The Phnom Penh Post Search

Search form

អនាគត​នៃ​ការអប់រំ​នៅ​កម្ពុជា​ តាមរយៈ​ចក្ខុវិស័យ​របស់​អ្នក​អប់រំ

Content image - Phnom Penh Post

អនាគត​នៃ​ការអប់រំ​នៅ​កម្ពុជា​ តាមរយៈ​ចក្ខុវិស័យ​របស់​អ្នក​អប់រំ

ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​អប់រំ តើ​អ្នក​វាយតម្លៃ​ការរីកចម្រើន​នៃ​ការអប់រំ​នៅ​កម្ពុជា​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ចុងក្រោយ​យ៉ាង​ដូចម្តេច​? និង​តើ​គុណវិបត្តិ​អ្វី​ខ្លះ​ដែល​ត្រូវការ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ជាបន្ទាន់​?

ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​កន្លង​មក​នេះ​វិស័យ​អប់រំ​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​យ៉ាងខ្លាំង វា​ទទួល​បាន​ការទទួល​ស្គាល់​កាន់តែ​ច្រើន​។

នៅពេល​នេះ​ប្រជាជន​ដឹង​ពី​សារៈសំខាន់​នៃ​ការអប់រំ​ល្អ​ដោយ​វា​គឺជា​មូលដ្ឋានគ្រឹះ​សម្រាប់​កំណើន​បញ្ញា និង​ដើម្បី​ប្រកួតប្រជែង​នៅក្នុង​ពិភពលោក​។ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​រដ្ឋាភិបាល​បាន​ពង្រឹង​គោលនយោបាយ​របស់​ខ្លួន​ក្នុងការ​គាំទ្រ​ដល់​វិស័យ​អប់រំ ប៉ុន្តែ​យើង​ត្រូវ​ចំណាយពេល​យូរ ដើម្បី​ធ្វើឲ្យ​ដំណើរ​ប្រសើរ ជាពិសេស​នៅក្នុង​តំបន់​ជនបទ​ដែល​មាន​គម្លាត​នៃ​ការអប់រំ​ប្រកប​ដោយ​គុណភាព​។

តើ​អ្នក​យល់ស្រប​ថា ការអប់រំ​នៅ​តែ​មាន​គម្លាត​កើនឡើង​រវាង​ការអប់រំ​នៅ​ទីប្រជុំជន និង​ជនបទ​ដែរ​ឬ​ទេ​?

បាទ​! ការអប់រំ​នៅ​មាន​គម្លាត​ដ៏ធំ​មួយ​រវាង​គុណភាព​នៃ​ការអប់រំ​នៅក្នុង​ទីក្រុង និង​ជនបទ​។ ខេត្ត​ដាច់ស្រយាល​នៅ​តែ​ខ្វះ​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ជា​មូលដ្ឋាន​ដូចជា​ផ្លូវថ្នល់ សម្ភារ​សាលារៀន ការខ្វះខាត​គ្រូបង្រៀន និង​ធនធាន​នានា​នៅ​មាន​កម្រិត​។ គ្រូបង្រៀន​ដែល​បញ្ចប់​ការសិក្សា​រួច​មាន​ភាពស្ទាក់ស្ទើរ​ក្នុង​ការ​ធ្វើការ​នៅតាម​ខេត្ត​។

ដូច្នេះ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​អប់រំ​អាជីព តើ​អ្នក​មាន​ដំបូន្មាន​ក្នុង​ការ​ដោះស្រាយ​លើ​បញ្ហា​ទាំងនេះ​បាន​ដោយ​របៀប​ណា​?

យើង​ត្រូវ​បញ្ជូន​គ្រូបង្រៀន​ដែល​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ទៅ​បង្រៀន​នៅតាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា ហើយ​ដើម្បី​ធ្វើ​ដូចនេះ​បាន​ រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​ផ្តល់​នូវ​ការលើក​ទឹកចិត្ត​មួយ​ចំនួន​ដើម្បី​លើក​ទឹកចិត្ត​ដល់​ពួកគេ ឧទាហរណ៍​ប្រាក់ខែ​បន្ថែម ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ ឬ​ដំឡើង​តំណែង​បន្ទាប់ពី​បញ្ចប់​ការងារ​។

លើស​ពី​នេះ ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ «​ការដាក់​កំហិត​» ឱ្យ​គ្រូបង្រៀន​ទៅ​បង្រៀន​នៅតាម​ខេត្ត​។ ហើយ​រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​ផ្តល់​កម្ចី​ការប្រាក់​ទាប​ដល់​សិស្ស​ដែល​ចង់​បន្ត​ការសិក្សា​ដូចជា​នៅក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម ឬ​កន្លែង​កែច្នៃ​ម្ហូបអាហារ​។ នៅ​តំបន់​ជនបទ ឪពុកម្តាយ​លក់​ដីធ្លី ផ្ទះ និង​យានជំនិះ​របស់​ពួកគេ​ដើម្បី​ឲ្យ​កូនៗ​របស់​ពួកគេ​មក​រៀន​បន្ត​នៅក្នុង​ទីក្រុង​នានា​។

ស្ថាប័ន​អប់រំ​ភាគច្រើន​ត្រូវ​បាន​ប្រមូលផ្តុំ​នៅតាម​បណ្តា​ទីក្រុង ហើយ​សិស្សានុសិស្ស​នៅ​តាម​ជនបទ​​​បាត់បង់​ការអប់រំ​ប្រកប​ដោយ​គុណភាព​ទាំងនេះ​។ តើ​អ្នក​យល់​យ៉ាង​ដូចម្តេច​?

អ្នកមាន​ភាគច្រើន​ស្ថិតនៅ​តំបន់​ទីប្រជុំជន ហើយ​ពួកគេ​អាច​មាន​លទ្ធភាព​បញ្ជូន​កូន​របស់​ពួកគេ​ទៅ​ស្ថាប័ន​ឯកជន និង​សាលា​អប់រំ​ឯកជន ដែល​មាន​ពេញ​នៅក្នុង​ទីក្រុង​។ ការវិនិយោគ​ពី​ស្ថាប័ន​បរទេស​ក៏​មិន​ទៅ​វិនិយោគ​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា​ដែរ ដោយសារ​តែ​ខ្វះខាត​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ គ្មាន​ចង្វាក់​ផលិតកម្ម ហើយ​ភាគច្រើន​នៅ​តែ​ពឹង​ផ្អែកលើ​វិស័យ​កសិកម្ម​។ ដូច្នេះ​វា​ពិបាក​ក្នុង​ការបង្កើត​ស្ថាប័ន​នានា​នៅ​តាម​ជនបទ​។

ប៉ុន្តែ​នេះ​មិនមែន​ជា​និន្នាការ​​​ល្អ​​​ទេ ព្រោះ​វា​អាច​បង្កើត​វិសមភាព​សង្គម​ក្នុង​រយៈពេល​វែង​។ តើ​អ្នក​មាន​ការព្រួយបារម្ភ​ពី​ស្ថានភាព​ទូទៅ​បែប​នេះ​ដែរ​ឬ​ទេ​?

វា​ជា «​និន្នាការ​គ្រោះថ្នាក់​» ប្រសិន​បើ​គ្មាន​ការបែងចែក​ការអប់រំ​ និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ស្មើៗ​គ្នា​ទេ វា​នឹង​មាន​ភាពខុសគ្នា​។ យើង​នឹង​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​តែ «​សេដ្ឋកិច្ច​មិន​ស្មើភាព “blue collar economy”» និង​នៅតែ​រក្សា​ផលិតកម្ម​ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​។ នេះ​គឺជា​ផ្លូវ​គ្រោះថ្នាក់ ហើយ​យើង​អាច​ធ្លាក់​ចូល​ក្នុង​ភាពច្របូកច្របល់​សេដ្ឋកិច្ច ប្រសិន​បើ​មិន​បាន​ដោះស្រាយ​។

ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាពលរដ្ឋ​ចំនួន ១៦ លាន​នាក់ ភាគច្រើន​គឺ​រស់នៅ​តំបន់​ជនបទ ហើយ​មាន​តែ​ ៣ ​លាន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​រស់​នៅក្នុង​ទីក្រុង​។ អ្នក​គ្មាន​ការអប់រំ​ត្រឹម​ត្រូវ​មាន​និន្នាការ​ធ្វើការ​ចំណាកស្រុក​ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស ដូចជា​ប្រទេស​ថៃ កូរ៉េ និង​ជប៉ុន​ដែល​ពួកគេ​ធ្វើការ​ជា​កម្មករ​ធ្វើ​ដោយ​ប្រើ​កម្លាំង​។ រាជរដ្ឋាភិបាល​បាន​ធ្វើ​ការងារ​ដ៏អស្ចារ្យ​មួយ​ដើម្បី​លើក​កម្ពស់​ការអប់រំ​ និង​ការងារ​។ ទាំង​នេះ​មាន​សន្តិភាព​ និង​ស្ថិរភាព​សេដ្ឋកិច្ច​នាពេល​បច្ចុប្បន្ន ដូច្នេះ​វិស័យ​ឯកជន​ត្រូវតែ​ពង្រឹង​បន្ថែម​ធ្វើឱ្យ​បាន​កាន់តែ​ច្រើន​។

តើ​វិស័យ​ណា​ខ្លះ​ដែល​ត្រូវការ​ការយក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ជាបន្ទាន់ ក្រៅពី​ការអប់រំ​តាម​ជនបទ​?

ដូចគ្នា​នឹង​វិស័យ​អប់រំ សុខុមាលភាព​គឺ​មាន​សារៈសំខាន់​ដូច​គ្នា​សម្រាប់​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ប្រទេស​។ រាជរដ្ឋាភិបាល​គួរ​ធ្វើអ្វី​ដែល​ខ្លួន​បាន​រៀបចំ​ពី​មុន​ដូច​ការកែប្រែ​វិស័យ​អប់រំ​។ មនុស្ស​ជាច្រើន​បាន​ចំណាយ​ថវិកា​យ៉ាង​ច្រើន​ដើម្បី​ព្យាបាល​ជំងឺ​នៅ​បរទេស​។

ប្រទេស​កម្ពុជា​ខ្វះ​បុគ្គលិក​ថែទាំ​សុខភាព​វិជ្ជាជីវៈ​ដូចជា​គ្រូពេទ្យ​វះកាត់ និង​អ្នកជំងឺ​សរសៃប្រសាទ​វិកលចរិត​។ រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​កសាង​ទំនុកចិត្ត​ដល់​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ថែទាំ​សុខុមាលភាព​។

ប៉ុន្តែ​វា​មិនមែន​ជា​ការងារ​ងាយស្រួល​នោះ​ទេ ព្រោះ​វា​ជា​បញ្ហា​ស្មុគស្មាញ​ដែល​ជា​បញ្ហា​រ៉ាំរ៉ៃ​ហើយ​ការសម្រេចចិត្ត​ចាំបាច់​ត្រូវ​ធ្វើ​ដើម្បី​ធ្វើ​វិសោធនកម្ម​វិស័យ​នេះ​។

តើ​មាន​គ្រឹះស្ថាន​នានា​បង្កើត​គុណសម្បត្តិ​ ឬ​និស្សិត​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ដែល​មាន​ជំនាញ​សម្រាប់​សេដ្ឋកិច្ច​រីកលូតលាស់​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស ឬ​មាន​ការ​ខកខាន​ក្នុង​ការ​ផ្គត់ផ្គង់ និង​តម្រូវការ​នៅក្នុង​ទីផ្សារ​ការងារ​?

យើង​ខ្វះ​ធនធាន​មនុស្ស ហើយ​យើង​មិន​ទាន់​មាន​ជំនាញ​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​ធនធាន​ត្រឹមត្រូវ​នៅ​ឡើយ​ទេ​។ យើង​ធ្វើ​ការស្រាវជ្រាវ​ និង​អភិវឌ្ឍតិចតួច គ្មាន​អនុស្សរណៈ​នៃ​ការយោគយល់​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​ណា​សម្រាប់​ការបណ្តុះ​បណ្តាល​ដល់​សិស្ស​ដើម្បី​ហាត់​ការងារ​នៅ​ឡើយ​ទេ​។

យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង «​ផលិតកម្ម​ចម្រុះ​» ។ យើង​ខ្វះ​ការគាំទ្រ​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុ ធនធាន​ដូចជា​កន្លែង សម្ភារ​ស្រាវជ្រាវ បណ្ណាល័យ ដូចជា​នៅ​ប្រទេស​ថៃ សិង្ហបុរី តៃវ៉ាន់ និង​បណ្តា​ប្រទេស​កំពុង​អភិវឌ្ឍន៍ និង​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍​ដទៃ​ទៀត​ទេ​។

ទោះបី​ជា​មាន​គុណវិបត្តិ​ខ្វះខាត​ជាច្រើន​ក៏ដោយ ក៏​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​លេច​ឡើង​នូវ​សេដ្ឋកិច្ច​ដែល​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជា​បណ្តើរៗ​។ តើ​អ្វី​ដែល​បាន​រួម​ចំណែក​ដល់​រឿង​ជោគជ័យ​នៃ​ប្រទេស​នេះ​?

មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​តែងតែ​ត្រូវ​បាន​លាតត្រដាង​ហើយ​ពួកគេ​មាន​ឆន្ទៈ​ប្រជែង​នឹង​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ដែល​ជោគជ័យ ហើយ​ពួកគេ​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ជីវិត​ល្អ ចង់​បាន​ការអប់រំ​ល្អ ចង់​ធ្វើ​ដំណើរ ហើយ​ពួកគេ​ចង់​បាន​នូវ​ស្ដង់ដារ​សង្គម​កាន់តែ​ខ្ពង់ខ្ពស់​។ កត្តា​ទាំងអស់​នេះ​ហើយ​ដែល​ជំរុញ​ឲ្យ​សហគមន៍​សហគ្រិន​មាន​ការចាប់​អារម្មណ៍​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ឱ្យ​ពួកគេ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម បង្កើត​កម្មវិធី​កុំព្យូទ័រ និង​បង្កើត​សហគ្រាស​ធុន​តូច​ និង​មធ្យម​។

តើ​អ្នក​មាន​សុទិដ្ឋិនិយម​ថា​កម្ពុជា​នឹង​បន្ត​ការកើនឡើង​ក្នុង​ប៉ុន្មាន​ទសវត្សរ៍​ខាង​មុខ​នេះ​ដែរ​ឬ​ទេ​?

ខ្ញុំ​មាន​សុទិដ្ឋិនិយម​ចំពោះ​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច និង​នយោបាយ​របស់​ប្រទេស​នេះ​។ ប្រទេស​កម្ពុជា​គឺជា «​ទឹកដី​មាន​ជីជាតិ​» ហើយ​កម្ពុជា​គឺជា​ប្រទេស​សេដ្ឋកិច្ច «​កូន​ខ្លា​» ។ ប្រទេស​កម្ពុជា​នឹង​បន្ត​រីកចម្រើន​ពីព្រោះ​មាន​ស្ថិរភាព​នយោបាយ ប្រជាជន​មាន​ការចាប់​អារម្មណ៍​ក្នុង​ការឈាន​ទៅ​មុខ ហើយ​ងាយស្រួល​ធ្វើ​ពាណិជ្ជកម្ម​នៅ​ទី​នេះ​មិន​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ខ្លះ​ដែល​អស្ថិរភាព​នយោបាយ​ប៉ះពាល់​ដល់​ការអភិវឌ្ឍ​ន៍។

ប៉ុន្តែ​ការលូតលាស់​នេះ​គឺ​ផ្តោត​តែ​​នៅក្នុង​តំបន់​ទីប្រជុំជន​ហើយ​វា​មិនមែន​គ្រប់​ទីកន្លែង​ទេ​ព្រោះ​វា​អាច​នាំ​ទៅ​រក​វិសមភាព​ធនធាន​ទ្រព្យសម្បត្តិ​។ តើ​អ្នក​យល់ស្រប​ថា​អ៊ីចឹង​ទេ​?

បាទ! នេះ​គឺជា​ការព្រួយបារម្ភ​។ ប្រសិន​បើ​នៅ​មាន​គម្លាត​ជនបទ​ និង​ទីក្រុង​លូតលាស់ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ការអភិវឌ្ឍ​មិន​ស្មើគ្នា​នោះ វា​អាច​បង្ក​ភាពចលាចល​។ យើង​មិន​អាច​មាន​អ្នកក្រ​ច្រើន​ទេ វា​នឹង​បង្កើត​ភាព​មិន​ចុះ​សម្រុង​នៅក្នុង​សង្គម​។ មិន​មាន​រោងចក្រ មិន​មាន​ប្រព័ន្ធ​ធារាសាស្ត្រ​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​កសិដ្ឋាន ឬ​ការងារ​នៅក្នុង​តំបន់​ជនបទ ដូច្នេះ​ធនធាន​ក្មេងៗ​ច្រើន​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​ទៅ​ទីក្រុង ខណៈ​ដែល​មនុស្ស​ចាស់ និង​កុមារ​ត្រូវ​ជាប់គាំង​នៅតាម​ខេត្ត​។

តំបន់​ជនបទ​នៅ​កម្ពុជា​អាច​ជា​សហគមន៍​ដែល​មិន​មាន​ដំណើរការ​ល្អ​ជាមួយ​អត្រា​ការ​លែងលះ​ខ្ពស់ និង​ភាព​មិន​ចុះសម្រុង​ក្នុង​គ្រួសារ​។ នៅ​ទីបំផុត​នេះ​អាច​នាំ​ទៅ​រក​ភាពចលាចល​សង្គម និង​ក្លាយ​ជា​សង្គម​ដែល​មិន​មាន​ការអភិវឌ្ឍ ហើយ​នេះ​គឺជា​រឿង​គួរ​ឱ្យ​ព្រួយបារម្ភ​។

ក្នុង​នាម​ជា​សហគ្រិន​ជោគជ័យ និង​សប្បុរសជន​មួយ​រូប អ្វី​ដែល​ជា​សេចក្តី​ប្រាថ្នា​របស់​អ្នក​?

អ្នក​ពាក់ព័ន្ធ​ទាំងអស់​ត្រូវ​តែ​ចូលរួម​ក្នុង​ការកសាង​ប្រទេស​ និង​បញ្ឈប់​ការ​គ្រាន់តែ​និយាយ​បញ្ជា ដើម្បី​ឱ្យ​ប្រទេស​នេះ​អាច​អភិវឌ្ឍ​បន្ថែម​ទៀត​បាន ប្រជាជន​អាច​រីករាយ​នឹង​សន្តិភាព​ និង​សន្តិសុខ​ក្នុង​ប្រទេស​។

សង្ឃឹម​ថា​រាជរដ្ឋាភិបាល​ជាមួយ​នឹង​អាណត្តិ​ថ្មី​របស់​ខ្លួន​នឹង​ផ្តោត និង​លើក​កម្ពស់​ផ្នែក​សំខាន់ៗ​មួយ​ចំនួន​ដូចជា​ការថែទាំ​សុខុមាលភាព ការអប់រំ ការដឹកជញ្ជូន វិស័យ​កសិកម្ម និង​ទេសចរណ៍​ពីព្រោះ​វិស័យ​ទាំងអស់​នេះ​នឹង​ក្លាយ​ជា​កម្លាំង​នៃ​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច និង​ជា​ឱកាស​បង្កើត​ការងារ និង​ជួយ​កាត់បន្ថយ​វដ្ត​នៃ​ភាពក្រីក្រ​៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍