The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - គ្រួសារ​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​លើ​ស្ពាន​កោះពេជ្រ​រំឭក​អតីតកាល​ពី ៤ ឆ្នាំ​មុន

គ្រួសារ​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​លើ​ស្ពាន​កោះពេជ្រ​រំឭក​អតីតកាល​ពី ៤ ឆ្នាំ​មុន

ទិដ្ឋភាព​លើ​ស្ពាន​កោះពេជ្រ​ក្រោយ​សោកនាដកម្ម​ជាន់​គ្នា​ស្លាប់ ឆ្នាំ​២០១០។
ទិដ្ឋភាព​លើ​ស្ពាន​កោះពេជ្រ​ក្រោយ​សោកនាដកម្ម​ជាន់​គ្នា​ស្លាប់ ឆ្នាំ​២០១០។ ផា លីណា

គ្រួសារ​អ្នក​ស្លាប់​នៅ​លើ​ស្ពាន​កោះពេជ្រ​រំឭក​អតីតកាល​ពី ៤ ឆ្នាំ​មុន

ភ្នំពេញៈ កាល​ពី​បួន​ឆ្នាំ​មុន សាន ធីតា ប្រាប់​ថា នាង​អាច​យក​សាក​សព​ប្អូន​ស្រី​ពី​មន្ទីរពេទ្យ​កាល់ម៉ែត ដែល​ពេល​នោះ វា​ជា​ការ​រន្ធត់​ធំ​បំផុត​សម្រាប់​ជីវិត​របស់​នាង។

មឿន សុផល ទោះ​បី​ជា​ក្មេង​ស្រី​អៀន​មិន​ចូល​ចិត្ត​មនុស្ស​ច្រើន​និង​កម្រ​ចេញ​ក្រៅ បាន​ទទូច​ទារ​មក​លេង​ពិធី​បុណ្យ​អុំទូក កាល​ពី ឆ្នាំ​២០១០។

បើ​ទោះ​ជា​កម្មការិនី​វ័យ ២៨​ឆ្នាំ រូប​នេះ បាន​សុំ​អង្វរ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃៗ​មក​ជាមួយ​ក៏​ដោយ​តែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​ទេ ដូច្នេះ​នាង​ក៏​មក​តែ​ម្នាក់​ឯង។

អ្នក​នាង សាន ធីតា ដែល​មាន​វ័យ ៣៤​ឆ្នាំ រៀបរាប់​កាល​ម្សិល​មិញ​នៅ​នឹង​ផ្ទះ​នាង ក្នុង សង្កាត់​គីឡូម៉ែត្រ​លេខ ៦ រាជធានី​ភ្នំពេញ​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​សុំ​ឲ្យ​ពូ​របស់​ខ្ញុំ​និង​អ្នក​ជិត​ខាង​ទៅ​កោះ​ពេជ្រ​ជាមួយ​នាង ហើយ​នាង​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា កោះ​ពេជ្រ​ស្អាត​ណាស់ ព្រោះ​នាង​បាន​មើល​ឃើញ​កោះ​ពេជ្រ​តាម​ទូរទស្សន៍ ប៉ុន្តែ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​ជាមួយ​នាង​ទេ»។

អ្នក​នាង​បន្ត​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា តើ​មូល​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​នាង​ពិត​ជា​ចង់​ទៅ​លេង​បុណ្យ​អុំ​ទូក​ខ្លាំង​ម៉្លេះ។ វា​ហាក់​បី​ដូច​ជា​មាន​វិញ្ញាណ​អ្វី​មួយ ហៅ​នាង​ទៅ​អ៊ីចឹង»។

កាល​នោះ​គឺ​ថ្ងៃ ទី២២ វិច្ឆិកា គឺជា​ថ្ងៃ​ទី​បី ដែល​ជា​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​នៃ​ពិធី​បុណ្យ​អុំ​ទូក ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ។ យប់​នោះ ធីតា បាន​ចាប់​ផ្តើម​ឮ​ពាក្យ​ចចាម​អារ៉ាម​ពី​អ្នក​ជិត​ខាង​និយាយ​ថា កោះ​ពេជ្រ​បាក់​ស្ពាន។ ដោយ​មាន​ការ​ភិត​ភ័យ​ខ្លាំង អ្នក​នាង​បាន​ទូរស័ព្ទ​រក​ប្អូន​ស្រី សុផល ហើយ​ទូរស័ព្ទ​រោទ៍​តែ​គ្មាន​អ្នក​លើក។

នៅ​ទីបំផុត​ច្រើន​ម៉ោង​ក្រោយ​មក​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​លើក​ទូរស័ព្ទ​នោះ។

«ពេល​នោះ វា​ជា​ការ​រន្ធត់​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ នៅ​ពេល​បុរស​ម្នាក់​បាន​លើក​ទូរស័ព្ទ​និយាយ​ថា «ខ្ញុំ​សោក​ស្តាយ​ណាស់ ប្អូន​ស្រី​របស់​អ្នក​បាន​ស្លាប់​ហើយ»។

បន្ទាប់​ពី​ការ​រត់​ជាន់​គ្នា​ដោយ​សារ​ភ័យ​ថា ស្ពាន​បាក់ ដែល​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស ៣៥៣ នាក់​រួម​ទាំង សុផល ក្នុង ឆ្នាំ​២០១០ ការ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​អុំទូក​ឡើង​វិញ​ឆ្នាំ​នេះ ជា​ការ​ប្រារព្ធ​លើក ទី១ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​នឹក​ឃើញ​ដល់​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​ជូរចត់​នោះ។ នាង​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​និយាយ​អំពី​បុណ្យ​អុំ​ទូក​ឬ​កោះ​ពេជ្រ​ទេ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឃើញ​ពិធី​បុណ្យ​អុំទូក​ទៀត​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​បញ្ឈប់​រដ្ឋាភិបាល​មិន​ឲ្យ​ប្រារព្ធ​ពិធី​នេះ​បាន ពីព្រោះ​វា​ជា​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​របស់​យើង»។

ខណៈ​អ្នក​នាង​កំពុង​និយាយ​កូន​តូចៗ​គាត់​កំពុង​លេង​ជុំវិញ​បន្ទប់ ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​ទឹក​ភ្នែក​ម្តាយ​របស់​គេ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​អ្នក​ស្រី ធីតា និយាយ​ថា គាត់​បាន​ចាក់​វីដេអូ​ដើម្បី​បង្ហាញ​ពួក​គេ​អំពី​ឧបទ្ទវ​ហេតុ​រត់​ជាន់​គ្នា​នោះ អំពី​មនុស្ស​និង​សាក​សព​រាប់រយ​នាក់​ជាប់​គ្នា​នៅ​លើ​ស្ពាន ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ចង់​ចូល​រួម​បុណ្យ​អុំ​ទូក​នេះ។

ខណៈ​អ្នក​ស្រី ធីតា រើ​យក​រក​រូបថត សុផល គាត់​បាន​ពន្យល់​ថា មូល​ហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ដាក់​រូប​ថត​ប្អូន​ស្រី​នៅ​ជិត​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប ពីព្រោះ​តែ​វា​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​នឹក​ប្អូន​ស្រី​មិន​អាច​ទប់​ទឹក​ភ្នែក​បាន។

គាត់​ប្រាប់​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​លាក់​រូប​ថត​ទុក ព្រោះ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​នឹក​នាង​នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​រូប​ថត​នេះ»។ ធីតា បន្ត​ថា ព្រឹត្តិ​ការណ៍​កន្លង​ទៅ​នោះ ហាក់​ដូច​ជា នៅ​ថ្មីៗ​បើ​ទោះ​កន្លង​ផុត​ទៅ​បួន​ឆ្នាំ​ហើយ​ក៏​ដោយ។ អ្នក​ស្រី​បន្ត​ទៀត​ថា បើ​មាន​អ្វី​មួយ​កើត​ឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ​ទៀត អាជ្ញាធរ​នឹង​មិន​អាច​ឆ្លើយ​តប​ទាន់​ពេល​វេលា ឬ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ដូច​តែ​ពី​មុន​អ៊ីចឹង។

គ្មាន​មន្រ្តី​រដ្ឋាភិបាល​ណា​ម្នាក់​ដាក់​ឲ្យ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ ចំពោះ​ព្រឹត្តិការណ៍ ឆ្នាំ​២០១០ នោះ​ទេ ហើយ​លោក​នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី ហ៊ុន សែន បាន​ហៅ​ហេតុ​ការណ៍​សោកនាដកម្ម​នេះ​ថា ជា «កំហុស​ដែល​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់»។ បើ​ទោះ​ជា លោក គង់ សំអុល ដែល​ជា​ប្រធាន​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​រៀបចំ​បុណ្យ​ជាតិ​និង​អន្តរជាតិ សុខ​ចិត្ត​លាលែង​តំណែង​បន្ទាប់​ពី​ឧបទ្ទវហេតុ​នោះ​ក្តី​ក៏​លោក ហ៊ុន សែន បាន​បដិសេធ​មិន​ឲ្យ​លោក​លាលែង​ដែរ។

លោក មុំ រដ្ឋា អាយុ ២៧​ឆ្នាំ ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ស្ពាន ក្នុង​ឧបទ្ទវ​ហេតុ​ថ្ងៃ​រត់​ជាន់​គ្នា​នោះ មិន​មាន​ការ​បារម្ភ​ឬ​ភ័យ​ខ្លាច​អី​នោះ​ទេ ហើយ​នៅ​តែ​ចង់​មក​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​អុំ​ទូក​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ​ទៀត​ដដែល។

លោក​ថា៖ «ខ្ញុំ​នៅ​ម្នាក់​ឯង​នៅ​លើ​ស្ពាន​នោះ ពេល​មនុស្ស​ជាច្រើន​ជាប់​នៅ​ជុំវិញ​ខ្ញុំ។ វា​ពិបាក​ណាស់​មិន​អាច​រើ​ខ្លួន​រួច។ វា​ក្តៅ ប៉ុន្តែ​សំណាង​ល្អ​ក្រុម​ជួយ​សង្គ្រោះ​បាន​បាញ់​ទឹក​លើ​ហ្វូង​មនុស្ស»។

លោក សំ រដ្ឋា ពិត​ជា​ចង់​ចូល​រួម​ពិធី​បុណ្យ​ឆ្នាំ​នេះ ប៉ុន្តែ​ម្តាយ​គាត់​ហាម។ កាល​ពី ឆ្នាំ​២០១០ គាត់​លួច​មក​កាន់ ភ្នំពេញ ពី ខេត្ត​តាកែវ ដោយ​លក់​មាន់​ធ្វើ​សោហ៊ុយ​មក​លេង​ពិធី​បុណ្យ។

លោក​បន្ត​ថា៖ «បើ​ទោះ​ជា​ខ្ញុំ​មិន​អាច​បំភ្លេច​ព្រឹត្តិការណ៍​រត់​ជាន់​គ្នា​នេះ​ក្តី ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ភ័យ​ខ្លាច​ដែរ​ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា វា​នឹង​មិន​កើត​ឡើង​រាល់​តែ​ឆ្នាំ​ទេ»។

លោក ឡុង ឌីម៉ង់ អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សាលា​រាជធានី​ភ្នំពេញ បាន​ថ្លែង​កាល​ពី​ម្សិល​មិញ​ថា ពិធី​រំឭក​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ​នឹង​មិន​ធ្វើ​ឡើង ក្នុង​អំឡុង​ពិធី​បុណ្យ​ឆ្នាំ​នេះ​ទេ ពី​ព្រោះ​វា​នឹង​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ចូល​រួម​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។

លោក​ចោទ​សួរ​តប​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​លាយ​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង​អតីតកាល​និង​បច្ចុប្បន្ន? បើ​យើង​ធ្វើ​វា វា​ហាក់​បី​ដូច​ជា​យើង​នៅ​លើ​យន្តហោះ ហើយ​ចាក់​វីដេអូ​អំពី​យន្ត​ហោះ​ម៉ាឡេស៊ី​ដែល​ធ្លាក់»៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍