​​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​ដោយ​ប្រែ​ក្លាយ​ជីវិត​អ្នក​ជីក​រ៉ែ​រាប់​ពាន់​នាក់​ដែល​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវ​បាន​ចាត់ទុក​ថា​ជា​អ្នក​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ខុសច្បាប់​៕ TK

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍