The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ការ​វិភាគ​នយោបាយ​បែប​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក

ការ​វិភាគ​នយោបាយ​បែប​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក

ថ្នាក់​ដឹក​នាំគណ​បក្ស​ជាប់​ឆ្នោត​ទាំង​ពីរ​ក្នុង​ជំនួប​មួយនា​ពេល​​កន្លង​មក​​​។
ថ្នាក់​ដឹក​នាំគណ​បក្ស​ជាប់​ឆ្នោត​ទាំង​ពីរ​ក្នុង​ជំនួប​មួយនា​ពេល​​កន្លង​មក​​​។ ហេង ជីវ័ន

ការ​វិភាគ​នយោបាយ​បែប​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក

“ដើរ​មួយ​ជំហាន គិត​មួយ​ជំហាន” ជា​ពាក្យ​ចាស់​មួយ​ដែល​គេ​ប្រើ​នៅ​ពេល​ទាល់​ច្រក មិន​ដឹង​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ចំពោះ​មុខ​បែប​ណា គឺ​គេ​លែង​អាច​ធ្វើ​អ្វី​ដើម្បី​កែ​ប្រែ​ស្ថានការណ៍​បាន ក៏​ចាំ​មើល​ដើរ​តាម​តែ​ឱកាស​។ លុះ​ដល់​ពេល​វេលា​កំណត់​មក​ដល់ ដើម្បី​ដោះ​ទាល់​គេ​ក៏​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក​ ក្នុង​ន័យ​ប្រឌិត​ហេតុ​ការណ៍​ឲ្យ​ស៊ី​នឹង​រឿង​ហេតុ​ដែល​កើត​ឡើង​។

មាន​ការ​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក​មួយ​ ឆ្លុះ​ចេញ​ពីក្រុម​អ្នកវិភាគ​សង្គម។ ខាង​ក្រោម​នេះ​គឺជា​ការ​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​វិភាគ​របស់​​លោក ​វិសាល ​ឧត្តម ដែល​បាន​ចុះ​ផ្សាយ ​ក្នុង​កាសែត​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្តិ៍​ថ្ងៃ​ទី២៦​ ខែមករា ឆ្នាំ​២០១៥ ក្រោម​ចំណង​ជើង​ថា “ហ៊ុន សែនប្រើ​ត្រី​បក​ទប់​ទល់​សេះ​ទឹម​ សម រង្ស៊ី និង​កឹម សុខា”។ សឹង​តែ​ជា​ទូទៅ អ្នក​វិភាគ​តែង​វិភាគ​ដោយ​មិន​ហ៊ាន​ថា​ចំៗ​មុន​ហេតុ​ការណ៍​កើត​ឡើ​ង ថា ​ស្ថាន​ការណ៍​នឹង​ប្រែ​ប្រួល​បែប​នេះ ឬ​បែបនោះ​ឡើយ​។

គេ​តែង​តែ​ឆ្លើយ​បែប​​កណ្ដាល​​ៗ​យក​​រួច​ខ្លួន ទុក​ផ្លូវ​ដើរ​ថ្ងៃ​​ក្រោយ​ទៀត ដោយ​មាន​ហេតុ​ផល​របស់​គេ។ ទីមួយ គេ​ថា​ នយោ​បាយ ជា​រឿង​ជ្រៅ​ណាស់ មិន​​អាច​ទាយ​ទុក​មុន​បាន​។ ទីពីរ ជា​ទម្លាប់​​របស់​អ្នក​នយោបាយ​ខ្មែរ គឺ​ក្រឡេច​ក្រឡុច​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​វិភាគ​ពិបាក​ស្មានដឹង​មុន ដូច​ថា​ មិន​ចូល​សភា​ដាច់​ខាត មិន​ចរចា​ជា​មួយ​ក្រុម​ចោរ​ជា​ដើម ហើយ​​ស្រែកៗ​ក៏​បោស​គូទ​ចូល​សភា​ប្រុយ។ ទីបី អ្នក​វិភាគ​ខ្លួន​ឯង​ក៏​មិន​ច្បាស់​លាស់ មិន​ម្ចាស់​ការ និង​មិន​ទទួ​ល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​វិភាគ​របស់​ខ្លួន​។

ប៉ុន្ដែ​​ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​លោ​តែ​អ្នក​នយោបាយ​ចេញ​ក្រឡា​រួច (ឈាន​ជំហា​ន​រួច) អ្នក​វិភាគ​ទាំង​នោះ​វិភាគ​ថា​លោក​នេះ អ៊ីចេះ​ លោក​នោះ​អ៊ីចុះ លោត​តែ​ក្រោយ​ដាន​ជើង​អ្នក​នយោ​បាយ​។ ការ​វិភាគ​រឿង​សម្តេច​ ប្រើ​ត្រី​បក​ទប់​ទល់​សេះ​ទឹម​ របស់​លោក​ សម រង្ស៊ី និង​​លោក​ កឹម សុខា ​ក៏​ចូល​ន័យ​​កាត់​ក្បាល​តម្រូវ​មួក​ដែរ​។ ដោយ​សារ​អ្នក​វិភាគ​ចេះ​លេង​អុក គេ​ក៏​ប្រឹង​ស្រមើ​ស្រមៃ​ ស្ទើរ​ប្រេះ​ខួរ​ថា បើ លោក​នេះ​ ដើរ​កូន​អុក​នេះ​ទៅ​ក្រឡា​នេះ លោក​នោះ​ នឹង​ដើរ​កូន​អុក​នោះ​ ទៅ​ក្រឡា​នោះ​។ លោក​នេះ​នឹង​ត្រូវ​ដើរ​កូន​​អុក​នេះ ឬ​កូន​អុក​នោះ​បន្ត​ទៀត​។ លោក​នេះ ឬ​លោក​នោះ​ នឹង​ត្រូវ​លះបង់​កូន​អុក​នេះ ដូរ​យក​កូន​អុក​នោះ​។ល។

តួ​អង្គ​អ្នក​លេង​ពិត គឺ​មេ​សង្គ្រោះ​ជាតិ (សេះ​ទឹម​) និង​សម្តេច (ត្រី​បក) ពេល​បាន​ឃើញ​ការ​វិភាគ​ហើយ មុខ​ជា​លាន់​​មាត់​ថា​ យី! វា​ចេះ​នឹក​ឃើញ! កាល​ពី​ពេល​ដើរ​នោះ​អញ​ទ័ល​ច្រក​សោះ ​ចេះ​​តែ​ដើរៗ​ទៅ​មាន​ចេញ​សេះ​មក​ទឹមត្រី​មក​បក​មក​​រុំ​អី? ដើរ​តាម​បែប​ឆក់ ឱកាស​សោះ វា​ចេះ​មក​វិភាគ​ដូច​ច្បាស់​ជាង​អញ​ទៀត​ហ្ន!​ សម្តេច​អាច​លាន់​មាត់​បន្ថែម​ថា សេះ​ទឹម​ក៏​របស់​អញ ត្រី​បក​ក៏របស់​អញ ហើយសង្គ្រោះ​​ជាតិ​សល់​តែ​ខុន​មួយ​រត់​ឆ្លេ​ឆ្លា​ពេញ​ក្តារ​អុក។ សម្តេច​ចង់​ឲ្យ​ខុន​នោះ​ស្លាប់​នឹង​មាត់​ត្រី​ក៏​បាន ស្លាប់​នឹង​សេះ​ផាយ​ក៏​បាន។ សម្តេច​គ្មានអ្វី​ត្រូវ​លះ​បង់​នោះ​ទេ​។ សម្តេច​គ្រាន់​តែ​បិទនុយ​ស្ទូច​បក្ស​ប្រឆាំង ទៅ​ធ្វើ​ឲ្យ​សភា​ស្រប​ច្បាប់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

តាំង​តែ​ពី​ដើម​ថ្វី​បើ​សម្តេច​ពិត​ជា​ត្រូវ​ការ​ឲ្យ​សភា​របស់​ខ្លួន​គ្រប់​ទឹក​មែន​ក៏ដោយ តែ​មួយ​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​​ចរចា​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា សម្តេច​មិន​តថ្លៃ​ឡើង​ចុះ​សូម្បី​តែ​បន្ដិច។ ផ្ទុយ​​ទៅវិញភាគី​បក្ស​ប្រឆាំង​ឯណេះ​ទេ ដែល​ស្លឈាម​រុញ​ក្បាល​ឲ្យ​គេ​ទិញ​ម្ដង​ហើយ​ម្ដង​ទៀត​។

នេះ​គឺ​មក​ពី​បក្ស​ប្រឆាំង​មិន​ឈ្នះ​កិលេស​ខ្លួនឯង។​ គេ​ចេញ​ស្វែង​រក​នុយ​រឿយ​ៗ លែង​អី​មិន​ជាប់​សន្ទូច​។ ពិត​ណាស់​​ថាគណ​បក្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិ​បាន​រុញ​ស្ថាន​ការណ៍​ស្រុក​ទេស​ឲ្យ​មក​ដល់​ដំណាក់​​កាល​នេះ​។ ប៉ុន្តែ​មេ​សង្គ្រោះជាតិ​មិន​មាន​តម្លៃ​រហូត​ដល់​ឲ្យ​សម្តេច​ត្រូវ​លះ​បង់​អ្វី​នោះ​ទេ​។ មាន​តែ​ការ​ដោះ​ដូរ​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នក​ដែ​ល​​ចូល​ចិត្ត​វិភាគ​យក​ក្តា​រអុក​ធ្វើ​ជា​គោល​មិន​ត្រូវ​ភ្លេច​ទេ​ថា ល្បែង​អុក​លេង​បាន​តែ​ពីរ​នាក់​គត់។ ភាគី​ទីបី​មួយ​ហ្វូង​ហ៊ោ​ព័ទ្ធ​ជុំវិ​ញ​ក្តារអុក គ្មាន​សិទ្ធិ​ដើរ​កូន​អុក​ណាមួ​យទាល់​តែ​សោះ​។

ចុះ​ឯណា​ទៅ​ស្ថាន​ភាព​ជាក់​ស្ដែង​? តើ​លើ​ទីលាន​នយោបាយ​ខ្មែរ​មាន​ត្រឹម​តែ​សម្តេច និង​មេបក្ស​ប្រឆាំង​ទេ​ឬ? តើ​អ្នក​វិភាគ​ឈរ នៅ​ត្រង់​ណា​? ហើយ​ចុះ​ពលរដ្ឋ​មាន​សិទ្ធិ​បោះ​ឆ្នោត​មាន​ជិត​១០​លាន​នាក់​ឈរ​​នៅ​ឯណា​? ក្រៅ​ពី​បញ្ហា​ចាក់​ស្រែះ ខ្មែរ​មាន​បញ្ហា​មួយ​ទៀត គឺ​អ្នក​ចេះ​វិភាគ នាំ​គ្នា​អង្គុយ​មើល​អ្នក​នយោបាយ​លេង​អុក ដោយ​គេ​មិន​ដែល​រាប់​បញ្ចូល​ខ្លួន​គេ​ថា គេ​កំពុង​តែ​រស់​នៅ​ក្រោម​បរិយាកាស​សង្គម​នេះ​ ជា​មួយ​គ្នា​សោះ​ឡើយ។

សូម​កត់​ចំណាំ​ចំណុច​មួយ​ទៀត ខណៈ​ពេល​ដែល​យើង​កំពុង​តែ​ស្ថិត​ក្នុង​សង្គម​នេះ​ជា​មួយ​គ្នា ពួក​យើង គ្រប់ៗ​គ្នា​​នេះ​ មាន​ស្លាក​ឈ្មោះ​ពាក់​នឹងកពីរ​ប្រភេទ​។ ទី១​ ​ក្រុម​អ្នក​ចូល​រួម​បង្ក និង​បន្ដ​បញ្ហា​ឲ្យ​វា​រីក​ដុះ​ដា​ល និង​ទី​២​​គឺ​ក្រុម​អ្នក​ចូល​រួម​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​។ គ្មាន​អ្នក​អត់​ស្លាក​​ឈ្មោះ​ទេ​។ បើ​យើង​មិន​​នៅ​ក្នុង​ចំ​ណែក​នៃ​ក្រុម​ដំណោះ​ស្រាយ​ទេ នោះ​គឺ​យើង​ពិតជា​កំពុង​តែ​ស្ថិត​នៅ​ជាមួយ​ចំណែក​នៃ​បញ្ហា​ហើយ​។ នេះ​មិន​មែន​ជា​ការ​អត្ដ​នោ​ម័ត​​ទេ តែ​គួរ​ដឹង​ផង​ថា​ អ្នក​ដែល​ឱប​ដៃឈ​រមើល និង​បណ្ដោយ​ឲ្យ​បញ្ហា​កើត​ឡើង ចំពោះ​មុខ​បាន គឺ​​ស្មើ​នឹង​គេ​ចូល​រួម​គាំ​ទ្រ​បញ្ហា​នោះ​ឲ្យ​វា​កើត​ឡើង​។ បើ​អ្នក​វិភាគ​បញ្ហា​សង្គម​ទាំង​ឡាយ​ពិត​ជា​ចង់​រួម​ចំណែក​ស្វែង​រកដំណោះ​ស្រាយ​ជូន​ជាតិ សូម​នាំ​គ្នា​បង្វែរ​ការ​វិភាគ​របស់​ខ្លួន​ ឲ្យ​ចូល​មក​ចំណុច​នៃ​ដំណោះ​ស្រាយ​។ បើ​បែប​នោះ​ប្រាកដ​ណាស់​ថា បញ្ហា​ពិតជា​រក​ច្រក​ចេញ​ឃើញ​ ក្នុង​ពេល​មិន​យូរ និង​មិន​ចំណាយ​ឈាម​ខ្មែរ​បន្ដ​ទៀត​ឡើយ។

អ្នក​វិភាគ​ច្រើន​តែ​ចាត់​ទុក​​ខ្លួន​ឯង​នៅ​ក្រៅ​សង្គម​។ គេ​និយាយ​បូរបាច់​ផ្ដល់​អនុសាសន៍ តែ​គេ​មិន​ដែល​ចាប់​​ផ្ដើម​ធ្វើ​តាម​ការ​យល់ឃើញ​របស់​គេ​ម្ដង​ណា​ឡើយ។ គេ​ច្រើន​តែ​ផ្តល់​អនុសាសន៍​ដែល​ទ​ង្វើហួស​ពី​ដែន​សមត្ថកិច្ច​​របស់​ខ្លួន។ គេ​ធ្វើ​ដូច​ថា​ គេ​ជា​អ្នក​ចេះអ្នក​ដឹង កើត​មក​សម្រាប់​ត្រឹម​តែ​ប្រាប់​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃយក​យោបល់​របស់​គេ​ទៅ​ធ្វើ​តែ​ម្យ៉ាង​។ តើ​​ស្រុក​មួយ​នេះ ​វា​ជា​របស់​តែ​ពល​រដ្ឋ និង​អ្នក​នយោ​បាយ​ទេ​ឬ ? ​តើ​ស្រុក​មួយ​​នេះមិ​ន​មែន​ជា​ស្រុក​របស់​អ្នក​វិភាគ​ដែរ​ទេ​ឬ? ហើយ​តើ​​អ្នក​​វិភាគ​ទាំង​នោះ​មិន​មែន​ជា​ពលរដ្ឋ​ទេ​ឬ​? ពេល​គេ​ផ្ដល់​ការ​វិភាគ រួច​ហើយ គេ​ក៏បោះ​ការ​វិភាគ​នោះ​មក​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ ហើយ​ខ្លួន​គេ​ក៏​ទទួល​បាន​​ស្លាក​ថា​ ជា​អ្នក​វិភាគ​ស៊ី​ជម្រៅ។ យើង​និយាយ​តែ​ការ​វិភាគ និង​ការផ្តល់​អនុសាសន៍​នយោបាយ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះ​ថា​ នយោ​បាយ​គឺ​ជា​រឿង​របស់​​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​គ្រប់​រូប ដែល​រួម​បញ្ចូល​ទាំង​​យើង​ខ្ញុំផង។

ចំណុច​មួយ​ទៀត​នោះ គឺ​អ្នក​វិភាគ​ច្រើន​តែ​វិភាគ​ឈរ​លើ​គោល​ផល​ប្រយោជន៍​បុគ្គល។ គេ​វិភាគ​ដោយ​​យក​ជីវិត​នយោ​បាយ​របស់អ្នក​នយោ​បាយ តែ​គេ​មិន​វិភាគ​លើ​ជីវិត​ជាតិ ឬ​ជីវិត​ពលរដ្ឋ​ជា​គោល​ឡើយ​។ គេ​ថា​ បើ​លោក​នេះ​ធ្វើ​បែប​នេះ នោះ​នឹង​ស្លាប់​ជីវិត​នយោ​បាយ បែប​នេះ បើ​គេ​ធ្វើ​បែប​នោះ​វិញ​នោះ​ គណ​បក្ស​គេ​នឹង​ចំណេញ​បែប​នោះ​។ កម្រ​ឃើញ​មាន​ការ​វិភាគ​ណា​ថា​ បើ​លោក​ធំៗ​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​បែប​នេះ​ខ្ទេចជាតិ ស្លាប់​ពល​រដ្ឋ​អី​គឺ​កម្រ​ណាស់​។ ដូច​ក្នុង​ការ​វិភាគ​ត្រី​បក​សេះ​ទឹមអ្នក​វិភាគ​ថា​ សមា​ជិក​សភា​របស់​គណ​បក្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិ​ ខាត​ប្រាក់ បៀវត្សរ៍​សភា​មួយ​ឆ្នាំ! បើ​គេ​ជា​តំណាង​រាស្រ្ត​សង្គ្រោះ​ជាតិ​វិញ​ គេ​មិន​ចោល​ប្រាក់​ខែ​ទេ​។ ការ​វិភាគ​បែប​នេះ​បញ្ជាក់​ថា គេ​ជា​អ្នក​វិភាគ​រក​ឱកាស​​ដើម្បី​ហោះ​ចូល​ទីលាន​នយោបាយ​ដែរ ដើម្បី​បាន​លាភ​សក្ការៈ​ដែរ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

អ្នក​​វិភាគ​ត្រូវ​ចាំ​ថា បេះ​ដូង​ស្អាត + បញ្ញា​នាំ​ឲ្យ​មាន​យុទ្ធសាស្រ្ត​បម្រើ​ផល​ប្រយោជន៍​រួម។ បេះ​ដូង​មិន​ស្អាត + បញ្ញា នាំ​ឲ្យ​មាន​ល្បិច​កល​បម្រើ​ផល​ប្រយោជន៍​បុគ្គល​។

ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពិត​ប្រាកដ អ្នក​វិភាគ​គួរ​សន្និដ្ឋាន​ដើម្បី​ប្រយោ​ជន៍​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន។ ដោយ​សារ​កិច្ច​ការ​នយោ​បាយ​​ គឺ​ជា​កិច្ច​ការ​របស់​​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​គ្រប់​រូប “នយោ​បាយ​ត្រូវ​ ស្រុក​​រីក​ចម្រើន នយោ​បាយ​​ខុស​ជាតិ​វិនាស” អ្នក​វិភាគ​គួរ​តែ​ប្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ថា​ តើគាត់​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​ងារ​អ្វី​បន្ទាប់​ពី​​អាន​​ការ​វិភាគ​រួច​? បើ​អ្នក​វិភាគ​នៅ​តែ​ចាត់​ទុក​ពលរដ្ឋ​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្នក​មើល​កីឡាករឬ​​ជា​អ្នក​ដើរ​តាម​អ្នក​នយោបាយ គ្មាន​បញ្ហា​ណា​មួយ​​ត្រូវ​បាន​ដោះ​ស្រាយ​ជាវិជ្ជ​មាន​នោះ​ទេ។ យើង​ជា​អ្នក​វិភាគ​ ដែល​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ​ជាង​ពលរដ្ឋ ​ត្រូវ​ហៅ​ពលរដ្ឋ​ដែល​ជា​អ្នក​ឈរ​​ជុំវិញ​ក្តា​រអុក​​នោះ​ឲ្យ​ពួក​គាត់​មក​រួម​គិត​ទាំង​អស់​គ្នាថា ​តើ​គួរ​នៅ​បន្ត​ឲ្យ​អ្នក​នយោបាយ​លេង​អុក​តែពី​រភាគី ឬ​នាំ​គ្នា​លើ​កក្តារអុក​គ្រវាត់​ចោល​? ហើយ​​នាំ​គ្នា​មក​រត់​ម៉ារ៉ា​តុង​ជា​មួយ​គ្នា ក្នុង​នាម​ពួក​យើង​ជា​ម្ចាស់​ប្រទេស​មួយ​នេះ​ទាំង​អស់​គ្នា​?

អ្នក​វិភាគ​ច្រើន​តែ​វិភាគ​លើ​តួអង្គ​នយោបាយ​ពីរ​បី​នាក់ ដោយ​ទាត់​ចោល​ភាគី​ពលរដ្ឋ ដោយ​​គេ​វិភាគ​ថា​ លោក​នេះ​ ដើរ​ក្រឡា​នេះ លោក​នោះ ដើរ​ក្រឡា​នោះ ចុះ​ឡើងៗ​ដូច​ថា​លើ​ទីលាន​ពិត​មាន​​តែ​ពីរ​បី​ភាគី​នោះ​។ នេះ​ជា​ការ​មើល​រំលង​តួអង្គ​ពលរដ្ឋ​។ កម្លាំង​យល់​ដឹង និង​ភ្ញាក់​រឭក​របស់​ពលរដ្ឋ គឺ​ជា​តួអង្គធំ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ទាត់​ចោល​យូរ​ណាស់​ហើយ​។ នយោបា​យត្រឹម​ត្រូវ​ដើរ​តាម​លំអាន​ប្រជា​ធិប​តេយ្យ ត្រូវ​ដើ​រ​​បុក​មុខ​ព្រួញ​ទៅ​រក​ពលរដ្ឋ បាន​ន័យ​​ថា​ យើង​ប្រាប់​ពលរដ្ឋ​ថា​ នេះ​ជា​បញ្ហា នេះ​ជា​ប្រភព​បញ្ហា នេះ​ជា​ដំណោះ​ស្រាយ​បញ្ហា និង​នេះជា​ទង្វើ​ដែល​ត្រូវ​ធ្វើ​។ ពេល​ដែល​ពល​រដ្ឋ​ដឹង​ហើយ​​ពលរ​ដ្ឋ​មុខ​ជា​​មក​ចូល​រួម​ធ្វើ​មិន​ខាន។ កម្លាំង​នោះ​ ជា​កម្លាំង​ជាតិ​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​ទាំង​អ្នក​នយោបាយ​ទាំង​អ្នក​វិភាគ​ទាត់​ចោល​យូរ​ណាស់​ហើយ។ អ្នក​នយោបាយ​សុចរិត​ មាន​ទាំង​បេះ​ដូង​ថ្លា​ស្អាត​ ក្នុង​ការ​ជួយ​ជាតិ​ប្រកប​ដោយ​ទស្សន​វិស័យ​មុត​ស្រួច មាន​កណ្ដាប់​ដៃ​រឹង​មាំ​នឹង​​មិន​មក​ធ្វើ​ជា​បង្អែក ​ឲ្យ​​ពលរដ្ឋ​ដេក​ពឹង​ដេក​ផ្អែក​ឡើយ។

ពល​រដ្ឋ​ដែល​ភ្ញាក់​រឭក​ម្នាក់ៗ ត្រូវ​ងើប​មក​ចូល​រួម​ធ្វើ​កិច្ចការ​នយោបាយ ចូល​មក​ក្នុង​ទីលាន​នយោបាយ​ដែរ​។ ការ​ចូល​​រួម​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នោះ​ទៀត​សោត ត្រូវ​តែ​ជា​ការ​ចូល​រួម​ដោយ​ការ​យល់​ដឹង និង​ប្រកប​ដោយ​​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ ទើប​អ្នក​នយោបាយ​ទុច្ចរិត​មិន​អាច​ឆ្លៀត​ប្រើ​កម្លាំង​ពលរដ្ឋ មក​ធ្វើ​ជា​ឈ្នាន់ ឈាន​​​ទៅ​​​ចរចា​​តថ្លៃ​ខ្លួន​ ដើម្បី​កេញ​​យក​​ឋានៈ តួនា​ទី និង​​លាភ​សក្កា​រៈ​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​​បាន​៕

ដោយ សុខ សាន្ដ (​​SOKH San)
រាជ​ធានី​​ភ្នំពេញ ​

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍