The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ក្រៅ​ពី​ព្យាករ​កម្ពស់​ទឹក​ និង​ភ្លៀង​តើ​ក្រសួង​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត?

ក្រៅ​ពី​ព្យាករ​កម្ពស់​ទឹក​ និង​ភ្លៀង​តើ​ក្រសួង​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត?

ពលរដ្ឋ​ត្រង​ទឹក​ភ្លៀង​កក់​ខែ​ច្រោះ​ទឹក​ទុក​ប្រើ​នៅ​រដូវ​ប្រាំង (រូបតូច) និង​ទិដ្ឋភាព​ទឹក​សម្បូរណ៍​នៅ​ខែ​វស្សា​ដែល​ខ្វះ​មធ្យោបាយ​រក្សា​ទុក។
ពលរដ្ឋ​ត្រង​ទឹក​ភ្លៀង​កក់​ខែ​ច្រោះ​ទឹក​ទុក​ប្រើ​នៅ​រដូវ​ប្រាំង (រូបតូច) និង​ទិដ្ឋភាព​ទឹក​សម្បូរណ៍​នៅ​ខែ​វស្សា​ដែល​ខ្វះ​មធ្យោបាយ​រក្សា​ទុក។ ជីវ័ន/លីណា ហេង ជីវ័ន

ក្រៅ​ពី​ព្យាករ​កម្ពស់​ទឹក​ និង​ភ្លៀង​តើ​ក្រសួង​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត?

នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​របៀប​រៀន​ធ្វើការ​ ឬ​រកស៊ី​តាម​បែប​ផ្អើល​ឈូឆរ​តាម​គ្នា ឬ​ក៏​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​គ្នា បើ​នៅ​ទីណា​មាន​កន្លែង​លក់​ចាប់​ហួយ​មិន​យូរ​ទេ​នឹង​មាន​អ្នក​បើក​លក់​ចាប់​ហួយ​ក្បែរ​ផ្ទះ​ហ្នឹង​ដែរ​ជា​មិន​ខាន បើ​មាន​ហាង​លក់​ខោ​អាវ​ ឬ​ក៏​ទីតាំង​លក់​ឡាន​ណា​មួយ​លក់​ដាច់​មួយ​ខែ​​មិន​ទាន់​ទេ​គឺ​ច្បាស់​ជា​​មាន​គេ​បើក​ហាង​ ឬ​ជួល​ទីតាំង​ក្បែរ​ហ្នឹង​លក់​ ឬ​ជួល​របស់​ដូច​គ្នា​ដែរ​ហើយ...ពោល​គឺជា​ទំនោរ​តាម​គ្នា​នេះ​ឯង ​។

ការ​ដែល​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​តាម​គ្នា​វា​ជា​ទម្លាប់​ទៅ​ហើយ​គឺ​មិន​បាន​ខិតខំ​រក​គំនិត​ថ្មី​ដែល​ជា​របស់​ខ្លួន​ឯង​មក​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​លក្ខណៈ​ខុស​គ្នា​​បន្តិច​​ពី​គេ​​​នោះ​ទេ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ហាក់​ដូចជា​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ការ​បង្កើត​មុខរបរ​មួយ​ដែល​ខ្ជិល​រៀន​គិត​ទៅ​ហើយ។

ឧទាហរណ៍​ដំបូង​ខ្លួន​មាន​ផ្ទះ​ជួល​ឲ្យ​គេ​បើក​ហាង​លក់​គុយទាវ​ដល់​ឃើញ​គេ​លក់​ដាច់​ក៏​ឈប់​​ជួល​ផ្ទះ​ឲ្យ​គេ​រួច​បើក​ធ្វើ​គុយទាវ​លក់​ខ្លួន​ឯង​ម្តង​វិញ​ព្រោះ​គិត​ថា​ម៉ូយ​មាន​ស្រាប់​។ តែ​ដល់​ធ្វើ​លក់​មាន​ដូច​គេ​ឯណា​ហូប​មិន​កើត​ដូច​ម្ចាស់​ដើម​គេ​ស្រាប់​តែ​ភ្ញៀវ​ចេះ​តែ​ស្ងាត់​ទៅៗ​ទាល់​តែ​បិទ​ហាង​ខ្លួន​ឯង​បាន​អស់​ចិត្ត​នេះ​ចរិត​រកស៊ី​ដេញ​ជើង​គ្នា​ឲ្យ​តែ​បាន​ឈ្នះ​ចិត្ត​។

រីឯ​រឿង​នយោបាយ​វិញ​ក៏​មិន​​ខុស​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ដែរ​កាលពី​មុន​អ្នក​នយោបាយ​ខ្លះ​មិន​សូវ​ចេះ​ចុះ​មូលដ្ឋាន​ទេ​បើ​ឃើញ​​គេ​ចុះ​មូលដ្ឋាន​តាម​ភូមិ​រក​សំឡេង​ឆ្នោត​មាន​មនុស្ស​ចូលរួម​គគ្រឹក​គគ្រេង​មើល​ទៅ​ទំនង​ជា​បាន​ផល​ក្រាស់​ក្រែល​ក៏​ខ្លួន​ឯង​ហ្នឹង​តាំង​ចាប់​ផ្តើម​រក​លេស​រក​រឿង​កម្ចាត់​គេ​ចេញ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​គេ​ចុះ​មូលដ្ឋាន​ទៀត​ខ្លះ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​រត់​ចោល​ស្រុក​ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​កុំ​ឲ្យ​ចូល​វិញ​ខ្លាច​កូរ​ទៀត​ឯ​ខ្លះ​មិន​ទាំង​ហ៊ាន​ចេញ​មក​ក្រៅ​រន្ធ​ផង​ខ្លាច​គេ​ចាប់​ដាក់គុក​។

ការ​ធ្វើ​អ៊ីចឹង​ទុក​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ចុះ​ម្តង​មើល​ក្រែង​បាន​ម៉ូយ​ច្រើន​​ដូច​គេ។ មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា​គេ​ចុះ​ខាង​កើត​ខ្លួន​ឯង​ចុះ​ខាង​លិច​នោះ​ទេ​។ ពេល​ចុះ​ខ្លួន​ឯង​ពេល​ខ្លះ​អ្នក​ដែល​មាន​ទំនាស់​ដីធ្លី ឬ​ក៏​អ្នក​ជួប​គ្រោះ​ទុរ្ភិក្ស​មិន​សូវ​ត្រូវ​​បាន​អាជ្ញាធរ​ថ្នាក់​ក្រោម​ឲ្យ​ចូល​ជួប​ទេ​ហើយ​បើ​បាន​ជា​ជួប​វិញ​គឺ​នៅ​លឹប​លៗ​តែ​ជាមួយ​អ្នក​ផ្សារ​នៅ​ទីក្រុង​ទេ។

តែ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​រដ្ឋ​ទាំង​នោះ​មិន​បាន​សាកល្បង​លួច​ចុះ​ស្ងាត់ៗ​​តាម​ភូមិ​មើល​ស្ថានភាព​ជាក់ស្តែង​ដោយ​មិន​ប្រាប់​មុន​​នោះ​ទេ បើ​ហ៊ាន​សាកល្បង​លួច​​ចុះ​ស្ងាត់ៗ​មើល បើ​មិន​ឃើញ​ជួប​តែ​មនុស្ស​ចាស់ៗ​យាយ​តា​ដែល​មើល​ចៅៗ​រីឯ​មនុស្ស​​ពេញវ័យ​ជាពិសេស​យុវជន​ខ្លះ​មក​រៀន​នៅ​ទីក្រុង ខ្លះ​ទៀត​​គឺ​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​ទៅ​រក​ការងារ​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​បាត់​ឡើង​​ស្ងាត់​ភូមិ​ព្រោះ​នៅ​ស្រុក​ភូមិ​គ្មាន​អ្វី​ធ្វើ​អត់​អី​លិឍ​ពឹង​លើ​ស្រែ​ប្រវាស់​នឹង​​មេឃ​​អាស្រ័យ​ទៅ​នឹង​អាកាសធាតុ​ ១ ​ឆ្នាំ​ម្តង​ដដែល​។

ក្នុង​នាម​រដ្ឋាភិបាល​នឹង​ដឹង​ហើយ​គួរ​តែ​ពិចារណា​ឲ្យ​បាន​ល្អិតល្អន់​ទៀត​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​មនុស្ស​ទៅ​ណា​អស់​ពី​ភូមិ​? បើ​សាកល្បង​មើល​ប្រព័ន្ធ​ធារាសាស្ត្រ​មើល​​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​តើ​វា​គ្រប់គ្រាន់​ទៅ​តាម​តម្រូវ​ការ​របស់​ប្រជាកសិករ​ហើយ​ឬ​ក៏​នៅ​ទេ?

ជាទូទៅ​បើ​យើង​ឡើង​ជិះ​យន្តហោះ​អង្គុយ​ក្បែរ​នឹង​បង្អួច​មើល​មក​ក្រោម​ឃើញ​ស្រុក​ខ្មែរ​យើង​បើ​ខែ​ប្រាំង​​វិញ​មើល​ទៅ​វាល​ល្ហល្ហេវ​ឃើញ​តែ​ដី​ស្ងួត​រឹង​ដូច​ទី​រហោ​ឋាន​បើ​​មើល​ក្នុង​ខែ​វស្សា​គឺ​ទី​ណា​ក៏​​ឃើញ​សុទ្ធ​តែ​ទឹក​ដក់​ដែរ​មាន​ន័យ​ថា​បើ​ខែ​ប្រាំង​​ក្តៅ​រាំង​ស្ងួត​តែ​ម្តង បើ​ខែ​វស្សា​​វិញ​ទឹក​បរិបូរណ៍​លិច​ណា​លិច​ណី​ធ្វើ​ប៉ះពាល់​ដំណាំ​ដាំដុះ និង​ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​។

តើ​ប្រព័ន្ធ​ធារាសាស្ត្រ​សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ទឹក​ទៅ​ណា​អស់​ទៅ​? បើ​គ្រាន់​តែ​ទំនប់​អាង​ស្តុក​ទឹក​សល់​កេរ​ពី​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ខំប្រឹង​កេណ្ឌ​ប្រជាជន​សាងសង់​ទាំង​យប់​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​ខ្វះ​ខាត​​អាហារ​ថែ​មិន​គង់វង្ស​ផង ខ្លះ​ត្រូវ​គេ​លក់ ខ្លះ​ក៏​ត្រូវ​គេ​ឈូស​ឆាយ​ចោល​យក​ដី​ធ្វើ​សម្បទាន​សេដ្ឋកិច្ច​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ផង​ដែរ​។

បើ​មើល​ទៅ​សាវតារ ឬ​ក៏​របាយការណ៍​របស់​​ក្រសួង​ធនធាន​ទឹក​មិន​ដែល​ឃើញ​ប្រាប់​ថា​ចំនួន​ទំនប់​អាង​ស្តុក​ទឹក​សល់​កេរ​ពី​សម័យ​​ប៉ុលពត​ប៉ុន្មាន​បើ​ប្រៀប​ធៀប​ជាមួយ​​នឹង​បច្ចុប្បន្ន​សល់​ប៉ុន្មាន​? តែ​បើ​ពូកែ​ចោទ​តែ​ខ្មែរ​ក្រហម​អាក្រក់​ឃោរឃៅ​យក​គ្រាន់​បើ​ខ្លួន​ឯង​សុទ្ធ​តែ​ការ​ដឹកនាំ​ចេញ​ពី​សូន្យ​តែ​របស់​ដែល​សល់​កេរ​បែប​នេះ និង​ព្រៃឈើ​ដែល​សល់​ពី​របប​នោះ​រាជរដ្ឋាភិបាល​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​មិន​ហ៊ាន​អួត​ទិន្នន័យ​ទំនប់​អាងស្តុក​ទឹក និង​ប្រឡាយ​ទឹក​បង្ហូរ​តាម​ស្រែ​ប្រាប់​គេ​ទេ​ខ្លាច​ខ្មាស​បើ​ទោះបី​ជា​បច្ចុប្បន្ន​មាន​សម្ភារ​​គ្រឿងចក្រ​ទំនើបៗ​ក៏ដោយ​ ក៏​មិន​សូវ​ខ្វាយខ្វល់​នឹង​ការ​អភិវឌ្ឍ​គ្រប់គ្រង​ធនធាន​ទឹក​នេះ​ដែរ​។ យូរៗ​ឃើញ​សាងសង់​បាន​អាង​ស្តុក​ទឹក​មួយ​និយាយ​ពី​ចុះ​ផ្សាយ​ឡើង​ផ្អើល​អស់​ហើយ​សារព័ត៌មាន​ក្នុង​ស្រុក​ដូច​កាលពី​សប្តាហ៍​មុន​បាន​បង្ហាញ​ប្រព័ន្ធ​ស្រោចស្រព​អាចាង​ស្ថិត​ក្នុង​ស្រុក​បរិបូណ៌ ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង បើ​មិន​អ៊ីចឹង​ទេ​មាន​តែ​សុំ​ជំនួយ​ពី​ប្រទេស​ចិន​មក​សាង​សង់​។

បើ​យើង​មើល​ស្ថាប័ន​របស់​រាជរដ្ឋាភិបាល​ដែល​ធ្វើការ​ជាមួយ​នឹង​ទឹក​ទាំង​ទីក្រុង និង​ទាំង​ជនបទ​វិញ​គឺ​មាន​ច្រើន​ដូចជា​ក្រសួង​ធនធាន​ទឹក ក្រសួង​កសិកម្ម ក្រសួង​អភិវឌ្ឍន៍​ជនបទ ក្រសួង​បរិស្ថាន​ក្រសួង​ឧស្សាហកម្ម ក្រសួង​រៀបចំ​ដែនដី ក្រសួង​សាធារណការ និង​ក្រសួង​សុខាភិបាល​បើ​និយាយ​ពី​ការ​បង្កើត​គណៈកម្មការ​រឿង​ទឹក​ស្អាត​ហ្នឹង​ក៏​សម្បូរ​ណាស់​ដែរ​ហើយ​មាន​តាំង​ពី​កំណែ​ទម្រង់​ដោះដូរ​រដ្ឋមន្ត្រី​ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រសើរ​ឡើង​ទៀត​តែ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ទឹក​នៅ​តែ​ខ្វះខាត និង​មាន​គ្រោះ​រាំង​ស្ងួត​? តាមរយៈ​របាយការណ៍​កម្មវិធី​ពិនិត្យ​តាមដាន JMP ឆ្នាំ ២០១៤ ចំពោះ​ការ​ប្រើប្រាស់​ទឹក​ស្អាត​បាន​បង្ហាញ​ថា​ប្រជាពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ប្រមាណ​ ៤,៣ លាន​នាក់​នៅ​តែ​គ្មាន​ទឹក​ស្អាត​ប្រើប្រាស់​។

មួយ​ថ្ងៃៗ​ថ្នាក់​ជាតិ​ចេះ​តែ​បង្ខំ​ថ្នាក់​ក្រោម​ជាតិ​ធ្វើ​សាងសង់​ទី​ទួល​ជម្រក​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដើម្បី​ទប់ទល់​នឹង​គ្រោះ​ទឹកជំនន់​តែ​ថ្នាក់​ជាតិ​ខ្លួន​ឯង​មិន​បាន​រៀបចំ​ផែនការ​មេ​សម្រាប់​តទល់​នឹង​គ្រោះ​ទឹកជំនន់​ថា​តើ​នៅ​ពេល​មាន​ទឹក​ចូល​មក​ត្រូវ​បង្វែរ​រំដោះ​ទឹក​តាម​របៀប​ណា​នោះ​ទេ​? ហើយ​នៅ​ពេល​មាន​ទឹក​ចូល តើ​ត្រូវ​គ្រប់គ្រង​ទឹក​ទាំង​នោះ​សម្រាប់​កសិករ​ប្រើប្រាស់​យ៉ាង​ដូចម្តេច​​?​​តែ​អ្វី​ដែល​ជា​ការ​កត់សម្គាល់​គឺ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​ស្ថាប័ន​ទាំង​នេះ​ហាក់​ដូច​បាន​ត្រឹម​តែ​ចុះ​ចែក​អំណោយ និង​សួរ​សុខទុក្ខ​យក​មុខ​យក​មាត់​គឺ​ជំនាញ​ណាស់។

ដូចគ្នា​នេះ​ដែរ​បើ​ជួប​គ្រោះ​រាំងស្ងួត​ដូច​កាល​ពី​ឧសភា​កន្លង​ទៅ​នេះ​គឺ​​បាន​ត្រឹម​តែ​ចែក​ទឹក​សុទ្ធ​ឲ្យ​ជនរងគ្រោះ​ម្នាក់​ ១ ​ធុង ឬ​ក៏​យក​ឡាន​ដឹក​ទឹក​ចែក​មួយ​ប៉្រាវ​ហើយ​ពេល​ចប់​ភ្លាម​​ក៏​មក​ផ្ទះ​វិញ​ធ្វើ​ព្រងើយ​រួច​តាំង​​ទម្លាក់​កំហុស​ទៅ​លើ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ​ធ្វើ​ដូចជា​អត់​ដឹង​អី​ឲ្យ​រួច​តែ​មួយ​គ្រាៗ​។

ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​វិញ​គឺ​ពួក​គាត់​មិន​ចង់​បាន​របៀប​ចែក​អំណោយ​ដដែលៗ​នេះ​ទេ​គឺ​គាត់​ចង់​បាន​ធនធាន​ទឹក​មាន​លក្ខណៈ​ប្រើប្រាស់​ស្រែ​ចម្ការ​​ និង​ហូបចុក​របស់​ពួកគាត់​ឲ្យ​បាន​យូរ​អង្វែង​ហើយ​គាត់​ចេះ​រកស៊ី និង​ធ្វើ​ដោយ​ខ្លួនឯង​បាន​ហើយ​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​យើង បើ​គ្រាន់​តែ​ឆ្លង​ដែន​ចូល​ប្រទេស​គេ​ភ្លាម​ឃើញ​ប្រឡាយ​ទឹក​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ស្រែ​ចម្ការ​តាម​ជនបទ​គឺ​មាន​បឹងបួ​ធំៗ​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​បែរ​មក​ទីក្រុង​យើង​វិញ​ភ្លៀង​ហើយ​ទឹក​ហូរ​អស់​។

ករណី ​ដូចនៅ​ទីក្រុង​សិង្ហបុរី​គឺ​គេ​យក​ទឹក​ដែល​ប្រើ​សល់​ និង​ទឹក​ភ្លៀង​បង្ហូរ​ចូល​កន្លែង​ស្តុក​ទឹក​ដើម្បី​ព្យាបាល​ទឹក​សម្អុយ​រួច​ហើយ​យក​មក​ប្រើប្រាស់​វិញ​ (Recycle) ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​​ប្រើប្រាស់​របស់​ប្រទេស​គេ​គ្រប់​គ្រាន់​ទៅ​តាម​តម្រូវ​ការ​មាន​ន័យថា​ក្រោយ​ភ្លៀង​ទឹក​ហូរ​ចូល​ក្នុង​លូ​សំដៅ​ទៅ​កន្លែង​ស្ដុក​ដែល​ត្រូវ​កែច្នែ​អស់​។

ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​បន្ទាប់​ពី​មាន​ទឹក​ជំនន់​លិច​ទីក្រុង​បាងកក​កាលពី​ឆ្នាំ​ ២០១២ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​សេដ្ឋកិច្ច​យ៉ាង​ខ្លាំង​នោះ​គឺ​គេ​បាន​ប្រកាស​អាសន្ន​ធ្វើ​កិច្ចអន្តរាគមន៍​រក​ដំណោះស្រាយ​ភ្លាមៗ​ដោយ​គេ​បាន​ធ្វើ​កិច្ចពិភាក្សា​ (Debates) ថ្នាក់​ជាតិ​មួយ​ដើម្បី​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ទប់​ទល់​ជា​មុន​ចំពោះ​គ្រោះ​មហន្តរាយ​ទឹកជំនន់​ហើយ​បាន​ដាក់​ចេញ​ជា​ផែនការ​មេ​ដោយ​​ត្រូវ​ចំណាយ​ទឹកប្រាក់​សរុប ​៣៥០ កោដិ​បាត​គឺ​ប្រហែល ១១,៧ កោដិ​ដុល្លារ​ដែល​​នៅ​ក្នុង​គណៈកម្មការ​យុទ្ធសាស្ត្រ​សម្រាប់​ការ​គ្រប់គ្រង​ធនធាន​ទឹក​នោះ​មាន ៖

១) គ្រប់គ្រង​លើ​តំបន់​ដែល​ងាយ​រងគ្រោះ​ដោយសារ​ទឹកជំនន់​នៅ​ក្បែរ​ទឹក​ទន្លេ​ហូរ​។

២) កសាង​ទំនប់​ការពារ​ទឹក​ដើម្បី​ការពារ​ទីក្រុង ឬ​ក៏​តំបន់​សំខាន់ៗ​ដើម្បី​ចៀសវាង​ទឹក​ជំនន់​។

៣) បូម​ភក់​ចេញ​ពី​បាត​ទន្លេ​នៃ​ផ្លូវ​ទឹក​​ និង​ស្ថាបនា​គ្រឿង​យន្ត​ដើម្បី​បង្វែរ​ទិស​នៃ​ចរន្ត​ទឹក​ហូរ​។

៤) កសាង​ជា​ផ្លូវ​ទឹក​ដើម្បី​ផ្ទុក​ទឹក និង​សម្រាប់​ប្តូរ​ទិស​នូវ​ចរន្ត​ទឹក​សំខាន់ៗ​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​។ (Bangkok Post, 2012)

បើ​ងាក​មក​មើល​ស្រុក​យើង​វិញ​​តើ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​មាន​ផែនការ​ខ្ទង់​ចំណាយ​ច្បាស់លាស់​នូវ​កម្មវិធី​សាងសង់​ជញ្ជាំង​ដើម្បី​បញ្ចៀស​ចរន្ត​ទឹក​ហូរ​ដែរ​ឬ​ទេ​? មាន​កម្មវិធី​បូមភក់​ដែរ​ឬ​ទេ​? ប្រហែល​ជា​មាន​តែ​កម្មវិធី​ឲ្យ​ក្រុមហ៊ុន​បូម​ខ្យាច់​លក់​ច្រើន​ជាង​។

ជាក់ស្តែង​បើ​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​វិញ​គឺ​បឹង​ដែល​នៅ​សល់​សម្រាប់​ស្តុក​ទឹក​សម្អុយ និង​ទឹក​ភ្លៀង​គឺ​លុប​លក់​ស្ទើរ​តែ​ទាំងអស់​ដូច្នេះ​មាន​តែ​មួយ​ផ្លូវ​ទេ​គឺ​ពេល​ភ្លៀង​ខ្លាំង​បង្ហូរ​ទឹក​សម្អុយ​បញ្ចូល​ទឹក​ទន្លេ​តែ​ម្តង​ដោយ​មិន​ខ្វល់​ពី​បញ្ហា​បរិស្ថាន​។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​​មិន​យក​មេរៀន​ពី​ការ​រៀបចំ​ផែនការ​មេ​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង​ទឹក​ទប់ទល់​នឹង​ទឹក​ជំនន់​ហើយ​ជួយ​ទប់​ស្កាត់​ការ​កាប់​បំផ្លាញ​ព្រៃឈើ​ដែល​នៅ​សេសសល់​ដើម្បី​ការពារ​ទឹកជំនន់​?

សរុប​មក​វិញ​បើ​ស្រុក​ខ្មែរ​សព្វ​ថ្ងៃ​ពូកែ​ខាង​ធ្វើ​តាម​ ឬ​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​គេ​ដែរ​នោះ​ហេតុ​អ្វី​របស់​ដែល​មាន​ផែនការ​អនុវត្ត​ច្បាស់​សម្រាប់​ស្រោចស្រង់​ជាតិ​តាមរយៈ​ការ​គ្រប់គ្រង​ធនធាន​ទឹក​ដូច​នៅ​ប្រទេស​ថៃ និង​ប្រទេស​សិង្ហបុរី​បែរ​ជា​ធ្វើ​មិន​បាន​ទៅ​វិញ ?

ចូលរួម​ផ្តល់​យោបល់​តាមរយៈ soprach.tong@phnompenhpost.com

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍