The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - យុវជន​ដាក់​ពាក្យ​ប្រឡង​រាំ​ច្រើន​ជាង​ដាក់​រក​ការ​ងារ​ធ្វើ




យុវជន​ដាក់​ពាក្យ​ប្រឡង​រាំ​ច្រើន​ជាង​ដាក់​រក​ការ​ងារ​ធ្វើ

យុវជន​ដាក់​ពាក្យ​ប្រឡង​រាំ​ច្រើន​ជាង​ដាក់​រក​ការ​ងារ​ធ្វើ

110221_2
110221_2

ភ្នំពេញ : «ទំពាំង​ស្នង​ឫស្សី​» គឺ​​ជា​​ពាក្យ​ស្លោក​ដ៏​មាន​​ប្រជា​ប្រិយ​ភាព​បំផុត​សម្រាប់​ប្រជាជន​​ កម្ពុជា​​ ​​ដែល​​និយាយ​​យោង​ទៅ​លើ​កុមារ​ ស្នង​មនុស្ស​ចាស់ ​នា​ថ្ងៃ​អនា​គត់។

សំណួរ​យ៉ាង​សាមញ្ញ​មួយ ​ដែល​គេ​តែង​តែ​សួរ ​ទៅ​កុមារ​ថា ​តើ ​កូន​ ឬ​ក្មួយ​ៗ ពេល​​ធំ​ឡើង​ចង់​ធ្វើ​អ្វី?​ ចម្លើយ​ដែល​ទទួល​បាន​ភាគ​ច្រើន​ក្នុង​ទសវ ត្សរ៍​៨០ និង ​៩០ ​រួម​មាន​៖ ចង់​ក្លាយ​​ទៅ​ជា​គ្រូ​បង្រៀន​ គ្រូពេទ្យ​ ទាហាន​ ប៉ូលិ​ស​ វិស្វករ​ វិចិត្រករ​ ​ឬ​ក៏​​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​កសិកម្ម​ ​និង​ខ្លះ​ទៀត​ថា​ ចង់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​រកស៊ី​។ល។

ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ ទស្សនៈ​របស់​កុមារ​ ​ឬ​យុវវ័យ​​ គឺ​ចង់​ក្លាយ​ជា​ ​«តារា​»​ ទៅ​វិញ ដែល​និយាយ​យោង​ទៅ​លើ​តារា​ចម្រៀង​ តារា​ភាពយន្ត​ ខារ៉ាអូខេ​ ​ឬ​ពិធីករ​ប្រចាំ​ទូរទស្សន៍​ណា​មួយ​ ជា​ជាង​ការ​​ជ្រើស​រើស​ការងារ​ដែល​បាន​រៀបរាប់​ខាង​លើ​។

ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ​វា​ជា​ការ​ល្អ​ណាស់​ ​ដែល​កុមារ​ ​ឬ​ក៏​យុវវ័យ​​ម្នាក់ៗ​​មាន​គោល​ដៅ​​ និង​​មហិច្ឆតា​ខុសៗ​គ្នា​ហើយ​មាន​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ទិសដៅ​របស់​ពួក​គេ​។​​ ​ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​មួយ​ចំនួន​ធំ​នៃ​ពួក​គេ​រំពឹង​ថា នឹង​​ក្លាយ​ជា​ ​«តារា»​ ​សំណួរ​​សួរ​ថា​ ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ឥរិយាបថ​របស់​កុមារ​ និង​យុវវ័យ​ មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ដូច្នេះ?​ នេះ​គឺ​ដោយ​សារ​ឥទ្ធិពល​ ​នៃ​ទូរទស្សន៍​ ​ឪពុក​ម្តាយ​ ​ឬ​ក៏​ក្រុម​គ្រួសារ​​?

ជា​ទូទៅ​ ​ឪពុក​ម្តាយ​មាន​ការ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​ ​ប្រសិន​បើ​កូន​របស់​គាត់​រៀន​ពូកែ​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​ ​និង​មាន​លទ្ធភាព ទទួល​បាន​អាហា​រូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​បរទេស​នោះ​។​ ​អាណា​ព្យាបាល​ទាំង​នោះ និង​​អ្នក​ជិត​ខាង​មាន​​មោទនភាព​ដោយ​សរ​សើរ​​ថា «កូន​នេះ​ ​វា​កាត់​ទៅ​រក​ពូជ​​គេ»​ ដែល​តែង​តែ​រៀន​ពូកែ​យ៉ាង​ដូច្នេះ​។​ តែ​បើ​កូន​រៀន​ខ្សោយ​វិញ ដាច់​ខាត​គឺ​មក​ពី«​គ្រូ​អន់»។

យោង​តាម ក្រុម​ហ៊ុន​ស្រាវជ្រាវ​ទីផ្សារ​នៅ​ឥណ្ឌូចិន​​(IMR) ​បាន​បង្ហាញ​ថា​ភាគ​​ច្រើន​បំផុត​នៃ​ប្រជាជន​កម្ពុជា ចូល​ចិត្ត​មើល​ទូរទស្សន៍ ជា​ជាង​ស្តាប់​វិទ្យុ​ ​និង​អាន​កាសែត។​​ ជា​ពិសេស​ ​បណ្តាញ​ទូរទស្សន៍​កម្ពុជា​CT​N និង​ សាខា​​របស់​បណ្តាញ​នេះ​ ​(MYTV)​ ​មាន​ការ​​និយម​ចូល​ចិត្ត​ជាង​គេ​​។​ ហើយ​សម្រាប់​បុរស​ពេញ​វ័យ​ចូល​ចិត្ត​មើល​ការ​​ប្រដាល់​សេរី​ ​និង​បាល់​ទាត់​​ ​ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ស្រ្តី​ ​​យុវវ័យ​ និង​កុមារ​​ចូល​ចិត្ត​មើល​ការ​ប្រដាល់​សេរី​ ​និង​បាល់​ទាត់ ​ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ស្រ្តី​ ​​យុវវ័យ​ និង​កុមារ​​ចូល​ចិត្ត​មើល​​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ ​ការ​ប្រគំ​តន្រ្តី ​ខារ៉ា​អូខេ​ ការ​ប្រកួត​ប្រឡង​រាំ ច្រៀង​ ​និង​ការ​ប្រកួត​សម្រស់​ជា​ដើម។

ជា​​មួយ​នឹង​ស្ថាន​ភាព​ដូច​គ្នា​នេះ មាន​ចំនួន​យុវវ័យ​​តិច​​ណាស់​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​ការងារ​ធ្វើ បើ​ប្រៀប​ធៀប​ជា​មួយ​នឹង​ការ​ដាក់​ពាក្យ​ប្រឡង​រាំ ច្រៀង​ សម្រស់​.​នៅ​តាម​ទូរទស្សន៍​នានា​វិញ​។​ តើ​កម្មវិធី​ទូរទស្សន៍​សព្វ​ថ្ងៃ​​នេះ​​បាន​បង្រៀន​ ​​​ឬ​មួយ​ក៏​ចង្អុល​បង្ហាញ​ទិស​​ដល់​កុមារ​ ​និង​​យុវជន​កម្ពុជា​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ​​?

តើ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ពួក​គេ​​​ចង់​​ក្លាយ​ជា​«តារា»​​?​ ​ទាំង​នេះ​គឺ​ដោយ​​សារ​យុវវ័យ​​មួយ​ចំនួន​ធំ​  អស់​សង្ឃឹម​ក្នុង​ការ​រក​​ការងារ​ធ្វើ​ឲ្យ​​ត្រូវ​ជំនាញ​របស់​ពួក​គេ​​ ​ដូច​​ដែល​​លោក​មន្រ្តី​ជាន់​ខ្ពស់​ក្រសួ​ង​​អប់រំ​យុវជន​ ​និង​កីឡា ​មួយ​រូប​បាន​ប៉ាន់​ស្មាន​ថា​ ​មាន​តែ​និស្សិត​​មួយ​នាក់​ក្នុង​ចំណោម​៩​នាក់ អាច​រក​ការងារ​បាន​ធ្វើ​សមរម្យ​​ទៅ​នឹង​ការ​សិក្សា​របស់​ពួក​គេ​។

សួរ​ថា​តើ​មាន​ចំនួន​យុវជន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ ​ក្នុង​ការ​ក្លាយ​ជា​«តារា»​នេះ?

តាម​​ការ​សង្កេត​​របស់​​ខ្ញុំ​ឃើញ​ថា​ ​ទូរទស្សន៍​សព្វ​ថ្ងៃ​​មាន​ទំនោរ​បង្ហាញ​ ​ពី​ទស្សនៈ​ផ្នែក​ខាង​នយោបាយ​​ ​ការ​ប្រគួត​ប្រជែង​ទី​ផ្សារ​តាម​រយៈ​ នាទី​កំសាន្ត​នានា​ ​​និង​​​ឆាក​កំប្លែង​ ​​(ដែល​​កុមារ​​​និង​យុវវ័យ​កំពុង​​នឹង​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​​ជា​មួយ​នឹង​​ការ​​ ប្រើ​ពាក្យ​​គ្រោត​គ្រាត​​ ​និង​អស្សុរស​​ ​និង​កាយ​វិការ​​​អំពើ​ហិង្សា​​ពី​​តារា​កំប្លែង​ទាំង​នោះ។​)​ជា​ជាង​​​ផ្តល់​ ការ​អប់រំ ដល់​កុមារ​ ​និង​យុវវ័យ​។

កម្មវិធី​ទូរទ្សន៍​បច្ចុប្បន្ន ​​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​កម្មវិធី​ទូរទស្សន៍​​ដែល​កាល​ពី​ដប់​ឆ្នាំ​មុន​ ​មាន​ការ​បង្រៀន​គណិត​វិទ្យា​ ​និង​ភាសា​អង់គ្លេស​​ ​និង​មាន​ការ​បង្ហាញ​ពី​វប្បធម៌​ខ្មែរ​ជា​ច្រើន​។​​ ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ​ការ​​បង្រៀន​​តាម​ទូរទស្សន៍​អាច​ជួយ​ដល់​​​កូន​សិស្ស​ក្រីក្រ​​ ​មិន​អាច​បង់​ថ្លៃ​គួរ​សាលា​​បាន​ ​និង​វា​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​​កូន​សិស្ស​មាន​ការ​ចង​ចាំ​បន្ថែម​ទៀត ​និង​រៀន​អ្វី​ដែល​ថ្មីៗ​​ ​ឬ​មួយ​ក៏​វិធី​សាស្រ្ត​​ផ្សេងៗ។​​ ​ហើយ​មុខ​វិជ្ជា​នេះ​ទៀត​សោត ក៏​ជា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​​សម្រាប់​និស្សិត សិក្សា​អប់រំ​ជាន់​ខ្ពស់ ឬ​ក៏​ទៅ​រៀន​នៅ​ឯ​បរទេស​ផង​ដែរ។

ថា​តើ​អ្វី​ ដែល​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​សង្ឃឹម​​ទៅ​លើ​​ ​«​ទំពាំង​ស្នង​ឬស្សី​»​ ដែល​នឹង​កសាង​​ព្រះ​រាជា​ណាចក្រ​នា​ពេល​អនាគត​ខាង​មុខ​ដ៏​ខ្លី​នេះ​​ ​ប្រសិន​បើ​​ភាគ​​ច្រើន​​នៃ​​កុមារ​ ​និង​យុវវ័យ​​សប្បាយ​ជា​មួយ​​នឹង​ទូរទស្សន៍​​ ​ហើយ​ចង់​ក្លាយ​ជា«​តារា»​​ទៀត​ផង ​ជា​ជាង​បណ្តុះ​គំនិត​​លើ​​មុខ​​វិជ្ជា​បច្ចេក​ទេស​សម្រាប់​បំរើ​សង្គម​​​។

ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ ​ថា​តើ​រដ្ឋាភិ​បាល​គួរ​​​តែ​​ធ្វើ​យ៉ាង​​ណា​​ ​ឲ្យ​ប្រសើរ​ឡើង​នូវ​​កម្មវិធី​​ទូរទស្សន៍​​នានា​​ ដើម្បី​បណ្តុះ​គំនិត​អប់រំ​ទៅ​លើ​កុមារ​​ ​និង​យុវជន ​​ហើយ​​អ្នក​រៀបចំ​កម្មវិធី​​ទូរទស្សន៍​ទាំង​នោះ​គួរ​ណាស់​​តែ​​ដក​ស្រង់​បទ​ពិសោធន៍​នៃ​កម្មវិធី​អប់រំ​ដ៏​ជោគ​ជ័យ​មួយ​ចំនួន​​​តាម​បណ្តា​​ប្រទេស​ជឿន​លឿន​​​នានា​​​ ​ជា​ជាង​​ធ្វើ​ត្រាប់​តាម​កម្មវិធី​ទូរទស្សន៍​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ដូច​សព្វ​ ថ្ងៃ​នេះ៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍