The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ជន​រងគ្រោះ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បន្សល់​កំណត់ត្រា​១៦០​ទំព័រ

ជន​រងគ្រោះ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បន្សល់​កំណត់ត្រា​១៦០​ទំព័រ

ជន​រងគ្រោះ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​បន្សល់​កំណត់ត្រា​១៦០​ទំព័រ

130604_07
សៀវភៅកំណត់ហេតុ អតីតជនរងគ្រោះក្នុងរបបខ្មែរក្រហម cd

ភ្នំពេញៈ លោក ប៉ូច យួនលី ដែល​ហាក់​បាន​ដឹង​មុន​ថា លោក​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​ហើយ​លោក​បាន​កត់​ត្រា​រឿង​រ៉ាវ​ទុក​រហូត​ទាល់​តែ​អស់​ទំព័រ​សៀវភៅ​១៦០​ទំព័រ។

ក្នុង​សៀវភៅ​ដាក់​កង​អតីត​គ្រូ​បង្រៀន​រូប​នេះ​រាយ​នាម​អ្នក​ដែល​លោក​ស្គាល់​ខណៈ​ពួកគេ​ស្លាប់​ម្នាក់​ម្តងៗ។ លោក​រៀប​រាប់​ពី​ភាព​ភ័យ​រន្ធត់​ដែល​កើត​ឡើង​ជុំវិញ​លោក​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង ជា​កន្លែង​ដែល​ខ្មែរ​ក្រហម​សម្លាប់​សមាជិក​គ្រួសារ​លោក​យ៉ាង​ច្រើន បន្ទាប់​ពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ដួល​រលំ​។ លោក​ក៏​កត់​ត្រា​ពី​ប្រវតិ្ត​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ដ៏​ខ្លី​មួយ ដោយ​រៀប​រាប់​ពី​ស្រឡាយ​ក្នុង​គ្រួសារ។ លើ​ក្រប​មាន​រូប​គ្រួសារ​រីករាយ​មួយ​ដែល​កំពុង​ហែល​ទឹក​បឹង​ជា​ទំព័រ​ដើម​ដែល​មិន​ស៊ី​គ្នា​នឹង​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​និង​ការ​តស៊ូ​ដែល​រៀប​រាប់​នៅ​ទំព័រ​ក្នុង​នៃ​សៀវភៅ​នេះ​ឡើយ។

លោក​សរសេរ​មុន​ត្រូវ​ចាប់​ខ្លួន​នៅ​ដើម​ខែ​សីហា​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ថា ៖ «​អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ការ​ដូច​សត្វ​ធាតុ ដូច​ម៉ាស៊ីន ហើយ​ពុំ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​សម្រាប់​អនាគត​ទេ»។ ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​រក​ឃើញ​រូប​ថត​គាត់​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។

លោក យួនលី ប្រគល់​សៀវភៅ​នេះ​ទៅ​ឲ្យ​កូន​ពេល​គេ​ដឹក​គាត់​តាម​រទេះ​ទៅ​ឃុំ​បន្ទាប់​ពី​រស់​នៅ​ជាង​១ឆ្នាំ ក្រោម​ការ​ឃ្លាំ​មើល​ពី​ទាហាន​ខ្មែរ​ក្រហម។​ពួកគេ​លាក់​សៀវភៅ​ក្នុង​បង្វិច​ខោ​អាវ​។ ពេល​នៅ​ជាប់​ឃុំ លោក យួនលី អត់​អាហារ​រហូត​ស្លាប់​។ សៀវភៅ​នេះ​ស្ថិត​ក្នុង​ដៃ​គ្រួសារ ៣៥ ឆ្នាំ។

អ្នក​ស្រី ប៉ូច វិសិដ្ឋនារី អាយុ​៥០ឆ្នាំ កូន​ស្រី​លោក​យួនលី ថ្លែង​ថា៖«​មាន​ប្រវតិ្ត​គ្រួសារ​ព្រឹត្តិការណ៍​និង​អ្វីៗ​ដែល​កើត​ឡើង​ចំពោះ​យើង​និង​អ្វីៗ​ដែល​គាត់​ដឹង​។ គាត់​ជា​គ្រូ​បង្រៀន ដូច្នេះ ខ្ញុំ​គិត​ថា បើ​សិន​គាត់​មាន​សៀវភៅ​និង​មាន​ពេល​ច្រើន គាត់​នឹង​សរសេរ​បន្ត​ច្រើន​ទៀត​»។

ក្រុម​គ្រួសារ​លោក យួនលី បាន​បរិច្ចាគ​អត្ថបទ​ដ៏​កម្រ​នេះ​ទៅ​ឲ្យ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា ពី​ថ្ងៃ​សុក្រ​មុន ដើម្បី​អាច​រក្សា​សៀវភៅ​នេះ​បាន​កាន់​តែ​ល្អ។

ការ​កត់​ត្រា​ក្នុង​សៀវភៅ​ជា​រឿង​ក្លាហាន​មួយ​ប្រឆាំង​នឹង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។ ខ្មែរ​ក្រហម​ចាត់​ទុក​ការ​សរសេរ​ជា​ជីវិត​របស់​អភិជន​។ គ្រូ​បង្រៀន​និង​វណ្ណៈ​ដែល​មាន​ការ​អប់រំ​ក្លាយ​ជា​គោល​ដៅ​នេះ​ដែល​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​លាក់​ប្រវត្តិ​ខ្លួន។

ការ​សរសេរ​មិន​បំផ្លាញ​ចោល​តែ​ទាំង​អស់​ទេ។ កម្មាភិបាល​ពិត​ជា​បាន​កត់​ត្រា​លើ​ការ​ណាត់​ជួប​និង​កម្មវិធី​ពេល​ខ្លះ​គេ​សរសេរ​សំបុត្រ​ស្នេហា​និង​គំនិត​ផ្ទាល់​ខ្លួន។

លោក ឆាំង យុ នាយក​ប្រតិបតិ្ត​នៃ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា ថ្លែង​ថា លោក​បាន​ប្រមូល​សៀវភៅ​ជាង​៥០០​ក្បាល​ពី​កម្មាភិបាល​ប៉ុន្តែ​ថា មាន​សៀវភៅ ៤ ឬ ៥ ក្បាល​ជា​របស់​ជន​រងគ្រោះ​ដែល​នៅ​សល់​ពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។ ប្អូន​ស្រី​លោក ឆាំង យុ បាន​លាក់​សៀវភៅ​កំណត់​ត្រា​នៅ​ក្រោម​គ្រែ ក្នុង​ខេត្ត​បន្ទាយ​មាន​ជ័យ រហូត​ម្តាយ​ឲ្យ​នាង​បំផ្លាញ​វា​ចោល។

សៀវភៅ​ក្រាស់ៗ មាន​តិច​តួច​ណាស់​ដូច្នេះ​ការ​បរិច្ចាគ​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល។ លោក ប៉ូច សុភ័ណ ស្វាមី​អ្នក​ស្រី នារី ប្រគល់​សៀវភៅ​នេះ​ឲ្យ​លោក ឆាំង យុ ពេល​បញ្ចាំង​ខ្សែ​ភាពយន្ត​ឯកសារ​ថ្ងៃ​ទី៣១ ខែ​ឧសភា ដោយ​សួរ​ថា​តើ មជ្ឈមណ្ឌល​ចង់​រក្សា​សៀវភៅ​នេះ​ឬ​ទេ?

លោក​ថ្លែង​ក្នុង​បទ​សម្ភាស​ថ្មី​មួយ​នៅ​ការិយាល័យ​លោក​ថា ៖ «​ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​សៀវភៅ​នេះ ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ញាប់​ញ័រ​»។

ក្នុង​អ៊ីមែល​ផ្ញើ​ទៅ​លោក សុភ័ណ ប៉ុន្មាន​ម៉ោង​បន្ទាប់​ពី​ការ​បរិច្ចាគ លោក ឆាំង យុ ចាត់​ទុក​សៀវភៅ​នេះ​ថា «​ជា​ការ​ចង​ចាំ​ប្រទេស​ជាតិ​របស់​ប្រជាជន​កម្ពុជា​គ្រប់​គ្នា​» ហើយ​ថា លោក​នឹង​«​រក្សា​សៀវភៅ​នេះ​ក្នុង​បណ្ណសារ សម្រាប់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​និង​សម្រាប់​កូន​ខ្មែរ​ដើម្បី​សិក្សា​ពី​ចំណុច​សំខាន់​នៃ​ប្រវតិ្តសាស្រ្ត​របស់​យើង​»។

លោក ឆាំង យុ មាន​ផែនការ​បក​ប្រែ​សៀវភៅ​នេះ​ពី​ភាសា​ខ្មែរ​ទៅ​អង់គ្លេស​តែ​មិន​បាន​ប្រាប់​ថា នៅ​ពេល​ណា​ទេ។

លោក យុ ក៏​កំពុង​តែ​អាន​សៀវភៅ​នេះ ដែល​រៀប​រាប់​អំពី ជីវប្រវតិ្ត​ផ្ទាល់​ខ្លួន ពី​ព្រឹត្តការណ៍​តូចៗ​។ កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​សៀវភៅ​១៦០​ទំព័រ​នេះ ចាប់​ពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ដួល​រលំ​ក្នុង​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​១៩៧៥ រហូត​រដូវ​ក្តៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ។

អ្នក​ស្រី នារី មាន​បង​ប្អូន​៩នាក់ ក្នុង​នោះ​បី​នាក់​ស្លាប់​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម។ ប្អូន​ប្រុស​ម្នាក់​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ក្នុង​ព្រៃ​បន្ទាប់​ពី​លួច​ជ្រូក​មក​ហូប​។ ម្តាយ​គាត់​នៅ​មាន​ជីវិត​រហូត​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ។

បញ្ហា​របស់​ឪពុក​គាត់​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ពេល​គាត់​ឈឺ ហើយ​ពុំ​មាន​របប​អាហារ​និង​ថ្នាំ​ពេទ្យ បន្ទាប់​ពី​ខ្មែរ​ក្រហម​រក​ឃើញ​រូប​ថត​គាត់​ត្រូវ​ជាប់​គុក​នៅ​កំពង់ត្រឡាច​លើ ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង​ជា​កន្លែង​គាត់​ស្លាប់​នៅ​ទី​នោះ​ហើយ​គាត់​តែង​តែ​ទៅ​គោរព​វិញ្ញាណក្ខន្ធ​ឪពុក។

មេ​ដឹក​នាំ​ចាស់ៗ ពីរ-បី​នាក់​ដែល​ធ្វើ​បាប​គ្រួសារ​អ្នក​ស្រី​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង រស់​នៅ​ទីនោះ​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ប៉ុន្តែ​គាត់​ចង់​ទុក​ឲ្យ​រដ្ឋ​អំណាច​ដោះស្រាយ៕ TK

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍