The Phnom Penh Post Search

Search form

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - សោក​នាដកម្ម​ ពលការិនី ​​ត្រឡប់​​ពី​​​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី

សោក​នាដកម្ម​ ពលការិនី ​​ត្រឡប់​​ពី​​​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី

ផាត សុខលាង ត្រូវ​បាន​ក្រុម​គ្រួសារ​ដាក់​ច្រវាក់​ជើង​ដោយសារ​តែ​មាន​បញ្ហា​សុខភាព​ក្រោយ​ត្រឡប់​ពី​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​។
ផាត សុខលាង ត្រូវ​បាន​ក្រុម​គ្រួសារ​ដាក់​ច្រវាក់​ជើង​ដោយសារ​តែ​មាន​បញ្ហា​សុខភាព​ក្រោយ​ត្រឡប់​ពី​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​។ ហេង ជីវ័ន

សោក​នាដកម្ម​ ពលការិនី ​​ត្រឡប់​​ពី​​​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី

កំពង់ចាមៈ ស្ថិត​ក្នុង​សម្លៀក​បំពាក់​រយ៉េរយ៉ៃ ផាត សុខលាង អង្គុយ​នៅ​កូន​ខ្ទម​តូច​មួយ​ជើង​ជាប់​ច្រវាក់​ស្ថិត​នៅក្នុង​ភូមិ​ថ្មី ឃុំ​ក្រឡា ស្រុក​កំពង់សៀម ខេត្ត​កំពង់ចាម​នាង​ត្រូវ​បាន​គ្រួសារ​សម្រេច​ដាក់​ច្រវាក់​ជើង​ដោយសារ​តែ​មាន​បញ្ហា​សុខភាព​តែងតែ​ដោះ​សម្លៀកបំពាក់​ចោល​រត់​ចោល​ផ្ទះ​ និង​ប្រើ​ហិង្សា​ទៅលើ​សមាជិក​គ្រួសារ​បន្ទាប់ពី​បាន​ចាកចេញ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទៅ​ធ្វើការ​ជា​ស្ត្រី​បម្រើ​តាម​ផ្ទះ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​បាន​ចំនួន​ ២ ​ខែ។

ផាត សុខហៀង ជា​កូន​ទី​ ២ ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ ៧ នាក់​នៅក្នុង​គ្រួសារ​ក្រីក្រ​មួយ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​យួរ​វ៉ាលិស​ជាមួយ​នឹង​លិខិត​ឆ្លងដែន​ចេញ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នៅក្នុង​ឆ្នាំ ២០០៤ ដោយ​សង្ឃឹម​ថា​នឹង​សន្សំ​ប្រាក់​កាក់​ដើម្បី​ជួយ​ទ្រទ្រង់​គ្រួសារ​ឲ្យ​មាន​ជីវភាព​ធូរធារ​ប៉ុន្តែ​ការ​រំពឹង​របស់​នាង​ និង​គ្រួសារ​របស់​នាង​មិន​បាន​ដូច​ការ​គិត​ទុក​ដោយសារ​តែ​នាង​បាន​ធ្លាក់​ខ្លួន​ឈឺ​ធ្ងន់​ភ្លេច​​ការ​ចងចាំ​ក្រោយពី​បាន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ទី​នោះ​បាន​រយៈពេល​ ២ ​ខែ​។

អង្គុយ​នៅ​ក្រោម​ផ្ទះ​ធ្វើ​អំពី​ឈើ​លោក សាន វ៉ាត អាយុ​ ៥៥​ ឆ្នាំ​ដែល​បាន​មើល​ថែ​កូនស្រី​អស់​រយៈពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​បាន​ថ្លែង​ថា សុខលាង រៀន​បាន​ត្រឹម​ថ្នាក់​ទី​ ៤ ​ប៉ុណ្ណោះ​ហើយ​មុន​នឹង​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នាង​បាន​ធ្វើការ​នៅ​តាម​​ផ្ទះ​គេ​នៅឯ​ទីរួមខេត្ត​កំពង់ចាម​។ ដោយសារ​តែ​បញ្ហា​ជីវភាព​ និង​​មាន​មិត្តភក្តិ​ជាច្រើន​បាន​បបួល​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នៅ​ឆ្នាំ ២០០៤ នាង​ក៏​​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​បោះបង់​ការងារ​នៅក្នុង​ស្រុក​​ចោល​ហើយ​ចាប់ផ្តើម​ឡើង​មក​ភ្នំពេញ​ដើម្បី​រៀន​រយៈពេល​បី​ខែ​មុន​នឹង​បញ្ជូន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី​។

ក្រោយពី​ដោះ​ច្រវាក់​ចេញ​ពី​ជើង​​កូនស្រី​បន្ទាប់ពី​នាង​មាន​អាការ​ធូរស្រាល​បន្តិច​លោក​ក៏​បាន​ពន្យល់​ពី​មូលហេតុ​ដែល​កូនស្រី​របស់​លោក​ដឹង​ថា​មាន​ការងារ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​ថា ​មិត្តភកិ្ត​នៅ​ក្បែរ​ភូមិ​គេ​មក​បបួល​ហើយ​កាល​នោះ​លោក​មិន​ចង់​​ឲ្យ​​ទៅ​ទេ​ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​តែ​មាន​​អ្នក​ភូមិ​ទៅ​ច្រើន​លោក​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ឲ្យ​កូន​ទៅ​ធ្វើការ​នឹង​គេ​ហើយ​សង្ឃឹម​ថា​បាន​ប្រាក់​​ខ្លះ​ដើម្បី​​ជួយ​គ្រួសារ​តែ​មិន​ត្រឹមតែ​មិន​បាន​ជួយ​គ្រួសារ​នោះ​ទេ​គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​កាន់តែ​លំបាក​ជាង​មុន​​​ដោយសារ​ត្រូវ​ការ​ថវិកា​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល​ជំងឺ​របស់​គេ​។

លោក​បន្ត​ថា៖«​កូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើការ​តែ​ពីរ​ខែ​សោះ​ត្រូវ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​បែប​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​តើ​ដោយសារ​តែ​គេ​ធ្វើ​បាប​ ឬ​ក៏​ដោយសារ​ស្អី​នោះ​ទេ។ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​កូន​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​​ថ្មី​សន្លាង​។ ខ្ញុំ​អាណិត​កូន​ណាស់​កូន​ខ្ញុំ​មុន​នឹង​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី​ជា​មនុស្ស​ត្រឹមត្រូវ​សោះ​»។

សុខលាង ត្រូវ​បាន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​នាង​ចាក់​សោ​ច្រវាក់​ចេញ​។
សុខលាង ត្រូវ​បាន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​នាង​ចាក់​សោ​ច្រវាក់​ចេញ​។ ហេង ជីវ័ន

ហាក់​ដូចជា​មាន​ការ​ភ័យខ្លាច​នៅពេល​ដែល​មាន​មនុស្ស​ចូល​នៅក្នុង​ភូមិ​របស់​លោក​ហើយ​កូនស្រី​ជាប់​ច្រវាក់​នៅ​ជើង​នោះ​លោក​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​មូលហេតុ​ដែល​ដាក់​ច្រវាក់​ដោយសារ​តែ​នៅពេល​ដែល​គេ​ធ្វើ​ទុក​ប្រើ​ហិង្សា និង​រត់​ទៅ​ថ្នល់​ជួន​កាល​ហៅ​​​​រថយន្ត​ជិះ​ទៅ​ភ្នំពេញ​ដែល​គ្រា​មួយ​នាង​បាន​បី​កូន​ដែល​ទើប​តែ​កើត​បាន​មួយ​ខែ​ឡើង​ទៅ​ភ្នំពេញ​ធ្វើឲ្យ​លោក​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ស្វែងរក​នាង​រហូត​លោក ទូរស័ព្ទ​ទៅ​វិទ្យុ​ឲ្យ​គេ​ជួយ​រក​។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «នាង​តែងតែ​ធ្វើ​ទុក ៣ ​ខែ​ម្តង​ហើយ​ធ្វើ​ទុក​ម្តងៗ​ប្រើ​ហិង្សា​គប់​របស់​របរ​ដែល​នៅ​ក្បែរ​ខ្លួន​ដូច្នេះ​មាន​តែ​ដាក់​ច្រវាក់​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ដាក់​ច្រវាក់​វា​ខុស​ច្បាប់​ប៉ុន្តែ​មិន​ដាក់​មិន​បាន​ជា​ពិសេស​នៅពេល​យប់​គឺ​ត្រូវតែ​ចាក់​ច្រវាក់​ពីព្រោះ​ខ្លាច​គេ​ធ្វើ​ទុក​រត់​ទៅ​ណា​បាត់​»។

អង្គុយ​នៅ​ក្រោម​ផ្ទះ​ដែល​ សុខលាង នៅ​អង្គុយ​ជាមួយ​នោះ​លោក​បាន​ថ្លែង​ថា​គេ​មួយ​ថ្ងៃ​កាត់​​មួយ​ថ្ងៃ​កោរ ប៉ុន្តែ​ធូរស្រាល​ជាង​មុន​គាត់​អាច​និយាយ​លេង​បាន​​ខ្លះ​បើ​ពី​មុន​ធ្វើ​ទុក​ដើរ​ស្រាត​ខោអាវ​ពេញ​តែ​ផ្សារ​ហើយ​អ្នក​ភូមិ​ដែល​គេ​ស្គាល់​គេ​ដឹង​ក៏​នាំ​មក​ផ្ទះ​វិញ។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖«​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ពេល​ខ្លះ​យើង​ចាក់​ច្រវាក់​គាត់​ចេញ​ឲ្យ​ដើរ​​នៅក្នុង​ភូមិ​តែ​ខ្ញុំ​ និង​ប្អូន​របស់​គេ​លួច​តាម​មើល​រហូត​ខ្លាច​គាត់​​រត់​នៅ​ថ្នល់​លើ»។

នៅពេល​ដែល​និយាយ​ដល់​ចំណុច​​នេះ​ សុខលាង ហាក់​ដូចជា​នៅ​ចងចាំ​ខ្លះៗ​ក៏​បាន​តប​ជា​សម្តី​វិញ​ថា​មូលហេតុ​ដែល​ខ្លួន​ចង់​ទៅ​ភ្នំពេញ​នោះ​គឺ​ដោយសារ​តែ​អផ្សុក​ចង់​ទៅ​មើល​ឃើញ​គេ​ឯង​ឲ្យ​អារម្មណ៍​សប្បាយ​។

នាង​ថ្លែង​ថា៖ «​ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​មើល​គេ​ហើយ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្លៀកពាក់​ស្អាតៗ​ចង់​​ធ្វើ​ជា​អ្នក​សម្អាង កៀប​សក់​ឲ្យ​ស្អាត​តែ​ខ្ញុំ​ក្រ​​»។

នៅពេល​ដែល​នឹក​ឃើញ​រឿងរ៉ាវ​ខ្លះៗ​នោះ​ សុខលាង បាន​ពន្យល់​ពី​ការងារ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​ថា​ការងារ​ដែល​ធ្វើ​នៅ​ទី​នោះ​គឺ​គេ​ឲ្យ​មើល​ផ្ទះ​ ជូត​ផ្ទះ​ បោក​ខោ​អាវ​ និង​ធ្វើ​ម្ហូប ប៉ុន្តែ​ធ្វើ​ការងារ​តាំង​​ពី​ព្រឹក​ព្រលឹម​រហូត​ដល់​ម៉ោង​​ ១ យប់​នាង​មិន​ហ៊ាន​ឈប់​សម្រាក​ទេ​ដោយសារ​តែ​ខ្លាច​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ស្តីបន្ទោស​​។ នាង​បាន​ថ្លែង​តាម​ដែល​នាង​ចាំ​តិចៗ​ថា៖ «​ខ្ញុំ​ធ្វើការ​ហត់​តែ​អត់​មាន​បាយ​ញ៉ាំ​ទេ​គឺ​ញ៉ាំ​តែ​នំប៉័ង​តែ​គេ​មិន​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ​ទេ​»។

ក្រោយពី​បាន​ធូរស្បើយ​បាន​មួយ​រយៈ​ សុខលាង ត្រូវ​បាន​ឪពុកម្តាយ​របស់​នាង​រៀបចំ​ឲ្យ​មាន​ប្តី​ហើយ​ចំណង​អាពាហិ៍​ពិពាហិ៍​ដ៏ខ្លី​នោះ​​បាន​បន្សល់​នូវ​​កូនស្រី​មួយ​ដែល​បច្ចុប្បន្ន​មាន​អាយុ​ ៥ ​ឆ្នាំ​ក្រោយមក​ក៏​ត្រូវ​បាន​យក​មក​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​នាង​វិញ​ដោយសារ​តែ​ជំងឺ​បាន​រើ​ឡើង​វិញ​។

លោក​បាន​ថ្លែង​ថា៖ «​ការ​ហើយ​ក៏​ស្រាប់តែ​ជំងឺ​រើ​ឡើង​វិញ​ហើយ​គ្រួសារ​ខាង​ប្តី​មិន​ទទួល​ខុសត្រូវ​ខ្ញុំ​ក៏​យក​កូន​ខ្ញុំ​មក​មើល​ថែ​វិញ​ជាមួយ​នឹង​ចៅស្រី​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ»។

លោក​បាន​ថ្លែង​ឲ្យ​ដឹង​បន្ត​ទៀត​ថា​កូន​របស់​ សុខលាង ត្រូវ​បាន​លោក​ និង​កូនៗ​របស់​លោក​ជា​អ្នក​មើល​ថែ​ហើយ​នៅពេល​ដែល​​ម្តាយ​របស់​គេ​ធូរស្រាល​ពួកគេ​ក៏​អង្គុយ​ជំនុំ​គ្នា​លេង​តាម​​ធម្មតា​តែ​លោក​មិន​អាច​ឲ្យ​កូន​របស់ សុខលាង​ គេង​ជាមួយ​ម្តាយ​ទេ​ខ្លាច​មាន​ប្រការ​អ្វី​មួយ​កើតឡើង។

លោក​ថា៖ «​ខ្ញុំ​យក​កូន​របស់​គេ​គេង​ជាមួយ​ពួក​ខ្ញុំ​ហើយ​ខ្ញុំ​ និង​ប្អូនៗ​របស់​ សុខលាង នៅពេល​យប់​ដេក​នៅ​ក្រោម​​ផ្ទះ​ដើម្បី​ជួយ​មើល​ថែ​គេ​»​។

លោក​បាន​រំឭក​ឡើង​ថា​មុន​នឹង​​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ម៉ាឡេស៊ី​លោក​​បាន​លួច​កត់​លេខ​ទូរស័ព្ទ​មិត្តភក្តិ​​លោក​នៅក្នុង​វ៉ាលិស​ខោអាវ​របស់​កូន​ដើម្បី​ឲ្យ​កូន​ទាក់ទង​មក​នៅពេល​ដែល​មាន​បញ្ហា​អ្វី​មួយ​កើតឡើង​ហើយ​អ្វីៗ​ដូច​ការ​គិត​របស់​លោក​គឺ​កូនស្រី​ធ្វើការ​បាន​ត្រឹម​តែ​ ២ ​ខែ​ក៏​ទូរស័ព្ទ​មក​ផ្ទះ​ប្រាប់​ថា​នៅ​ទៀត​មិន​បាន​ទេ​រូច​ក៏​ដាច់​ទំនាក់ទំនង​គ្នា​ហើយ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក​​ប្រហែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ធ្វើ​ទុក្ខ​ខ្លាំង​ត្រូវ​បាន​ម្ចាស់​ផ្ទះ​បញ្ជូន​មក​ស្ថានទូត​ខ្មែរ​ប្រចាំ​នៅ​ប្រទេស​គេ​នោះ​ហើយ​ស្ថានទូត​ក៏​បាន​ទាក់ទង​មក​លោក​ដើម្បី​យក​កូន​មក​វិញ​ដោយ​ទាមទារ​ឲ្យ​លោក​បង់​ប្រាក់​ ៥០០ ដុល្លារ។

លោក​បាន​បន្ត​ថា៖ ​«​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា​បើ​ខ្ញុំ​មាន​ប្រាក់​ ៥០០ ​ដុល្លារ​មិន​ចាច់​ឲ្យ​កូន​ទៅ​ធ្វើការ​នោះ​ទេ​។ ក្រោយមក​ប្រហែល​ជា​កូន​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ទុក្ខ​ខ្លាំង​ទើប​ស្ថានទូត​បញ្ជូន​កូន​ខ្ញុំ​មក​វិញ​»។

មិន​ខុស​ពី​ស្ថានភាព​របស់​ សុខលាង អ្នកស្រី វិច ក្រួច អាយុ​ ៤៥ ​ឆ្នាំ​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ស្តុកឃ្លោក ឃុំ​អូតាប៉ោង ស្រុក​បាកាន ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​ ឯ​នោះ​វិញ​ក្មួយ​ស្រី​របស់​អ្នកស្រី​ឈ្មោះ​ ងឹម អៀប អាយុ​ ៣៣​ ឆ្នាំ​ក៏​បាន​ទទួល​រង​នូវ​ទណ្ឌកម្ម​យ៉ាង​​ធ្ងន់ធ្ងរ​បណ្តាល​ឲ្យ​គាត់​និយាយ​មិន​បាន​ និង​តែងតែ​រត់​ពួន​នៅពេល​ដែល​ឃើញ​មនុស្ស​ប្រុស​។

អ្នកស្រី​ថ្លែង​ថា៖ «​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​គេ​ធ្វើ​អ្វី​លើ​ក្មួយ​ខ្ញុំ​នោះ​ទេ​ឲ្យ​តែ​ឃើញ​មនុស្ស​ប្រុស​រត់​ពួន​ហើយ​ភ័យ​រន្ធត់​»។

អង្គុយ​នៅក្នុង​កូន​ផ្ទះ​តូច​មួយ​ខណៈ​ក្មួយស្រី​ដេក​យោល​អង្រឹង​បាន​ថ្លែង​ថា​ឥឡូវ​គេ​រាង​ធូរស្រាល​បន្តិច​មិន​សូវ​ខ្លាច​មនុស្ស​ដូច​មុន​ក្រោយពី​គាត់​បាន​ហូប​ថ្នាំ​។ អ្នកស្រី​ថា៖ «​ខ្ញុំ​អាណិត​ក្មួយ​ណាស់​ហេតុ​តែ​អត់​ចង់​រក​ការងារ​ធ្វើ​ដើម្បី​បាន​លុយ​ចិញ្ចឹម​ប្អូនៗ​បែរ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​យ៉ាង​នេះ។ មុន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ម៉ាឡេស៊ី​គេ​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ដូចគេ​ឯង​»។

នៅពេល​ដែល​និយាយ​ពី​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នោះ​លោក​ សាន វ៉ាត បាន​ថ្លែង​ថា​លោក​មិន​ចង់​ឮ​ឈ្មោះ​ប្រទេស​នោះ​ទេ​ហើយ​លោក​ក៏​មិន​គាំទ្រ​ដែរ​ចំពោះ​រដ្ឋាភិបាល​ប្រទេស​កម្ពុជា​ និង​រដ្ឋាភិបាល​ម៉ាឡេស៊ី​នឹង​ចុះ​អនុស្សរណៈ​យោគយល់​គ្នា​ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការ​បញ្ជូន​ពលករ​ខ្មែរ​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​នោះ​វិញ​ពីព្រោះ​ពលករ​ជាច្រើន​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​នោះ​តែងតែ​មាន​បញ្ហា​ដូច​កូនស្រី​របស់​លោក​។ លោក​ថា៖ «ខ្ញុំ​ឮ​តែ​ឈ្មោះ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​ខ្ញុំ​ស្អប់​តែ​ម្តង​»។

គួរ​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា​កាល​ពី​ចុង​ឆ្នាំ​ ២០១១ កម្ពុជា​បាន​ប្រកាស​ផ្អាក​ការ​ជ្រើសរើស និង​បញ្ជូន​ពលករ​ខ្មែរ​ទៅ​ធ្វើ​ការងារ​តាម​ផ្ទះ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​ដោយ​មិន​កំណត់​ពេល​បន្ទាប់ពី​មាន​ពលករ​ខ្មែរ​ខ្លះ​ត្រូវ​ថៅកែ​ម៉ាឡេស៊ី​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​លើ​រាងកាយ​រហូត​ស្លាប់ និង​ខ្លះ​ទៀត​រំលោភ​ផ្លូវភេទ​ជាដើម​។

លោក ជួប ណារ៉ាត អគ្គនាយករង​នៃ​នាយកដ្ឋាន​ការងារ​នៃ​ក្រសួង​ការងារ​ថ្លែង​ថា​ដើម្បី​ការពារ​ដល់​ពលករ​របស់​យើង​ដែល​​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នោះ​គឺ​កម្ពុជា​ និង​ម៉ាឡេស៊ី​នឹង​គ្រោង​ចុះ MoU នា​ចុង​ឆ្នាំ​នេះ​ហើយ​ MoU រួម​បញ្ចូល​ការ​ការពារ​មួយ​ចំនួន​សម្រាប់​ពលករ​កម្ពុជា​ដូចជា​ការ​ធ្វើ​ការងារ ៨ ម៉ោង​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ការ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្នួល​នៅពេល​ថែម​ម៉ោង និង​ការ​ទទួល​បាន​ការ​ឈប់​សម្រាក​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​មួយ​ថ្ងៃ​ក្នុង​មួយ​សប្តាហ៍។

លោក​ថា៖ ​«​ពលករ​អាច​ទុក​លិខិត​ឆ្លងដែន​ដោយ​ខ្លួនឯង​ក្រុមហ៊ុន​អាច​យក​លិខិត​ឆ្លងដែន​ពី​កម្មករ​បាន​​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​យក​ទៅ​ធ្វើ​សៀវភៅ​ការងារ​»។

ក្នុង​ពិធី​បើក​កិច្ចប្រជុំ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​សហគមន៍​សង្គម‑វប្បធម៌ អាស៊ាន​កាលពី​ខែ​តុលា ឆ្នាំ ២០១២ លោក​នាយករដ្ឋមន្រ្តី ហ៊ុន សែន បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​​ការ​ពន្លឿន​កិច្ច​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ការ​ការពារ​ជាក់ស្តែង និង​ការ​លើក​កម្ពស់​សិទ្ធិ​ពលករ​​ចំណាក​ស្រុក​ខណៈ​ដែល​ពលករ​ចំណាក​ស្រុក​ប្រមាណ ២៨៥ លាន​នាក់​នឹង​មាន​ការ​ផ្លាស់ទី​ដោយ​សេរី​បន្ទាប់ពី​ឆ្នាំ​ ២០១៥ ។

លោក មឿន តុលា ប្រធាន​កម្មវិធី​ការងារ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​អប់រំ​ច្បាប់​សម្រាប់​សហគមន៍​ឲ្យ​ដឹង​ថា​មូលហេតុ​ដែល​តែងតែ​មាន​ការ​រំលោភបំពាន​មកលើ​ពលករ​បម្រើ​ការងារ​នៅ​តាម​ផ្ទះ​នោះ​គឺ​ដោយសារ​តែ​រដ្ឋាភិបាល​ពុំ​បាន​ធ្វើការ​តាមដាន​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ថា​តើ​ពលករ​ខ្មែរ​បញ្ជូន​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ខេត្ត​ណា​ខ្លះ​? ផ្ទះ​ណា​ខ្លះ​ ? និង​លក្ខខណ្ឌ​ការងារ​យ៉ាង​ម៉េច​​នោះ​ទេ​។

លោក​ថា៖«​បើ​ទោះបី​ជា​រដ្ឋាភិបាល​បាន​ផ្អាក​ការ​នាំ​ពលករ​ទៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​នៅ​​ឆ្នាំ​ ២០១១ ប៉ុន្តែ​គេ​នៅ​តែ​មាន​មធ្យោបាយ​នាំ​ពលករ​ទៅ​ដដែល​តាម​រូបភាព​ទេសចរណ៍​ជាដើម​ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ធ្វើឲ្យ​​ភាគី​ខាង​ម៉ាឡេស៊ី​មិន​ខ្វល់​អំពី​ការ​ស្នើសុំ​របស់​កម្ពុជា​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ការ​ចុះ​ MoU ពីព្រោះ​គេ​នៅ​តែ​មាន​ពលករ​ធ្វើការ»។

យោង​តាម​តួលេខ​ដែល​ផ្តល់​ដោយ​ក្រសួង​ធនធាន​មនុស្ស​ម៉ាឡេស៊ី​បច្ចុប្បន្ន​ពលករ​ខ្មែរ​ដែល​បាន​សុំ​ទិដ្ឋាការ​ស្នាក់នៅ និង​ធ្វើការ​នៅ​ប្រទេស​ម៉ាឡេស៊ី​សរុប​ចំនួន​ ១៣ ២៤៥ ​នាក់។ ក្នុង​នោះ​កម្មករ​ការងារ​ផ្ទះ ៧ ៧៩៦ នាក់​កម្មករ​សំណង់​ចំនួន​ ២៨០ នាក់​កម្មករ​រោងចក្រ​ចំនួន ៣ ៨០៦ ​នាក់​បុគ្គលិក​សេវាកម្ម​ចំនួន ៥៨៤ នាក់​កម្មករ​កៅស៊ូ​ចំនួន​ ៤២០ នាក់ និង​កម្មករ​ផ្នែក​កសិកម្ម​ចំនួន​ ៣៥៩ ​នាក់។

បើ​ទោះបី​ជា​ខ្លួន​មាន​សុខភាព​មិន​ល្អ​ក៏ដោយ​ក៏​នាង​បាន​គិត​ថា​នាង​ចង់​ឲ្យ​កូនស្រី​របស់​នាង​ទៅ​រៀន​នៅ​សាលា​ដូច​គេ​។ នាង​ថ្លែង​ថា៖ «​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​កូនស្រី​ខ្ញុំ​នៅពេល​ដែល​ធំ​ឡើង​ធ្វើការ​ខាង​សម្អាង»៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍