The Phnom Penh Post Search

Search form

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ហានិភ័យ​នៃ​ការ​ឆ្លង​មេរោគ​ចំពោះ​ឧបករណ៍​ព្យាបាល​ធ្មេញ​មិន​រម្ងាប់​មេរោគ




ហានិភ័យ​នៃ​ការ​ឆ្លង​មេរោគ​ចំពោះ​ឧបករណ៍​ព្យាបាល​ធ្មេញ​មិន​រម្ងាប់​មេរោគ

ពេទ្យធ្មេញ​កំពុង​ដកធ្មេញ​នៅ​គ្លីនិក​មួយ​​​កន្លែង​។
ពេទ្យធ្មេញ​កំពុង​ដកធ្មេញ​នៅ​គ្លីនិក​មួយ​​​កន្លែង​។ រូបថត Charlotte Pert

ហានិភ័យ​នៃ​ការ​ឆ្លង​មេរោគ​ចំពោះ​ឧបករណ៍​ព្យាបាល​ធ្មេញ​មិន​រម្ងាប់​មេរោគ

សៀមរាបៈ បន្ទាប់ពី​មាន​ការ​ឆ្លង​រាលដាល​នៃ​មេរោគ​អេដស៍ នៅក្នុង​ខេត្ត​បាត់ដំបង គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​ដែល​អនុវត្ត​ការព្យាបាល​ធ្មេញ​តាម​ទម្លាប់​ចាស់ ដែល​​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​ខ្លាំង​ឡើង​។

សញ្ញា​ធ្មេញ​​ធំ​មួយ​ ត្រូវ​បាន​ព្យួរ​​នៅ​ខាង​ក្រៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ធ្មេញ ដែល​​លោក លីម គឹមហួត បាន​អនុវត្ត​ការ​រកស៊ី​ជា​ពេទ្យធ្មេញ អស់​​រយៈពេល​ ៨ ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​​ ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​មាន​​​សញ្ញាបត្រ​សាកលវិទ្យាល័យ​ព្យួរ​នៅ​កន្លែង​​ធ្វើ​ធ្មេញ​របស់​លោក​ទេ។

លោក ហួត បាន​ថ្លែង​សារភាព​ដោយ​​ស្ទាក់ស្ទើរ​នៅ​គ្លីនិក​ព្យាបាល​ធ្មេញ​តូច​មួយ​​ និង​រាង​កខ្វក់​នៅ​ជិត​ផ្សារ​ក្រឡាញ់ ប៉ុន្មាន​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​សៀមរាប កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​​ថា​៖ «​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ទៅ​សាលា​ទេ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​រៀន​​​ធ្វើ​ធ្មេញ​ពី​គ្រូ​របស់​ខ្ញុំ​»។ «​​ខ្ញុំ​បាន​​រៀន​ពី​គ្រូ ហើយ​​បន្ទាប់មក​បាន​ចាប់ផ្តើម​​អនុវត្ត​ដោយ​ខ្លួនឯង​»។

លោក​បន្ត​ថា លោក​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​ធ្មេញ​ម្នាក់​ ឬ​ពីរ​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​​ហើយ​បាន​សម្អាត​ឧបករណ៍​​​របស់​លោក​​បន្ទាប់ពី​អ្នក​ជំងឺ​​ម្នាក់ៗ ប៉ុន្តែ​នៅពេល​សុំ​ឲ្យ​លោក​ប្រាប់​អំពី​​វិធីសាស្រ្ត​រម្ងាប់​មេរោគ​របស់​លោក​ លោក​បាន​បដិសេធ​ «ទេ ទេ ទេ» ហើយ​លោក​មិន​និយាយ​ថា​​មូលហេតុ​អ្វី​ទេ​ដែល​ធ្វើឲ្យ​លោក​​បដិសេធ​នោះ​។

អ្នកជំងឺ​​​​ប្រថុយ​នឹង​ហានិភ័យ​ច្រើន​ជាង​មុន​​​ ចំពោះ​ការ​ទៅ​ដក​ធ្មេញ​ ឬ​ព្យាបាល​​ធ្មេញ ជាមួយ​​​ពេទ្យធ្មេញ​ដែល​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​​។ ​​ប្រសិន​​បើ​ឧបករណ៍​​​​ដែល​​ប្រឡាក់​ឈាម​ និង​ទឹកមាត់​​មិន​​ត្រូវ​បាន​រម្ងាប់​មេរោគ​​ដោយ​​​ត្រឹមត្រូវ វា​នឹង​អាច​ចម្លង​មេរោគ​​ និង​​អាច​ចម្លង​ជំងឺ​ដែល​គំរាមកំហែង​ដល់​​​​ជីវិត​ផង​ដែរ​។ នេះ​បើ​តាម​អ្នកជំនាញ​​ផ្នែក​សុខភាព​។ ​ពេទ្យ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​គឺ ​មាន​​ច្រើន​​ណាស់ នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​។ ​គេ​​​ជឿ​ថា ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​​សញ្ញាបត្រ គឺ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​​ជាង​​​ពេទ្យធ្មេញ​​មាន​​សញ្ញាបត្រ ជាពិសេស​នៅ​តាម​ខេត្ត​។

ទោះ​ជា​យ៉ាងណា​ក្តី ​ដោយសារ​មាន​ការផ្ទុះ​ឡើង​នៃ​ការ​ឆ្លង​មេរោគអេដស៍​​នៅ​ឃុំ​រកា ស្រុក​សង្កែ​ខេត្ត​បាត់ដំបង កាល​ចុង​ឆ្នាំ​មុន ដែល​ក្នុង​​នោះ ប្រជាជន​ប្រមាណ​ ២៧៧ ​នាក់​​បាន​ឆ្លង​មេរោគអេដស៍​​បន្ទាប់ពី​ពួកគេ​​ព្យាបាល​ជំងឺ​​​ជាមួយ​គ្រូពេទ្យ​ក្នុង​ភូមិ​ដែល​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ និង​ប្រើ​ស៊ីរ៉ាំង​ដដែលៗ ដែល​នេះ​ជា​សញ្ញា​ដែល​​រដ្ឋាភិបាល​នឹង​ចាត់វិធានការ​។

បើ​តាម​វេជ្ជបណ្ឌិត​ Dr Callum Durward ​ប្រធាន​​នាយកដ្ឋាន​ផ្នែក​​ទន្តពេទ្យ​​​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​បញ្ញាសាស្រ្ត​ ​បាន​ឲ្យ​ដឹងថា គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​មិន​មាន​សញ្ញាបត្រ​​ធ្លាប់​កើត​មាន​​​ស្ទើរ​គ្រប់​ទីកន្លែង​នៅ​​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​។

ឧបករណ៍​សម្រាប់​រម្ងាប់​មេរោគ​សម្ភារ​ប្រើប្រាស់ នៅ​គ្លីនិក​ធ្មេញ​មួយ​​កន្លែង​។
ឧបករណ៍​សម្រាប់​រម្ងាប់​មេរោគ​សម្ភារ​ប្រើប្រាស់ នៅ​គ្លីនិក​ធ្មេញ​មួយ​​កន្លែង​។ រូបថត Charlotte Pert

លោក Callum Durward ​បន្ត​ថា​៖ «​ប្រទេស​នៅ​​អាស៊ីអាគ្នេយ៍​​​ភាគច្រើន​បំផុត មាន​គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​ច្រើន​​​កាល​​ ២០ ​​ឬ​ ៣០ ​ឆ្នាំ​មុន​។ ពួកគេ​បាន​ចុះបញ្ជី​​ខ្លួនឯង​ថា​ជា ប្រភេទ​គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​ជំនួយ និង​ព្យាបាល​មាន​កម្រិត ហើយ​នៅពេល​ពួកគេ​ចូល​និវត្តន៍ មិន​មាន​​ការអនុញ្ញាត​ឲ្យ​មាន​​បែប​​នេះ​ទៀត​ទេ​»។ «​ចំណែក​​នៅ​កម្ពុជា​វិញ ពួកគេ​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​បន្ត​អនុវត្ត​ និង​បណ្តុះបណ្តាល​កូនចៅ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​បន្ត​ប្រពៃណី​នេះ​»។

លោក​បន្ត​ថា ពេទ្យធ្មេញ​ដែល​ទទួល​ការបណ្តុះបណ្តាល​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​​​​ចង់​នៅ ភ្នំពេញ ខណៈ​នៅ​តាម​ខេត្ត​ គឺជា​គ្រូពេទ្យ​មិន​មាន​សញ្ញាបត្រ​»​។

គ្រូពេទ្យ​មិន​មាន​សញ្ញាបត្រ​ជាធម្មតា​អនុវត្ត​តែ​នីតិវិធី​ធម្មតា​ដូចជា ដកធ្មេញ ប៉ះ​ធ្មេញ​ និង​ដាក់​ធ្មេញ​​ធម្មតា ហើយ​ទទួល​បាន​ការ​ទៅ​ព្យាបាល​ច្រើន​ដោយសារ​តម្លៃ​ថោក និង​មាន​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​អ្នកជំងឺ​។

លោក​បន្ត​ថា​៖ «​​ជា​អកុសល គ្រូពេទ្យ​ប្រពៃណី​​មិន​ដែល​មាន​​ឱកាស​​​រៀន​​អំពី​នីតិវិធី​​ការពារ​​​​ការធ្លង​មេរោគ​​ផ្សេងៗ​ទេ ដូច្នេះ​គ្រាន់តែ​ធ្វើ​តាម​​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ប៉ុណ្ណោះ​​ដូចជា​ជូត​ឧបករណ៍​ជាមួយ​អាកុល ឬ​ចំហុយ ​ដែល​នេះ​ជា​វិធីសាស្រ្ត​មិន​អាច​ទុកចិត្ត​បាន​​ក្នុង​ការសម្លាប់​មេរោគ​»។

វិធីសាស្រ្ត​ដែល​មាន​ស្តង់ដារ​ល្អ​​​នៃ​ការ​សម្លាប់​មេរោគ លើ​ឧបករណ៍​​​ព្យាបាល​ធ្មេញ​​​ គឺ​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​​​ម៉ាស៊ីន​រម្ងាប់​មេរោគ​​ដែល​មាន​​ឈ្មោះ​ autoclave ដែល​អាច​​ចំហុយ​​រហូត​ដល់​ប្រហែល​​ ១២១ ​អង្សា​​។

លោក​​និយាយ​ទៀត​ថា​៖ «​​​វា​ងាប់​មេរោគ​​​ និង​​បាក់តេរី​ និង​ពួកមេរោគ​ផ្សិត​​យ៉ាង​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​»។​ លោក​បន្ត​ថា វិធីសាស្រ្ត​ដូចជា ដំា​ទឹករម្ងាប់ ឬ​ចំហុយ​ឧបករណ៍​​​ត្រាំ​ជាមួយ​ទឹក​សម្លាប់​មេរោគ និង​​​ជូត​ជាមួយ​​​អាល់កុល គឺ​មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ទេ​។ ឧបករណ៍​ទាំងនេះ​ ត្រូវការ​ការរម្ងាប់​មេរោគ​នៅក្នុង​សីតុណ្ហភាព​ត្រឹមត្រូវ​​​ និង​ពេលវេលា​យូរ​។

វេជ្ជបណ្ឌិត​ Reiko Tsuyuoka ​ប្រធាន​ក្រុម​​ផ្នែក​​ឆ្លើយតប​ និង​​ឃ្លាំមើល​ជំងឺ​ឆ្លង នៅ​អង្គការ​សុខភាព​ពិភពលោក​ បាន​​យល់ស្រប​ថា ​​ប្រសិន​បើ​គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​ប្រើ​ឧបករណ៍​ដែល​មិន​សម្លាប់​មេរោគ វា​ជា​ក្តីបារម្ភ​នៃ​ការឆ្លងមេរោគ​ដូចជា រោគអេដស៍​​ និង​ថ្លើម​​ប្រភេទ B និង C ។

វេជ្ជបណ្ឌិត​ Tsuyuoka ​បន្ត​ថា​៖ «​​មិន​​មាន​ការពិភាក្សា​ទូលំទូលាយ​ដើម្បី​កែលម្អ​គុណភាព​ និង​បទប្បញ្ញត្តិ​​ចំពោះ​គ្លីនិក​ដែល​មាន​​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ទេ»។

វេជ្ជបណ្ឌិត ហុង សូម៉េត​ ដែល​គ្លីនិក​របស់​លោក​មាន​ឈ្មោះ​ថា គ្លីនិក​ពេទ្យ​ធ្មេញ​ស្តង់ដារ ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​​ផ្លូវ​​ ៥៧ គឺជា​ពេទ្យធ្មេញ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពេទ្យធ្មេញ​​បញ្ចប់​ការសិក្សា​​បន្ទាប់ពី​​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម ហើយ​​​លោក​ជា​កូនប្រុស​​របស់​​ពេទ្យធ្មេញ​ដែល​មាន​​សញ្ញាបត្រ ដែល​បាន​អនុវត្ត​​ការព្យាបាល​​ធ្មេញ​ជាង​ ៤០ ​ឆ្នាំ​។ លោក​បាន​ថ្លែង​ថា​៖ «​​វា​ជួយ​ប្រជាជន​កម្ពុជា​​ច្រើន​ណាស់​​តាមរយៈ​ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ ពីព្រោះ​យើង​មិន​មាន​​ពេទ្យធ្មេញ​​ដែល​មាន​​លក្ខណសម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ច្រើន​ទេ»។

លោក​បញ្ជាក់​ថា​៖ «​បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ យើង​មាន​ពេទ្យធ្មេញ​​តែ​ប្រហែល​​ជា​ ៣០ ​នាក់​​​ប៉ុណ្ណោះ​​ដែល​នៅ​​សល់ ហើយ​ពួកគេ​ជា​ពេទ្យធ្មេញ​​​​ទទួល​បាន​ការបណ្តុះបណ្តាល​​ ឬ​ជំនួយ​»។ ​ទោះ​យ៉ាងណា​ក្តី លោក​យល់ស្រប​ថា​ ​ឥឡូវ​នេះ គួរ​មាន​ពេទ្យធ្មេញ​ដែល​មាន​សញ្ញាបត្រ​ជំនួស​​​​​ពេទ្យធ្មេញ​​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​។ ​

លោក​​និយាយ​​បន្ត​​ទៀត​ថា​៖ «​រដ្ឋាភិបាល​ គួរ​ចុះបញ្ជី​ពេទ្យធ្មេញ​​​ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​​ដឹង​អំពី​ចំនួន​ពេទ្យធ្មេញ​សិន​ហើយ​បន្ទាប់មក​ដាក់​​ចំណាត់ថ្នាក់​ពួកគេ ពីព្រោះ​​ពេទ្យធ្មេញ​ មិន​មាន​សញ្ញាបត្រ​មួយ​ចំនួន​ទំនើប​ដែរ​ ខណៈ​មួយ​​ចំនួន​​ទៀត​​ នៅ​មាន​កម្រិត​​ទាប​ខ្លាំង​នៅ​ឡើយ​​។ ​ខ្លះ​ចល័ត ពួកគេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ភូមិ​មួយ​ទៅ​​ភូមិ​មួយ​​ទៀត​​ជាមួយ​នឹង​កាបូប​ដាក់​ឧបករណ៍​​​នៅលើ​​កង់​​ ឬ​ម៉ូតូ ហើយ​ជិះ​ទៅ​ដកធ្មេញ​​តាមភូមិ​»​។

លោកវេជ្ជបណ្ឌិត សូម៉េត​​ថ្លែង​​​ទៀត​​​​ថា ហានិភ័យ​នៃ​ការ​ឆ្លងរោគ​គឺ «ខ្ពស់​» ​​​ប្រសិនបើ​ឧបករណ៍​ទាំងនោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​​សម្លាប់​មេរោគ​ត្រឹមត្រូវ​​​។ ​លោក​​បន្ត​ថា​៖ «​ប្រជាជន​ដែល​ឆ្លង​ជំងឺ​​​នឹង​មិន​ដឹង​ប្រភព​​ថា​ ឆ្លង​ពីណា​​​នោះ​ទេ ពីព្រោះ​ពួកគេ​ភាគច្រើន​បំផុត មិន​ធ្វើ​តេស្ត​ឈាម​ទៀងទាត់​»។ ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹង​ច្បាស់​ទេ​ថា​តើ​មាន​ពេទ្យ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​ចំនួន​ប៉ុន្មាន​នាក់​​ កំពុង​ប្រតិបត្តិការ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​។

លោក វេជ្ជបណ្ឌិត Durward និង លោកវេជ្ជបណ្ឌិត សូម៉េត ​បាន​ថ្លែង​ថា នៅ​​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ប្រហែល​ជា​មាន​បី​បួន​រយ​នាក់​ និង​ជាច្រើន​ទៀត​នៅ​តាម​ខេត្ត​។

បើ​តាម​ការសិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឡើង​កាលពី​ឆ្នាំ​មុន​​ ដោយ​​​វេជ្ជបណ្ឌិត ទឹម សមភួត ដែល​ជា​ពេទ្យធ្មេញ​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប បាន​រកឃើញ​ថា នៅក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប​មាន​ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​​ ៦០ ​នាក់ ខណៈ​ពេទ្យធ្មេញ​មាន​សញ្ញាបត្រ​ទទួល​បាន​ការបណ្តុះបណ្តាល​ត្រឹមត្រូវ​ គឺ​មាន​តែ​ ១៩ នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​មាន​តែ​ ៥ ​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​​ដែល​មាន​ម៉ាស៊ីន​រម្ងាប់​មេរោគ​​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ autoclave។

លោក​​ សមភួត ​​​បាន​គូសបញ្ជាក់​ថា​៖«​ខ្ញុំ​មាន​ការភ្ញាក់ផ្អើល​ដែល​មាន​ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​សញ្ញាបត្រ​ច្រើន​ជាង​ពេទ្យធ្មេញ​ដែល​មាន​ការបណ្តុះបណ្តា​ត្រឹមត្រូវ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​»។

គ្លីនិក​ទាំង​ ១០ ​​​នៅ​ជុំវិញ​ផ្សារ​អូរឫស្សី​ និង​នៅក្នុង​ខណ្ឌ​មានជ័យ ដែល​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្តិ៍​បាន​ចុះ​ទៅ​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​​ គឺ​មាន​ឯកសារ​​សញ្ញាបត្រ​សាកលវិទ្យាល័យ​ និង​អាជ្ញាប័ណ្ណ​​ចេញ​ត្រឹមត្រូវ​ដោយ​​សាលា​រាជធានីភ្នំពេញ ហើយ​​​ក្នុង​ចំណោម​នោះ​មាន​តែ​មួយ​​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​អះអាង​ថា បាន​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​រម្ងាប់​មេរោគ autoclave។

អ្នក​ខ្លះ​និយាយ​ថា ពួកគេ​ជឿថា ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​​​ គឺ​នៅ​តែ​មាន​​ច្រើន​នៅ​រាជធានីភ្នំពេញ ខណៈ​អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​និយាយ​​ថា ពេទ្យធ្មេញ​គ្មាន​​​អាជ្ញាប័ណ្ណ​​​ គឺ​មាន​តែ​នៅ​តាម​ខេត្ត​​ប៉ុណ្ណោះ។ ​នៅ​គ្លីនិក​ធ្មេញ​មួយ​​ឈ្មោះ Eung Huot Dantal ​​គ្រូពេទ្យ​ធ្មេញ​ម្នាក់​ដែល​​សុំ​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ​ បាន​ថ្លែង​ថា អ្នកស្រី​​​មិន​ចាំ​ទេ​ថា​តើ​ម៉ាស៊ីន​សម្លាប់​មេរោគ​​​របស់​អ្នកស្រី​ឈ្មោះ​អ្វី​។

គ្រូពេទ្យ​រូប​នេះ​បាន​ថ្លែង​បន្ត​ថា​​៖ ​«​វា​មិនចាំបាច់​​មើល​​ម៉ាស៊ីន​​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រើ​ទេ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​ដូច​ពេទ្យធ្មេញ​ភាគច្រើន​ប្រើ​ដែរ​»​។ «​វា​​ជា​មាស៊ីន​តៃវ៉ាន់​ដែល​អាច​ទិញ​បាន​នៅ​ម្តុំ​ផ្សារអូរឫស្សី​»។ «​​វា​ថោក​ជាង និង​ល្អ​ប្រើ គឺ​ដូច​ម៉ាស៊ីន​អាល្លឺម៉ង់​ដែរ​។ ​វា​មាន​ទឹកក្តៅ ទឹកត្រជាក់​​​​ និង​សម្ពាធ​ដែល​​អាច​សម្លាប់​​​បាក់តេរី​។ ​ពេទ្យ​ភាគច្រើន​បំផុត​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​មួយ​នេះ សូម្បីតែ​នៅ​គ្លីនិក​ធំៗ​ក៏​ប្រើ​ដែរ​»។

ស្រ្តី​រូប​នេះ​​បាន​និយាយ​ថា សញ្ញាបត្រ​​របស់​អ្នកស្រី​ គឺ​ជាក់ស្តែង ប៉ុន្តែ​បាន​អះអាង​ថា ពេទ្យធ្មេញ​​មួយ​ចំនួន​​​​អាច​ទទួល​បាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​​ដោយ មិន​ចាំបាច់​ទៅ​រៀន​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​​»។ ​អ្នកស្រី​ថ្លែង​ថា​៖ «​​ពួកគេ​គ្រាន់តែ​ទិញ​ឈ្មោះ​អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ញាបត្រ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​​​ដើម្បី​ទទួល​បាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ ហើយ​ពេល​​ខ្លះ​ពួកគេ​សូក​លុយ​»។

ទោះ​យ៉ាងណា​ក្តី វា​មិនមែន​តែ​ពេទ្យ​គ្មាន​​សញ្ញាបត្រទេ​ដែល​​​​​មិន​ធ្វើ​តាម​វិធីសាស្រ្ត​រម្ងាប់​​មេរោគ​​ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ​សូម្បីតែ​គ្រូពេទ្យ​​​​ធ្មេញ​ ដែល​មាន​​សញ្ញាបត្រ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​ និង​​អាជ្ញាប័ណ្ណ ក៏​មិន​​អនុវត្ត​តាម​​​វិធីសាស្រ្ត​​រម្ងាប់​មេរោគ​ត្រឹមត្រូវ​ដែរ​។

វេជ្ជបណ្ឌិត សូម៉េត ដែល​ជា​អនុប្រធាន​ក្រុមប្រឹក្សា​ទន្តពេទ្យ​​​កម្ពុជា​ បាន​​​ទទួល​ស្គាល់​ថា សូម្បីតែ​គ្រូពេទ្យ​​​​ធ្មេញ​ដែល​មាន​​សញ្ញាបត្រ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ និង​​អាជ្ញាប័ណ្ណ ក៏​មិន​​អនុវត្ត​តាម​​វិធីសាស្រ្ត​​រម្ងាប់​មេរោគ​ត្រឹមត្រូវ​ដែរ។ លោក​​ថ្លែង​​បន្ត​ថា​៖ «​គុណភាព​មិន​ប្រាកដ​ថា​ខ្ពស់​ជាទូទៅ​មិន​ទាន់​ទៅ​តាម​ស្តង់ដារ​នៅ​ឡើយ​ទេ​​»។ «​យើង​ត្រូវការ​បង្កើន​​ចំណេះដឹង​​ទន្តពេទ្យ​​ឯកជន​​ និង​គិលានុបដ្ឋាយិកា​»។

សូម្បីតែ​មន្ទីរពេទ្យ​រដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​​​​​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​រម្ងាប់​មេរោគ​ហួស​សម័យ​ និង​​មិន​គ្រប់គ្រាន់​​។ នេះ​បើ​តាម វេជ្ជបណ្ឌិត Chher Tepirou ​ប្រធាន​ការិយាល័យ​សុខភាព​​មាត់​នៃ​ក្រសួង​សុខាភិបាល​​។

ខណៈ​ស្តង់ដារ​តម្រូវ​ទាប​​បំផុត​​​​ គឺ​​ម៉ាស៊ីន​រម្ងាប់​មេរោគ autoclave កន្លែង​ខ្លះ​នៅ​ប្រើប្រាស់​​ឆ្នាំង​កម្ដៅ​ស្ងួត​នៅ​ឡើយ​។

វេជ្ជបណ្ឌិត ហុង សូម៉េត ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​ធ្មេញ​។
វេជ្ជបណ្ឌិត ហុង សូម៉េត ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​ធ្មេញ​។ រូបថត Charlotte Pert

លោកស្រី​ថ្លែង​ថា​៖ «​​ដោយសារ​ឧបករណ៍​​​នោះ​ចាស់​ណាស់​។ ពួកគេ​មិនមាន​ឧបករណ៍​ធ្វើ​តេស្ត​​ថា តើ​មេរោគ​​ត្រូវ​បាន​សម្លាប់​គ្រប់គ្រាន់​ហើយ​​ឬ​នៅ​។ ​យើង​មាន​ការ​បារម្ភ​ណាស់​អំពី​បញ្ហា​នេះ​»។

អង្គការ​​ដែល​​ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​បទប្បញ្ញត្តិ​ក្រុម​គ្រូពេទ្យ​​ដែល​គ្មាន​​​អាជ្ញាប័ណ្ណ​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ ជា​គណៈកម្មាធិការ​​ដើម្បី​ការលុបបំបាត់​ឱសថ​ក្លែងក្លាយ និង​សេវា​សុខាភិបាល​ខុសច្បាប់ ដែល​ជា​អង្គការ​ចម្រុះ​​ក្រសួង​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​ក្រសួង​សុខាភិបាល​។

ប្រធាន​មន្ទីរ​សេវាកម្ម​​មន្ទីរពេទ្យ លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត ស្រ៊ុន សុខ​ដែល​ជា​សមាជិក​នៃ​​​គណៈកម្មាធិការ​នេះ បាន​ថ្លែង​ថា ក្រសួង​សុខាភិបាល​និង​ក្រសួង​​​មហាផ្ទៃ បាន​ចេញ​​ប្រកាស​រួម​មួយ​កាល​ពីរ​ខែ​មុន បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ និង​ក្រុង​​ប្រមូល​ព័ត៌មាន​អំពី​សេវា​សុខភាព​ទាំងអស់​​ដែល​​ទាំង​មាន និង​គ្មាន​​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ បន្ទាប់ពី​មាន​ព័ត៌មាន​នៃ​ការផ្ទុះ​ឡើង​នូវ​មេរោគ​អេដស៍​នៅ​ឃុំ​រកា។

លោក បន្ត​​ថា សាលា​រាជធានី​​ភ្នំពេញ​បាន​រកឃើញ​ទន្តពេទ្យ ដែល​មិន​មាន​​លក្ខណសម្បតិ្ត​គ្រប់គ្រាន់​​​យ៉ាង​​ហោច​ណាស់ ៣១២ នាក់ ហើយ​​គណៈកម្មាធិការ​នេះ គ្រោង​នឹង​​ជួប​ប្រជុំ​គ្នា​ជាថ្មី​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ៨ ខែ​មេសា ដើម្បី​ពិភាក្សា​រក​វិធី​ល្អ​បំផុត​ក្នុង​ការដោះស្រាយ​​​បញ្ហា​នេះ​។ នៅពេល​សួរ​ថា ហេតុអ្វី​បានជា​រដ្ឋាភិបាល មិន​ចាត់​វិធានការ​លើ​ទន្តពេទ្យ​ដែល​​​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ទាំងនេះ លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត​ស្រ៊ុន សុខ បាន​​ឆ្លើយ​ថា វា​ជា​បញ្ហា​អាទិភាព​មួយ​។

លោក​បន្ត​ថា​៖ ​«​រដ្ឋាភិបាល បាន​​ផ្តោត​លើ​បញ្ហា​ផ្សេង​ទៀត មាន​ដូចជា​ការ​កាត់បន្ថយ​អត្រា​ស្លាប់​របស់​មាតា និង​កុមារ​។ ឥឡូវ​នេះ​យើង​ត្រូវ​​កំណត់​គោលដៅ​នេះ​។ បន្ទាប់ពី​ឃុំ​រកា បាន​កើត​​មាន​បញ្ហា យើង​កំពុង​តែ​ជំរុញ​ឲ្យ​បាន​លឿន​​។ ​យើង​នឹង​បង្ក្រាប​ទៅលើ​ទន្តពេទ្យ​ដែល​គ្មាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​» ។

ទោះបី​មិន​មាន​ចំណាត់ការ​ពី​រដ្ឋាភិបាល​ក៏ដោយ ក៏​វា​ទំនង​ជា​ថា គ្រូពេទ្យ​បុរាណ បាន​បង្ហាត់​ជំនាញ​អនុវត្តន៍​របស់​​ពួកគេ​បន្តិច​ម្តងៗ​ទៅ​​ទន្តពេទ្យ​ដែល​ទទួល​បាន​ការរៀនសូត្រ​ត្រឹមត្រូវ​។

កញ្ញា សុខ បុប្ផា វ័យ​ ២០ ​ឆ្នាំ ដែល​​ឪពុក​​របស់​នាង ជា​គ្រូ​ទន្តពេទ្យ​បុរាណ​ដែល​ទទួល​​បាន​ការ​រៀនសូត្រ​តពី​បងប្រុស​របស់​​គាត់ ពេល​នេះ​កំពុង​តែ​រៀន​​ឆ្នាំ​ទី ៣ លើ​មុខ​ជំនាញ​​វះកាត់​ធ្មេញ​ដែល​មាន​រយៈពេល​ ៧ ​ឆ្នាំ​នៅ​​សាកលវិទ្យាល័យ​ពុទ្ធិសាស្រ្ត។ បើ​ទោះ​ជា​យ៉ាងនេះ​ក្តី ក៏​ កញ្ញា គិត​ថា ឪពុក​របស់​នាង​ជា​ទន្តពេទ្យ​ល្អ​ម្នាក់។

កញ្ញា​បន្ត​ថា គាត់ ទទួល​ស្គាល់​ថា វា​មាន​សារៈសំខាន់​​ដែល​បាន​ទៅ​សិក្សា​នៅ​​​សាកលវិទ្យាល័យ​។ កញ្ញា បាន​រៀបរាប់​បន្ត​ថា​៖ «​​ដោយសារ​តែ​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ យើង​​ត្រូវការ​វិញ្ញាបនបត្រ​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ​ដើម្បី​ក្លាយ​ជា​ទន្តពេទ្យ​ម្នាក់ ​ដែល​មាន​លក្ខណសម្បត្តិ​គ្រប់គ្រាន់​ ដើម្បី​ទទួល​បាន​អាជ្ញាប័ណ្ណ​ទន្តពេទ្យ​ដើម្បី​​ធ្វើការ ​ឬ​បើក​អាជីវកម្ម​ផ្ទាល់​ខ្លួន និង​ដើម្បី​រៀន​បច្ចេកទេស​ថ្មី​នេះ​»។

កញ្ញា បន្ត​ថា ឪពុក​នាង បាន​ទិញ​ប្រដាប់​រម្ងាប់​មេរោគ​ត​តាម​ការណែនាំ​របស់​នាង បន្ទាប់ពី​នាង​បាន​ចាប់ផ្តើម​សិក្សា​ទន្តពេទ្យ​។

លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត Durward បាន​ថ្លែង​ថា រឿង​សំខាន់​បំផុត​នៅពេល​នេះ គឺ​ត្រូវ​បញ្ឈប់​គ្រូពេទ្យ​បុរាណ​កុំ​ឲ្យ​បណ្តុះបណ្តាល​សិស្ស​​ក្រៅ​ផ្លូវការ​។

លោក បន្ត​ថា​៖​«​វា​ទំនង​ជា​ថា វា​នឹង​នៅ​​តែ​បន្ត ចំណែកឯ​ប្រទេស​ផ្សេង​​ទៀត ​បាន​បញ្ឈប់​វា​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​និយាយ​ថា ​គេ​ត្រូវ​បិទ​គ្លីនិក​ទាំងអស់​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​យ៉ាង​​ហោច​ណាស់ ពួកគេ​គួរតែ​ចុះឈ្មោះ មាន​ការបណ្តុះបណ្តាល​ពួកគេ​នៅក្នុង​ការគ្រប់គ្រង​ការឆ្លងមេរោគ​ឲ្យ​​បាន​​ល្អ កំណត់​ពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​»​៕ PS/NR

រាយការណ៍​បន្ថែម វ៉ាន់ ស្រីណុច​ (ឈ្មោះ​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បាន​ប្តូរ​ដើម្បី​ការពារ​អត្តសញ្ញាណ​)

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍