The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - តើ​ធ្វើ​ដូចម្តេច​ដើម្បី​ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​ខ្មែរ​មាន​ទម្លាប់​អាន​កាសែត​ដូច​ជន​បរទេស?




តើ​ធ្វើ​ដូចម្តេច​ដើម្បី​ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​ខ្មែរ​មាន​ទម្លាប់​អាន​កាសែត​ដូច​ជន​បរទេស?

តើ​ធ្វើ​ដូចម្តេច​ដើម្បី​ឲ្យ​ពល​រដ្ឋ​ខ្មែរ​មាន​ទម្លាប់​អាន​កាសែត​ដូច​ជន​បរទេស?

Content image - Phnom Penh Post
ជនបរទេសកំពុងអានសៀវភៅនៅមាត់ទន្លេ សុប្រាជ្ញ
ភ្នំពេញ : សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ យើង​ឃើញ​ថា​ សេរី​ភាព​ក្នុង​ការ​ទទួល​បានព័ត៌​មាន​កាន់​តែ​ប្រសើរ​ឡើង​បន្តិច​ម្តង​ៗ​​ ទោះ​បី​ជា​មាន​ករណី​ខ្លះ​​នៅ​មាន​កម្រិត​ក៏​ដោយ។​ ជា​មួយ​គ្នា​នេះ​យើង​មាន​ជម្រើស​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ការ​អាន​​​ដូច​ជា​ កាសែត​ គាំទ្រ​​រដ្ឋា​​ភិបាល​ កាសែត​ប្រឆាំង​​ និង​កាសែត​ស្តង់ដារ​អន្តរ​ជាតិ​ជា​ដើម​។​ បើ​និយាយ​ពី​តម្លៃ​កាសែត​ក្នុង​ស្រុក​វិញ​ គឺ​មាន​តម្លៃ​តែ ​​១០០០​ រៀល​ គិត​ជា​ដុល្លារ​តែ​ ​២៥​សេន​ទេ​ ហើយ​មាន​ទាំង​ព័ត៌​មាន​ថ្មី​ៗ ​ជាតិ​ អន្តរ​ជាតិ​ សង្គម​ សិទ្ធិ​មនុស្ស​ អប់រំ​ សេដ្ឋ​កិច្ច​ ជីវិត​កម្សាន្ត​ ទស្សន​វិភាគ​ លិខិត​មិត្ត​អ្នក​អាន​​ កីឡា ​ព័ត៌​មាន​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ផ្សេង​ៗ​។

បើ​ទិញ​កាសែត​​ ១​ច្បាប់​ ហើយ​​មួយ​ផ្ទះ​មាន​គ្នា​ ៥ ​នាក់​ ដែល​មាន​សមត្ថ​ភាព​អាន​ ដូច្នេះ​ក្នុង​ម្នាក់​ៗចំណាយ​ប្រាក់​​ត្រឹម​តែ​២០០​រៀល​​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ហើយ​កូន​ៗ​​របស់​លោក​អ្នក​ក៏​បង្កើន​​ចំណេះ​ដឹង​​ និង​ការ​រក​ការ​ងារ​ធ្វើ​ថែម​ទៀត​ ហើយ​ពេល​អាន​ចប់​​រៀប​ចំ​ទុក​ដាក់​ឲ្យ​បាន​ស្អាត​​សម្រាប់​​ដក​ស្រង់​​ធ្វើ​ ជា​ឯក​សារ​​យោង​​ទៀត​។ ​បើ​ទោះ​បី​ជា​មាន​ជម្រើស​គ្រប់​យ៉ាង​​បែប​នេះ​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ពល​រដ្ឋ​​ដែល​​​មាន​​លទ្ធ​ភាព​ទិញ​កាសែត​ នៅ​តែ​​មិន​មាន​​ទម្លាប់​អាន​កាសែត​ទៀត​?

ជា​ទូ​ទៅ​ យើង​តែង​តែ​ឃើញ​ជន​បរ​ទេស​ គេ​មាន​ទម្លាប់​​ចូល​ចិត្ត​អាន​ឲ្យ​តែ​ចន្លោះ​ពេល​គឺ​តាំង​ពី​ជិះ​រថ​យន្ត​ ក្រុង​ ដេក​សំ​ដិល​​ហាល​ថ្ងៃ​នៅ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ​ ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​សូម្បី​តែ​ដើរ​ក៏​អាន​ដែរ​​ សកម្ម​ភាព​អាន​នេះ​ក្លាយ​ទៅ​​វប្ប​ធម៌​​របស់​ពួក​​គេ​ទៅ​ហើយ​។​ ​ចុះ​ចំ​ណែក​​​ពល​រដ្ឋ​​ទូទៅ​យើង​​វិញ​​ ​តើ​ពេល​​ណា​​ទើប​​មាន​​​ទម្លាប់​​ល្អ​​​បែប​នេះ​?​​ បើ​សាក​ល្បង​ មាន​​ខ្មែរ​ណា​ម្នាក់​ហ៊ាន​ដើរ​ផង អាន​ផង​ បើ​គេ​មិន​ថា​ អ្នក​នេះ​ឆ្កួត​​ទេ​ដឹង​?​​ តើ​យើង​អាច​កែ​ប្រែ​​ពី​ទម្លាប់​​ចំ​អក​​ឲ្យ​គ្នា​បែប​ហ្នឹង​ ទៅ​ជា​ការ​​លើក​​ទឹក​ចិត្ត​ទៅ​វិញ​ ដើម្បី​​អភិ​វឌ្ឍ​សង្គម​ និង​សេដ្ឋ​កិច្ច​ជាតិ​ និង​សង្គម​គ្រួសារ​ទៀត​ផង​បាន​ឬ​ទេ​?

បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ថា​ កូន​ខ្មែរ​ភាគ​ច្រើន​មិន​សូវ​ចូល​ចិត្ត​អាន​ទេ​ ហើយ​ខ្សោយ​ភាសា​ខ្មែរ​ទៀត​។ ការ​រៀន​ខ្សោយ​​បែប​នេះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​បន្ទោស​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​។ មាតា​ បិតា​សិស្ស​ខ្លះ​ត្អូញ​ត្អែរ​ពេល​កូន​គាត់​រៀន​ពុំ​កើត​ ហើយ​គាត់​បន្ទោស​ទៅ​គ្រូ​បង្រៀន​។ ឯ​គ្រូ​បង្រៀ​ន​ខ្លះ​បន្ទោស​មាតា ​បិតា​សិស្ស​វិញ​ថា​ មាន​លទ្ធភាព​ហើយ​មិន​ជួយ​ជំរុញ​កូន​ផង​ ឯ​គ្រូ​បង្រៀន​ខ្លះ​ទៀត​បន្ទោស​ទៅ​លើ​ប្រាក់​បៀ​វត្សរ៍​រដ្ឋ​ទាប​ពេក​ចាយ​ មិន​គ្រប់​ ក៏​ឆ្លៀត​រក​ការ​ងារ​ក្រៅ​ដើម្បី​បំពេញ​ក្រពេះ​។  ឯ​រដ្ឋា​ភិ​បាល​ថា​ ខ្ទង់​​ចំណាយ​​សម្រាប់​​ក្រសួង​អប់រំ​​មាន​កំ​ណត់​...​។

សំណួរ​សួរ​ទៅ​ឪពុក​ម្តាយ​ដែល​បន្ទោស​ទៅ​គ្រូចំ​ពោះ​​ការ​សិក្សា​កូន​គាត់​ ថា​តើ​គាត់​​បាន​គ្រប់​គ្រង​កូន​ខ្លួន​ឯង​ពី​ដើរ​លេង​ មើល​ទូរ​ទស្សន៍​និងនិ​យាយ​ទូរ​សព្ទ័​រាប់​ម៉ោង​បាន​ហើយ​ឬ​នៅ​?​ ហើយ​មាន​​បាន​ធ្វើ​ជា​​គំរូ​ល្អ​​ដល់​កូន​គាត់​ក្នុង​ការ​អាន​ដូច​ជា​ ការ​អាន​កាសែត​ និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ឲ្យ​អាន​កាសែត​​ដើម្បី​បណ្តុះ​គំនិត​​ក្នុង​ការ​អាន​ ហើយ​ឬ​នៅ​? ​បើ​កាល​ពី​សម័យ​ទស​វត្សរ៍​ទី​ឆ្នាំ​ ៨០​ អ្នក​អាន​អាច​​និយាយ​ថា ​កាសែត​របស់​រដ្ឋ​ ដូច​ជា​ កាសែត​ប្រជា​ជន​​ កាសែត​កម្ពុជា​ និង​អា​កា​ប៉េ​(AKP)​ គ្មាន​អ្វី​មើល​ទេ ដ​ដែល​ៗ​ មាន​តែ​ពិធី​កាត់​ខ្សែ​បូ ​សម្ពោធ​ ឬ​បង្ហាញ​សមិទ្ធផល​របស់​រដ្ឋា​ភិបាល​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។

ចុះ​ឥឡូវ​នេះ​ មាន​កាសែត​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ តាំង​ភាសា​ជាតិ​ និង​ភាសា​អន្តរ​ជាតិ​ទៀត​​ ហើយ​ជ្រើស​រើស​ដោយ​សេរី​តាម​ការ​ចូល​ចិត្ត​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​​មិន​ទិញ​អាន​​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ដល់​កូន​ៗ​?​ ឬ​មួយ​បើ​និយាយ​ពី​តម្លៃ​កាសែត​១​ច្បាប់​ ១​ពាន់​រៀល​ ឆ្លើយ​ថា​ ថ្លៃ​ណាស់​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ទិញ​ទេ ​តែ​បើ​ឪពុក​ខ្លះ​វិញ មាន​លុយ​ទិញ​បារី​ដើម្បី​ដុត​សួត​១​ថ្ងៃ​ប្រហែល​ ១ ​ពាន់​រៀល​ ទៅ​៤​ពាន់​រៀល​បែរ​ជា​មាន​លុយ​ទៅ​វិញ​?​ ឬ​ទិញ​ស្រា​ពិ​សា​ ឬ​ក៏​ដើរ​ចូល​ហាង​ បារ៍​ ខា​រ៉ា​អូ​ខេ​ ចាយ​អស់​រាប់​សិប​ ឬ​រយ​ដុល្លារ​ អា​ហ្នឹង​មាន​វិញ​មែន​ទេ​?

ប្រសិន​បើ​សួរ​គាត់​ថា​​ មាន​ពេល​ផ្តល់​ដំបូន្មាន​ដល់​កូន​ទេ​ គឺ​មួយ​ចំនួន​ធំ​នឹង​ឆ្លើយ​ថា​ រវល់​ណាស់​គ្មាន​ពេល​ទេ​ តែ​គាត់​ទៅ​កន្លែង​​កម្សាន្ត​ទាំង​នេះ​បែរជា​មាន​ពេល​ទៅ​វិញ​ មូល​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ដូច្នេះ​?​ តើ​ពេល​ណា​បាន​​ឪពុក​ម្តាយ​ជួយ​​ជំ​រុញ​ការ​អាន​ព័ត៌មាន​ផ្សេង​ៗ​ដល់​កូន​ៗ​?

តែ​ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ចំពោះ​ការ​ទទួល​ព័ត៌​មាន​នៅ​មិន​ទាន់​មាន​សេរី​ភាព​ពេញ​លេញ​នៅ​ឡើយ​ទេ​ពោលគឺ នៅ​មាន​ឧបសគ្គ​ចម្បង​២​ចំណុច​​គឺ​ទី

១-​ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ ចំពោះ​អ្នក​អាន​កាសែត​គំាទ្រ​រដ្ឋា​ភិបាល​ គឺ​គេ​កាន់​ចូល​ការិយាល័យ​ យ៉ាង​ហ៊ឺ​ហា​ តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​អ្នក​កាន់​កាសែត​​ប្រឆំាង​ ឬ​កាសែត​ណា​ដែល​ឯក​រាជ្យ​វិញ​​ គឺ​មាន​មិត្ត​រួម​ការ​ងារ​មើល​លើ​មើល​ក្រោម​​ហើយ​ ឬ​ក៏​តាម​ដាន​ថា​ គាំទ្រ​បក្ស​ប្រឆាំង​ហើយ​។​ ឯ​អ្នក​កាន់​កាសែត​ប្រឆាំង​មិន​ងាយ​ឡើង​បុណ្យ​ស័ក្តិទេ​ ហេតុ​ដូច្នេះ​​អ្នក​អាន​នោះ​ច្រើន​តែ​ បត់​ដាក់​ កា​តាប​ ហោ​ប៉ៅ​​ ឬ​ក៏​ក្រោម​កែប​ម៉ូតូ​ ចាំ​រក​កន្លែង​ស្ងាត់​ ឬ​ក៏​ចាំ​ដល់​ផ្ទះ ទើប​អាន​វា​។​ អាន​ហើយ​លាក់​ទៀត​​ខ្លាច​អ្នក​រួម​ការ​ងារ​​ទៅ​ផ្ទះ​ឃើញ​ហ្នឹង​ គេ​កត់​ចំណាំ​ទុក​​ទៀត​។​ តើ​ពេល​ណា​ទើប​មាន​ ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ឥរិ​យា​បថ​របស់​មន្ត្រី​ ដែល​ចូល​ចិត្ត​​រណែប​រណប​ ចាក់​រុក​ និង​​លាប​​ពណ៌​ឲ្យ​​គេ​ឯង​បែប​នេះ ​ដើម្បី​ឡើង​កូដ​​ខ្លួន​ឯង​នោះ​?

ទី​២-​​ចំ​ពោះ​អ្នក​ដែល​ចូល​ចិត្ត​អាន​ គឺ​មាន​ការ​លំ​បាក​រក​កន្លែង​លក់​កាសែត​ដែល​​នៅ​​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​ដើម្បី​ទិញ ​ដោយ​សារ​​អាជ្ញា​ធរ​​តាម​យាយី​ដេញ​អ្នក​លក់​កាសែត​តាម​តូប​ម្តង​ដេញ​ទៅ​នេះ ​ ម្តង​ដេញ​ទៅ​នោះ​។​ អ្នក​លក់​រត់​​ទី​ណាត់​​ទី​ណែង​ ហើយ​ឲ្យ​មាន​ទី​តាំង​កំណត់​នៅ​កន្លែង​ផ្តុំ​ៗ​គ្នា​ទៀត​ ឯ​តំបន់​ខ្លះ​មាន​ពល​រដ្ឋ​ច្រើន​​តែ​គ្មាន​កន្លែង​លក់​ទៅ​វិញ​។​ ការ​ដែល​ប្តូរ​កន្លែង​ម្តង​ទៅ​នេះ​ ម្តង​ទៅ​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អាន​កាសែត​មាន​​ការ​សោះ​​អង្គើយ​​ក្នុង​ការ​ទិញ​កាសែត​អាន​។

តាម​មតិ​របស់​ខ្ញុំ​ ប្រជាជន​កម្ពុជា​គួរ​អនុវត្ត​លើ​វិធាន​ការ​៣​ចំណុច​សំខាន់​រួម​មាន៖

ទី​១-​ ទាំង​រាជ​រដ្ឋា​ភិបាល​ ទាំង​អង្គ​ការ​ក្រៅ​រដ្ឋា​ភិបាល​ ទាំង​ក្រុម​ហ៊ុន​ គួរ​តែ​លើក​ទឹក​​ចិត្ត​​មន្រ្តី​​របស់​​ខ្លួន​​ឲ្យ​ចូល​ចិត្ត​អាន​កាសែត​ ឬ​ក៏​គេ​ហទំ​ព័រ​ដែល​ពួក​គេ​ចូល​ចិត្ត​​ដោយ​​សេរី​ ​ដើម្បី​ទទួល​ព័ត៌​មាន​ថ្មី​ៗ​ គំនិត​រិះ​គន់​ និង​​ពង្រឹង​​អក្សរ​សាស្រ្ត​​ខ្មែរ​​ ការ​បង្រៀន​ និង​​ការ​សរ​សេរ​ឯក​សារ​នា​នា​នៅ​កា​រិយា​ល័យ​ផង​ដែរ​​ ហើយ​បើ​មាន​សមត្ថ​ភាព​​អាន​​ភាសា​បរទេស​ទៀត​​កាន់​តែ​​ប្រសើរ​។

ទី​២- ឪពុក​ម្តាយ​មាន​តួនា​ទី​សំ​ខាន់​ណាស់​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ល្អ​ ចំពោះ​ការ​អាន​​ តែ​ប្រសិន​​បើ​​ឪពុក​ម្តាយ​ជា​អក្ខរ​ជន​ គឺ​គ្រាន់​​តែ​ជួយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ឲ្យ​អាន​ ឬ​ក៏​ចំ​ណាយ​ថវិកា​បន្តិច​បន្តួច​​ឲ្យ​កូន​​ទិញ​​កាសែត​អាន​ ចែក​គ្នា​អាន​ពេញ​មួយ​ផ្ទះ​។​​ ធ្វើ​​យ៉ាង​​នេះ​​​ គឺ​ជា​ការ​ចូល​រួម​កិច្ច​ការ​កសាង​​សមត្ថ​ភាព​ធំ​មហិ​មា​ ចំពោះ​កូន​ៗ​​ឲ្យ​មាន​ទឹក​ចិត្ត​​ «​នឿយ​ពី​ក្មេង​ ចាស់​ឡើង​ស្រណុក​ហើយ​​!​»​  និង​គំនិត​ផ្តួច​ផ្តើម​ក្នុង​​ការ​អាន​មេ​រៀន​ផ្សេង​ៗ​​ទៀត​ ងាយ​​​យល់​ និង​ឆាប់​ចេះ​ នូវ​អ្វី​ដែល​លោក​គ្រូ​-​អ្នក​គ្រូ ​បាន​បង្រៀន​ពី​សាលា​។​​ នេះ​បង្ហាញ​ពី​ការ​ចូល​រួម​របស់​​មាតា​បិតា​ផង​ដែរ​ កុំ​ចាំ​តែ​គ្រូ​បង្រៀន​តែ​មួយ​មុខ​ គឺ​​មិន​គ្រប់​គ្រាន់​​ទេ​ឲ្យ​ដូច​ពាក្យ​​​ស្លោក​មួយឃ្លាពោល​ថា​៖ ​«​កូន​ល្អ​ស្តាប់​ពុក​ម៉ែ ​សិស្ស​ពូ​កែ​ស្តាប់​គ្រូ​»​។

ទី​៣- ​អាជ្ញា​ធរ​ក៏​គួរ​ជួយ​សម្រួល​ផ្តល់​ទី​តាំង​​តូប​កាសែត​​ឲ្យមាន​​គ្រប់​ទី​ កន្លែង​​ទី​ប្រជុំ​ជន​ ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ទទួល​បាន​​សេវា​ព័ត៌​មាន​ ជា​ជាង​ដេញ​អ្នក​លក់​​កា​សែត​​ទៅ​លិច​ ដេញ​ទៅ​កើត​ ធ្វើ​ដូច្នេះ​​បាត់​ម៉ូយ​គ្នា​អស់​​ហើយ​៕

សូម​ចូល​រួម​ផ្តល់​យោ​បល់​លើ​អត្ថ​បទ​នេះ​តាម​រយៈ​  soprach.tong@phnompenhpost.com

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍