The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - វប្ប​ធម៌​គ្មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​ត្រូវ​បំបាត់​នៅ​កម្ពុជា




វប្ប​ធម៌​គ្មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​ត្រូវ​បំបាត់​នៅ​កម្ពុជា

វប្ប​ធម៌​គ្មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​ត្រូវ​បំបាត់​នៅ​កម្ពុជា

ភ្នំពេញ : មាន​ចម្រៀង​ពេញ​និយម​របស់​ខ្មែរ​មួយ​បទ​ បាន​ច្រៀង​ថា «ទៅ​ហើយ​មក​វិញៗ...»។​ ប៉ុន្តែ​បើ​តាម​ការ​ស្រាវ​ជ្រា​វ និង​អង្កេត​របស់​ខ្ញុំ ​មាន​និស្សិត​ខ្មែរ​រាប់​សិប​នាក់​បាន​គេច ​និង​លាក់​ខ្លួន​សម្ងំ​នៅ​បរទេស​ខុស​ច្បាប់​ «មិន​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ» ក្រោយ​​បញ្ចប់​អាហារូ​បករណ៍ ដែល​ផ្តល់​ជូន​ដោយ​ប្រទេស​ផ្តល់​ជំនួយ​តាម​រយៈ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​ដូច​បទ​ចម្រៀង​ឡើយ​។ នេះ​ជា​ក្តី​បារម្ភ​ចំពោះ​បញ្ហា​ធន​ធាន​មនុស្ស​នៅ​កម្ពុជា​​។

ពិត​ណាស់​ កម្ពុជា​ត្រូវ​ការ​ទាំង​ធន​ធាន​មនុស្ស និង​ទាំង​មនុស្ស​មាន​ធន​ធាន​សម្រាប់​អភិវឌ្ឍ​ប្រទេស​ជាតិ​​ ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ ទើប​ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​​មួយ​ឆ្នាំ​​​ មាន​អាហា​រូបករណ៍​សម្រាប់​និស្សិត​ទៅ​សិក្សា​នៅ​បរទេស​មាន​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។ ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​៨០​ និង​ ៩០​​ និស្សិត​អាហា​រូបករណ៍​ភាគ​ច្រើន​បំផុត​គឺ​​កូន​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​ កម្មាភិបាល​ បក្ខជន​ និង​កូន​អ្នក​មាន ហើយ​ពួក​គេ​ស្ទើរ​តែ ១០០ ភាគ​រយ​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​ជួយ​​ប្រទេស​ជាតិ​វិញ បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា។​​ បច្ចុប្បន្ន​ ឱកាស​ត្រូវ​បាន​ផ្តល់​ជូន​ស្មើ​គ្នា​រវាង​កូន​អ្នក​មាន និង​អ្នក​​ក្រីក្រ​ ឲ្យ​តែ​ចេះ​គឺ​ជាប់​ហើយ​។ ប៉ុន្តែ​មួយ​ចំនួន​មិន​មក​វិញ​តែ​ម្តង ​និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​ តែ​មិន​បាន​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​។

យោង​តាម​ទិន្នន័យ​​របស់​ការិយាល័យ​​អាហា​រូបករណ៍​ និង​​កម្ម​សិក្សា​នៃ​ក្រសួង​អប់រំ ​យុវជន ​និង​កីឡា​ ឲ្យ​ដឹង​ថា នៅ​ឆ្នាំ​២០១០ ​កន្លង​មក​ មាន​និស្សិត​ ​និង​មន្រ្តី​រាជ​ការ​ដែល​ទទួល​អាហា​រូបករណ៍​តាម​រយៈ​ក្រសួង​នេះ​ ចំនួន​​ ៤៨៤​ នាក់​ បាន​​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន នៅ​ស្ថាប័ន​របស់​លោក​​ចំនួន ១០១ ​នាក់តែ​​ប៉ុណ្ណោះ​​។

លោក​ កែវ​​ សាកល​ ​នាយក​ទទួល​បន្ទុក​អាហា​រូបករណ៍​ និង​កម្ម​សិក្សា​នៃ​ក្រសួង​អប់រំ​បាន​គូស​បញ្ជាក់​​ថា​៖​ «​ពួក​គេ ​(និស្សិត​​ ឬ​មន្ត្រី​រាជការ​ដែល​បាន​សិក្សា​នៅ​បរទេស)​​ កាល​ពី​គេ​​រៀប​ចំ​ឯកសារ​ ចេញ​ទៅ​​រៀន​នៅ​បរទេស គេ​ត្រូវ​ការ​យើង​ តែ​​ពេល​ពួក​គេ​បាន​ទទួល​សញ្ញា​បត្រ​​ ខ្លះ​បាន​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​ ខ្លះ​​មិន​បាន​មក​បង្ហាញ​ទេ»។

នេះ​ជា​មូល​ហេតុ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រសួង​អប់រំ ​មិន​មាន​ទិន្នន័យ​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​ការ​បញ្ជាក់​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ តើ​និស្សិត​កម្ពុជា​ដែល​បាន​​បណ្តុះ​បណ្តាល​​នៅ​បរទេស​ត្រឡប់​មក​វិញ​ជួយ​ សង្គម​ប៉ុន្មាន​នាក់​ និង​មិន​បាត់​ខ្លួន​ប៉ុន្មាន​នាក់​?​​ លោក​​​បាន​​បន្ត​​ទៀត​​ថា៖ ​«ប្រទេស​​ដែល​ផ្តល់​អាហា​​រូបករណ៍​មួយ​ចំនួន​មាន​ការ​ខក​ចិត្ត​ និង​​សោក​ស្តាយ​ចំពោះ​ថវិកា​ដែល​ពួក​គេ​ផ្តល់​ដល់​​និស្សិត​ និង​មន្ត្រី​មួយ​ចំនួន​​ បន្ទាប់​ពី​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ ​ហើយ​​មិន​ត្រឡប់​មក​កសាង​ប្រទេស​របស់​ខ្លួន​វិញ​»។

តាម​ការ​សង្កេត​ និង​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ប្រទះ​គឺ ខ្លះ​ទៀត​មិន​បាន​ទៅ​រៀន​ផង​ គ្រាន់​តែ​ទៅ​ចូល​រួម​សនិ្នសីទ​ ឬ​​ធ្វើ​កម្ម​សិក្សា​​ក៏​​ឈ្លៀត​លួច​រត់​ទៅ​​នៅ​ស្រុក​គេ​​ទាំង​ខុស​​ច្បាប់​ ដែរ​។​​ តើ​​ជីវិត​​ថ្មី​នៅ​បរទេស​​​​មាន​​ន័យ​យ៉ាង​ដូច​ម្តេច​?​ តើ​មាន​អ្វី​ប្លែក​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​? ​ខ្ញុំ​គិត​ថា ​​នៅ​​តែ​មាន​ចំណុច​ ២​ ដែល​ត្រូវ​ពិចារណា​​រវាង​រាជ​រដ្ឋា​ភិបាល​ និង​អតីត​និស្សិត​​អាហា​រូបករណ៍​ចំពោះ​បញ្ហា​​មិន​បាន​ត្រឡប់​​ចូល​ស្រុក​វិញ​នេះ​គឺ៖

ទី​១-​​ក្នុង​ផ្នត់​គំនិត​របស់​និស្សិត​ទាំង​នោះ គឺ​មាន​ទុទិ្ទដ្ឋិ​និយម​​ចំពោះ​ជាតិ​ ចំពោះ​រាជរដ្ឋា​ភិបាល​ដោយ​ស្អិត​ជាប់​នឹង​ទស្សនៈ​អវិជ្ជមាន​ថា៖ «​ការ​ត្រ​ឡប់​​ទៅ​វិញ​ហ្នឹង​...មិន​ដឹង​ជា​ធ្វើ​អ្វី ​ហើយ​ខ្លាច​​ប្រាក់​ខែ​​ចាយ​មិន​គ្រាន់​​ ឯ​នៅ​ស្រុក​គេ​វិញ​ណា៎ ...មាន​​ច្បាប់​ទម្លាប់​​ត្រឹម​ត្រូវ​ ជា​ពិសេស​មក​ទី​នេះ ​(ប្រទេស​)គឺ​ដើម្បី​សាង​ជីវិត​ថ្មី»​។​​​ តែ​អ្នក​ខ្លះ​​ទៀត​​រៀន​មិន​ទា​ន់​គេ​​(មិន​បាន​សញ្ញាបត្រ​អ្វី​ទាំង​អស់)​ ក៏​មាន​គំនិត​នៅ​​ទី​នោះ​​តែ​ម្តង​ទៅ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​​ខ្មាស​គេ​ពេល​ត្រឡប់ ​មក​​ស្រុក​វិញ​។​ បើ​ទោះ​បី​ជា​នៅ​ទី​ស្រុក​ទាំង​នោះ​នៅ​មាន​ការ​រើស​អើង​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​ការងារ​ទៅ​តាម​សញ្ញាបត្រ​ក៏​ដោយ​ក៏​ចេះ​តែ​ទ្រាំ​ទៅ​។

ទី២- មូល​ហេតុ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​និស្សិត​មួយ​ចំនួន​មាន​ទស្សនៈ​យ៉ាង​ដូច្នោះ ក៏​មក​ពី​រាជរដ្ឋា​ភិបាល​នៅ​ខ្វះ​ឆន្ទៈ​ ក្នុង​ការ​រៀប​ចំ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​​ចំពោះ​និស្សិត​​អាហា​រូបករណ៍​ដែល​ ត្រឡប់​មក​វិញ​ទាំង​នោះ​ក្នុង​ការ​ផ្តល់​​តួនាទី​ ការងារ​ស័ក្ដិ​សម​ទៅ​នឹង​សមត្ថភាព​របស់​ពួក​គាត់​​។

ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា ​វា​ជា​ការ​សំខាន់​ណាស់​ រាជរដ្ឋាភិបាល​​គួរ​តែ​​រៀប​ចំ​រចនា​សម្ព័ន្ធ​​ និង​ការ​គ្រប់​គ្រង​ទិន្នន័យ​​ ចំពោះ​អាហា​រូបករណ៍​ទូទាំង​ប្រទេស​ ​ដើម្បី​​ការ​រៀប​ចំ​​ផែន​ការ​យុទ្ធសាស្រ្ត​ឲ្យ​កាន់​តែ​​ច្បាស់​​លាស់​​ ចំពោះ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ធន​ធាន​មនុស្ស​គ្រប់​វិស័យ​។​​ ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​គិត​គូរ​ពី​សមត្ថភាព​របស់​ពួក​គេ ​ឲ្យ​ស័ក្តិ​សម​ទៅ​​នឹង​តួនាទី​ ហើយ​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​អាហា​រូបករណ៍​ត្រូវ​តែ​ច្បាស់​ខ្លួន​ឯង​ថា​​ ​ទៅ​រៀន​យក​ចំណេះ​ដើម្បី​​មក​កសាង​​ជាតិ​វិញ ​​(ជាតិ​ត្រូវ​ការ​អ្នក)​ ដើម្បី​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ​បាន​បន្ត​​ការសិក្សា​ផង​ដែរ​។​​ ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​នឹង​យក​បញ្ហា​​នេះ​ មក​ពិភាក្សា​នា​ពេល​សនិ្ន​បាត​បូក​សរុប​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​នៅ​សប្តាហ៍​នេះ​៕

ចូល​រួម​ផ្តល់​យោបល់​លើ​អត្ថបទ​នេះ​តាម​រយៈ​ soprach.tong@phnompenhpost.com

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍