The Phnom Penh Post Search

Search form

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - កោះ​ទន្សាយ​ដែល​ជា​ពិភព​ស្ងប់​ស្ងាត់ និង​ជា​តំបន់​អេកូ​ទេសចរណ៍​​កំពុង​រង​ការ​គំរាម​កំហែង




កោះ​ទន្សាយ​ដែល​ជា​ពិភព​ស្ងប់​ស្ងាត់ និង​ជា​តំបន់​អេកូ​ទេសចរណ៍​​កំពុង​រង​ការ​គំរាម​កំហែង

ភ្ញៀវ​ទេសចរ កំពុង​សម្រាក​លម្ហែ​កាយ នៅ​លើ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​នៃ​កោះ​ទន្សាយ កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន។
ភ្ញៀវ​ទេសចរ កំពុង​សម្រាក​លម្ហែ​កាយ នៅ​លើ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​នៃ​កោះ​ទន្សាយ កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន។ រូបថត Charlotte Pert

កោះ​ទន្សាយ​ដែល​ជា​ពិភព​ស្ងប់​ស្ងាត់ និង​ជា​តំបន់​អេកូ​ទេសចរណ៍​​កំពុង​រង​ការ​គំរាម​កំហែង

ខេត្ត​កែបៈ នៅ​លើ​កោះ​ទន្សាយ ដែល​ជា​កោះ​ឆ្នេរ​ភាគ​និរតី​នៃ​ខេត្ត​កែប កាល​ពី​រសៀល​ថ្ងៃ​អង្គារ អ្នក​ស្រី សឹង ពៅ បាន​ប្រមូល​ផល​ដំណាំ ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​បួន​ដប់​ម៉ែត្រ​ពី​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ស្រី ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​រុះរើ។ កើត​និង​ធំ​ដឹង​ក្តី​នៅ​លើ​កោះ​ទន្សាយ នៃ​ខេត្ត​កែប​នេះ អ្នក​ស្រី ពៅ អាយុ ៥៣​ឆ្នាំ បាន​ថ្លែង​ថា កម្មករ​ដែល​ជួល​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​អភិវឌ្ឍន៍​មួយ បាន​មក​ឈូស​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​ស្រី​កាល​ខែ​មុន។

បើ​ទោះ​បី​អ្នក​ស្រី ពៅ បាន​រើ​ទៅ​កន្លែង​ថ្មី​បណ្តោះ​អាសន្ន ដែល​ដើរ​ប្រមាណ ៣០​នាទី ពី​ផ្ទះ​ចាស់​ប៉ុន្តែ​អ្នក​ស្រី មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ទៅ​ប្រមូល​ផល​ដំណាំ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។

អ្នក​ស្រី​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​ត្រូវ​ចាប់ផ្តើម​អ្វី​ថ្មី​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​នៅ​កន្លែង​ថ្មី និង​ការងារ​ថ្មី​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​សិទ្ធិ​សម្រេច​អ្វី​ទេ ចាប់​តាំង​ពី​ពួក​គេ មក​អភិវឌ្ឍន៍​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​របស់​យើង»។ អ្នក​ស្រី​បន្ថែម​ថា អ្នក​ស្រី​មិន​មាន​ប័ណ្ណ​កម្មសិទ្ធិ​ដីធ្លី​ទេ​បើ​ទោះ​បី​ជា​អ្នក​ស្រី​បាន​រស់​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​អស់​រយៈ​ពេល​ស្ទើរ​មួយ​ជីវិត​មក​ហើយ​ក្តី។

ខណៈ​ឆ្នេរ​នេះ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រស់​ស្អាត តាម​បែប​ធម្មជាតិ​ពិតៗ​និង​តម្លៃ​ជួល​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​មាន​តម្លៃ​ថោក កោះ​ទន្សាយ តាំងពី​យូរ​មក​ហើយ​ជា​ទិសដៅ​មាន​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព​មួយ​សម្រាប់​អ្នក​ទេសចរ​ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ។ ប៉ុន្តែ​ការ​ឈូស​ឆាយ​អភិវឌ្ឍ​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ថា ភាព​ស្អាត​បែប​ធម្មជាតិ​នៃ​កោះ​នេះ​នឹង​ប្រហែល​ជា​បាត់បង់​នា​ពេល​ខាង​មុខ​ឆាប់ៗ​នេះ។ ផ្លូវ​មួយ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ​កោះ​នេះ ឥឡូវ​នេះ​បាន​ក្លាយ​ជា​ផ្លូវ​បណ្តោះ​អាសន្ន ខណៈ​ដែល​គ្រឿង​ចក្រ​ធំៗ ដែល​មាន​ប្រវែង​មិន​ដល់ ១០០ ម៉ែត្រ​ពី​បាំងហ្គាឡូ​ដែល​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ស្នាក់នៅ​កំពុង​ធ្វើ​សកម្មភាព​របស់​ខ្លួន។ កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន​មនុស្ស​ប្រុស​ប្រាំ​មួយ​ប្រាំ​ពីរ​នាក់​បាន​កាប់​និង​ដុត​ដើម​ឈើ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង។

លោក ណាំ យ៉ាន ជា​កម្មករ​ម្នាក់​អាយុ ៦០​ឆ្នាំ មក​ពី ខេត្ត​កំពត បាន​ថ្លែង​ថា៖ «ការងារ​របស់​ខ្ញុំ​គឺ​មក​សម្អាត​និង​ដុត​កោះ»។ ការ​បំផ្លាញ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃើញ​កាន់​តែ​ច្បាស់​ថែម​ទៀត តាម​រយៈ​គ្រឿង​ចក្រ​ធំៗ​កំពុង​ធ្វើ​សកម្មភាព​នៅ​លើ​កោះ​នេះ។

លោក ទេព យុទ្ធី អភិបាលរង​ខេត្ត​កែប បាន​ថ្លែង​ថា ផ្នែក​ខ្លះ​នៃ​កោះ​នេះ​គឺជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ក្រុម​ហ៊ុន Paul Chan Group និង Lim Sina Investment។ ក្រុមហ៊ុន​ទីមួយ​មាន​កម្មសិទ្ធិ​លើ​ដី​ទំហំ ៩៥,៥៩ ហិកតា​និង​ក្រុមហ៊ុន​ទី​ពីរ ៥១,២១ ហិកតា។ ក្រុមហ៊ុន​អភិវឌ្ឍន៍​ទាំង​ពីរ​គ្រោង​សាងសង់​រមណីយដ្ឋាន ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ទេ។ លោក​បន្ត​ថា ផ្ទៃ​ដី​ដែល​នៅ​សេស​សល់​នៃ​កោះ​ដែល​មាន​ទំហំ ៦០០ ហិកតា​នេះ នៅ​តែ​ជា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​រដ្ឋ។

លោក យុទ្ធី បន្ត​ថា ពលរដ្ឋ​ចំនួន ១០ គ្រួសារ​ដែល​ជា​អ្នក​នេសាទ​និង​ដាំ​ដំណាំ​លើ​កោះ​នេះ​បាន​ទទួល​សំណង​រួច​ហើយ ខណៈ​ពលរដ្ឋ ៥ គ្រួសារ​ទៀត​នៅ​កំពុង​ចរចា។ លោក​បន្ត​ថា សំណង​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​ទាំង​ពីរ ក្រោម​ការ​មើល​ខុស​ត្រូវ​ពី​ក្រុម​ប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា (CDC)។

លោក យុទ្ធី បញ្ជាក់​ថា៖ «ក្រុម​ប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា បាន​បង្កើត​គណៈ​កម្មាធិការ​អភិវឌ្ឍន៍​មួយ​ដើម្បី​សិក្សា​និង​ប្រមូល​ទិន្នន័យ​ចរចា​ជាមួយ​ប្រជាជន»។ លោក​បន្ត​ថា ប្រជាជន​ខ្លះ ទទួល​បាន​សំណង​រហូត​ដល់ ៤ ម៉ឺន​ដុល្លារ។ កត្តា​ផ្សេងៗ ដូចជា​ទំហំ​ផ្ទះ រយៈ​ពេល​នៃ​ការ​រស់​នៅ ចំនួន​ដើម​ឈើ​ដែល​មាន​ផ្លែ​នៅ​លើដី​ប្រជាជន​ទាំង​នោះ​កំពុង​ប្រើ​ដើម្បី​កំណត់​តម្លៃ។

លោក វិញ ហួរ ដែល​ជា​ឧកញ៉ា​នៅ​ពីក្រោយ​ក្រុមហ៊ុន Paul Chan Group បាន​បញ្ជាក់​កាល​ពី​សប្តាហ៍​មុន​ថា លោក​មាន​កម្មសិទ្ធិ​លើ​ដី​នៅ កោះ​ទន្សាយ ប៉ុន្តែ​លោក​បដិសេធ​មិន​និយាយ​លម្អិត។ លោក​បាន​បញ្ចប់​ការ​រៀបចំ​ផែន​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​រួច​ហើយ ហើយ​នឹង​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ​អំពី «ផែនការ​មេ» នា​ពីរ​សប្តាហ៍​ទៀត។

ក្រុមហ៊ុន Lim Sina Investment ដែល​លោក យុទ្ធី ថ្លែង​ថា មិន​ទាន់​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ការ​អភិវឌ្ឍ​របស់​ខ្លួន​មិន​អាច​ទាក់ទង​សុំ​អត្ថាធិប្បាយ​បាន​ទេ។

បើ​ទោះ​បី​ជា​មាន​ការ​ធានា​ពី​លោក យុទ្ធី ថា ពលរដ្ឋ​ទាំង​អស់​នឹង​ទទួល​បាន​សំណង​សមស្រប​ក៏​ដោយ ក៏​មាន​ភាព​មិន​ច្បាស់​លាស់​មួយ​បាន​កើត​ឡើង​លើ​គ្រួសារ​មួយ​ដែល​អ្នក​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​និយាយ​ថា នឹង​មិន​ទទួល​បាន​សំណង​អ្វី​ទាំង​អស់។

អ្នក​ស្រី សេង ហឿង អាយុ ២៦​ឆ្នាំ ជា​កសិករ​ដាំ​ដំណាំ​លើ​កោះ​នេះ ដែល​បាន​មក​រស់​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​ជិត​ផ្ទះ​ម្តាយ​ក្មេក កាល ឆ្នាំ​២០១០ បាន​ថ្លែង​ថា ក្រុមហ៊ុន Paul Chan Group ផ្តល់​ប្រាក់​ដល់​ពលរដ្ឋ​ជិត​ខាង​របស់​អ្នក​ស្រី ប៉ុន្តែ​គ្រួសារ​អ្នក​ស្រី​មិន​ទទួល​បាន​អ្វី​ទេ។

លោក យុទ្ធី បាន​ថ្លែង​បន្ត​ថា ខណៈ​សំណង​ជា​ប្រាក់ ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ទៅ​គ្រប់​គ្រួសារ អ្នក​ភូមិ​មិន​ជឿ​ថា ប្រាក់​សំណង​នោះ​នឹង​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ឲ្យ​ត្រឹម​ត្រូវ​ទេ។

អ្នក​ស្រី ហឿង ថា៖ «ខ្ញុំ​ខឹង​ក្រុមហ៊ុន​ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​អត់​ទទួល​បាន​អ្វី​សោះ»។

លោក លី ហួង អាយុ ៥១​ឆ្នាំ ដែល​ជា​កសិករ​ដាំ​ដំណាំ ដែល​បាន​មក​រស់​នៅ​លើ​កោះ​ទន្សាយ​មុនគេ​តាំង​ពី​ដើម​ទសវត្សរ៍ ៧០ ថ្លែង​ថា លោក​ទទួល​បាន​សំណង ៤០០០ ដុល្លារ​ដើម្បី​រើ​ទៅ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​នៃ​កោះ​នេះ។ ខណៈ​លោក​រីករាយ​នឹង​ប្រាក់​នេះ លោក​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ថា ពួកគេ​អាច​នឹង​បន្ត​ដេញ​លោក​នៅ​កន្លែង​ថ្មី​ទៀត។

លោក​បន្ត​ថា៖ «ខ្ញុំ​មាន​ក្តី​បារម្ភ​ថា ពួកគេ​នឹង​បណ្តេញ​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​បន្ត​ទៀត​ចេញ​ពី​កោះ​នេះ។ ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​ដេញ​ខ្ញុំ​ទៅ​នៅ​ដីគោក ខ្ញុំ​នឹង​បាត់បង់​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ»។ កាល ឆ្នាំ​២០០៨ អតីត​អភិបាល ក្រុង​កែប លោក ហាស់ សារ៉េត បាន​ប្រកាស​អំពី​ផែនការ​សាង​សង់​កាស៊ីណូ​ផ្កាយ ៥ និង​កន្លែង​លេង​កូន​ហ្គោល​នៅ​លើ​កោះ​នេះ។

របាយ​ការណ៍ ឆ្នាំ​២០១២ ពី​អង្គការ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​អាដហុក បាន​ភ្ជាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​កោះ​នេះ ទៅ​ឧកញ៉ា ទ្រី ភាព ដែល​ប្រតិបត្តិការ​ទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ​របស់​គាត់ គឺ​ការ​កាប់​ឈើ ហើយ​ដែល​ត្រូវ​ក្រុម​អ្នក​អភិរក្ស​ធ្វើការ​រិះគន់​យ៉ាង​ខ្លាំង ប៉ុន្តែ​លោក យុទ្ធី កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​បាន​បដិសេធ​ថា លោក ទ្រី ភាព គ្មាន​អ្វី​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ផែនការ​អភិវឌ្ឍន៍​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទេ។

កាល​ពី ឆ្នាំ​២០១៣ រដ្ឋាភិបាល​បាន ផ្លាស់ប្តូរ​វោហារ​ស័ព្ទ​របស់​ខ្លួន​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ការ​អភិវឌ្ឍ​ខេត្ត​កែប នេះ​ដោយ​សន្យា​ថា នឹង​ធ្វើ​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​លើក​កម្ពស់​វិស័យ​ទេសចរណ៍​ក្នុង​ខេត្ត​នេះ។ ខណៈ លោក សោម ចិន្តា ប្រធាន​មន្ទីរ​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​កែប បាន​ថ្លែង​ថា លោក​មិន​ដឹង​ច្បាស់​អំពី​គម្រោង​នៅ​លើ​កោះ​ទន្សាយ លោក​នៅ​តែ​បញ្ជាក់​ជា​ដដែល​អំពី​គោល​បំណង​នៃ​ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខេត្ត​កែប​ជា​ទិសដៅ «ធម្មតា»។

នៅ​លើ​ឆ្នេរ​កោះ​នេះ​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​សកម្មភាព​ទេសចរណ៍​គឺមាន​លក្ខណៈ​ធម្មតា ដោយ​អ្នក​ទេសចរ​ដេក​ហាល​ថ្ងៃ​និង​មុជ​ទឹក​លេង។ លោក យុទ្ធី បាន​ថ្លែង​ថា ឆ្នេរ​ដែល​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ចំនួន ៦ គ្រួសារ​ផ្តល់​សេវា​បាំងហ្គាឡូ និង​ភោជនីយដ្ឋាន​បែប​ស្រុក​ស្រែ នៅ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​រដ្ឋាភិបាល ហើយ​នឹង​មិន​រងគ្រោះ​ពី​ការ​អភិវឌ្ឍ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទេ។ «ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​វា​យ៉ាង​ម៉េច​ទេ នាពេល​អនាគត​ចំពោះ​ពលរដ្ឋ​ទាំង ៦ គ្រួសារ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​រដ្ឋាភិបាល ដោយ​យើង​ត្រូវ​យល់​ព្រម​ឲ្យ CDC ធ្វើ​ការ​សម្រេច»។

ម្ចាស់​បាំងហ្គាឡូ បាន​ថ្លែង​ថា ពួក​គាត់​មិន​បាន​ឮ​អំពី​ផែនការ​អភិវឌ្ឍ​ឆ្នេរ​នេះ​ទេ។ អ្នក​ស្រី ឈួន រៀម ដែល​គ្រួសារ​របស់​អ្នកស្រី​បាន​រស់​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​អស់​រយៈ​ពេល ៧០​ឆ្នាំ បាន​ថ្លែង​ថា អ្នក​ស្រី​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​ខ្លះ​ដែរ​ថា ក្រុមហ៊ុន​អភិវឌ្ឍន៍​នឹង​ប្រកាន់​ភ្ជាប់​ត្រឹម​ដី​ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន។

អ្នក​ស្រី​បន្ត​ថា៖ «យើង​បាន​ជជែក​និង​បាន​ព្រម​ព្រៀង​អំពី​ព្រំដែន​ជាមួយ​គ្នា»។ អ្នក​ស្រី​បារម្ភ​ថា រមណីយដ្ឋាន​ថ្មី​នឹង​វាតទី​ដី​បន្ថែម​ទៀត។ អ្នក​ស្រី​បន្ត​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​រស់​នៅ​ទីនេះ ជា​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​សម្រប​ខ្លួន​ទៅ​រស់នៅ​កន្លែង​ថ្មី​បាន​ទេ»។

អ្នក​ស្រី ខេង ស្រី អាយុ ៣៤​ឆ្នាំ ជា​ម្ចាស់​បាំង​ហ្គា​ឡូ ដែល​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​ស្រី​បាន​រស់​នៅ​លើ​កោះ​នេះ​តាំងពី​មុន​របប​ខ្មែរ​ក្រហម បាន​ថ្លែង​ថា អ្នក​ស្រី​មិន​គិត​ថា នឹង​មាន​ការ​បណ្តេញ​ចេញ​ទេ ប៉ុន្តែ​ភ័យ​ខ្លះ​ដែរ។ អ្នក​ស្រី ក៏​ដូច​ប្រជាជន​ដទៃៗ​ទៀត​លើ​កោះ​នេះ​ដែរ មិន​មាន​ប័ណ្ណ​កម្មសិទ្ធិ​ដី​ទេ។ អ្នក​ស្រី​បន្ត​ថា អ្នក​ស្រី​នឹង​មិន​រើ​ចេញ​ទេ ប្រសិន​បើ​មិន​មាន​សំណង​សមរម្យ។

ទាំង​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ​នៅ​លើ​កោះ​នេះ បាន​សម្ដែង​ការ​ស្រងាក​ចិត្ត​ចំពោះ​គម្រោង​អភិវឌ្ឍន៍​កោះ​នេះ​ឲ្យ​ទៅ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​តម្លៃ​ថ្លៃ។

ព្រះ​តេជគុណ ស្រ៊ុន គឹម​ស្រេង ជា​ព្រះសង្ឃ​និមន្ត​មកពី​រាជធានី​ភ្នំពេញ មាន​សង្ឃ​ដីកា​ថា៖ «អាត្មា​ពិត​ជា​ឲ្យ​តម្លៃ​ខ្ពស់​ចំពោះ​ការ​មក​លេង​កោះ​នេះ​តាម​បែប​ធម្មជាតិ។

អ្នក​ស្រី Melanie Schalhorst អាយុ ៣៤​ឆ្នាំ ជា​អ្នក​ទេសចរ​មកពី​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ បាន​ថ្លែង​ថា៖ «វា​ពិតជា​កន្លែង​ស្រស់​បំព្រង វា​ពិត​ជា​កោះ​សម្រាប់​ទេសចរ។ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ការ​ឃើញ​ប្រជាជន​រស់នៅ​ទីនោះ​បែប​ធម្មជាតិ»៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍