The Phnom Penh Post Search

Search form




Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - កង្វះ​ទុន​នៅ​តែ​ជា​បញ្ហា​ប្រឈម​របស់​សហគ្រាស​ក្នុង​ស្រុក​ដើម្បី​ពង្រឹង​ខ្លួន

កង្វះ​ទុន​នៅ​តែ​ជា​បញ្ហា​ប្រឈម​របស់​សហគ្រាស​ក្នុង​ស្រុក​ដើម្បី​ពង្រឹង​ខ្លួន

កង្វះ​ទុន​នៅ​តែ​ជា​បញ្ហា​ប្រឈម​របស់​សហគ្រាស​ក្នុង​ស្រុក​ដើម្បី​ពង្រឹង​ខ្លួន

20140507_12
លោកស្រី សែន សុខលី ជាម្ចាស់សហគ្រាសផលិតទឹកផ្លែឈើ ខ្មែរមេគង្គហ្វូដកំពុងបង្ហាញផលិតផលខ្លួនក្នុងពេលថ្មីៗនេះ ម៉ៃ វីរៈ

ភ្នំពេញ: សហគ្រាស និង​សិប្បកម្ម​ផលិត​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ និង​ភេសជ្ជៈ​ក្នុង​ស្រុក​កំពុង​ពង្រឹង​ស្តង់ដារ​ផលិតផល​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​ត្រៀម​ខ្លួន​ប្រកួត​ប្រជែង​នៅ​ពេល​ដែល​សមាហរណកម្ម​អាស៊ាន​ចូល​មក​ដល់​តែ​ថា​កង្វះ​ដើម​ទុន​នៅ​តែ​ជា​ឧបសគ្គ​ដើម្បី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ​ទទួល​ស្គាល់​គុណភាព​ផលិតផល។

វិញ្ញាបនបត្រ​ទទួល​ស្គាល់​គុណភាព​ផលិត​ផល​រួម​មាន HACCP GMP និង ISO 202000។ បើ​តាម​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ពី​លោក ហឹម ផានិត អនុ​ប្រធាន​នាយកដ្ឋាន​មជ្ឈមណ្ឌល​ផលិតកម្ម​ជាតិ ស្តង់ដារ​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា ជា​ស្តង់ដារ​គ្រប់​គ្រង គុណភាព សុវត្ថិភាព ម្ហូប​អាហារ។

លោក​ថា៖ «GMP ប្រព័ន្ធ​គ្រប់​គ្រង​សុវត្ថិភាព​ចំណី​អាហារ ផ្តោត​លើ​ការ​ថែរក្សា​បរិស្ថាន អនាម័យ​ល្អ ក្នុង​រោងចក្រ សិប្បកម្ម ម្ហូប​អាហារ។ ចំណែក HACCP គឺ​មាន​កម្រិត​មួយ​ខ្ពស់​ជាង GMP ផ្តោត​លើ​ភ្នាក់ងារ​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​ម្ហូប​អាហារ ហើយ ISO 202000 គឺជា​ការ​បូក​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង HACCP GMP និង ISO 9001 ដែល​ផ្តោត​លើ​ការ​គ្រប់​គ្រង​គុណភាព និង​សុវត្ថិភាព​ចំណី​អាហារ​ទាំង​អស់»។

លោក​បន្ត​ពន្យល់​ដូច្នេះ​ថា ប្រព័ន្ធ​ទាំង​អស់​នេះ​មាន​សារៈ​សំខាន់​សម្រាប់​សហគ្រាស​ធុន​តូច​និង មធ្យម​ដែល​មាន​បំណង​នាំ​ចេញ​ផលិតផល​ទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស នៅ​ក្នុង ឆ្នាំ​២០១៥។ លោក​ថ្លែង​ថា៖ «របាំង​ពន្ធ​គយ​ត្រូវ​បាន​ទម្លាក់ នៅ​តែ​របាំង​បច្ចេកទេស​ប៉ុណ្ណោះ។ ដើម្បី​អាច​នាំ​ចេញ​ផលិតផល​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ជិត​ខាង​នៅ​ក្នុង​អាស៊ាន​បាន​ទាល់​តែ​យើង​មាន​ស្តង់ដារ​ដែល​តម្រូវ​ទៅ​តាម​ប្រទេស​នីមួយៗ»។

ដើម្បី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ​ទទួល​ស្គាល់​គុណភាព​ផលិតផល​សហគ្រាស​និង​សិប្បកម្ម​ទាមទារ​ឲ្យ​អនុវត្ត​តម្រូវ​តាម​បទដ្ឋាន​ស្តង់ដារ​នីមួយៗ ដែល​ក្នុង​នោះ​រួម​មាន​របៀប​គ្រប់​គ្រង​ការ​ផលិត ទីតាំង​ផលិត និង​ការ​រក្សា​អនាម័យ​និង​បរិស្ថាន​ក្នុង​កន្លែង​ផលិត។

ឧបសគ្គ​ដែល​រារាំង ការ​ទទួល​បាន​គឺ​កង្វះ​ធនធាន​មនុស្ស​និង​ថវិកា។ លោក​ថា៖ «ទីមួយ​ធនធាន​មនុស្ស។ ដោយសារ​តែ​ស្តង់ដារ​ទាំង​នោះ វា​ទាមទារ​ឲ្យ​យើង​មាន​ការ​កត់​ត្រា ការ​យល់​ដឹង​អំពី​ប្រព័ន្ធ​សុវត្ថិភាព​ទាំង​អស់​នោះ ទើប​អាច​អនុវត្ត​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ។ ទី២ គឺ​កត្តា​ថវិកា​សម្រាប់​វិនិយោគ ព្រោះ​គាត់​ត្រូវ​វិនិយោគ​ទៅ​លើ​ការ​កែ​សំណង់​អគារ ការ​វិនិយោគ​ទៅ​ម៉ាស៊ីន​ដែល​បម្រើ​ដល់​ការ​ផលិត​ចំណី​អាហារ​ទាំង​អស់​នោះ»។

យោង​តាម​លោក ហឹម ផានិត បច្ចុប្បន្ន​នេះ​កម្ពុជា​មាន​សហគ្រាស​ខ្នាត​តូច​និង​មធ្យម​សរុប​ប្រមាណ ៥០ ម៉ឺន​ក្រុមហ៊ុន។ ក្នុង​នោះ​មាន​តែ ២០ ទៅ ៣០ ក្រុមហ៊ុន​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​មាន HACCP GMP និង ISO 202000 ហើយ​មាន​ក្រុមហ៊ុន​មួយ​ចំនួន​ធំ​កំពុង​រៀបចំ​ខ្លួន​ដើម្បី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ​បញ្ជាក់​ពី​សុវត្ថិភាព និង​គុណភាព​ផលិតផល​ចំណី​អាហារ​របស់​ខ្លួន។

ក្នុង​នោះ​សហគ្រាស​ផលិត​ទឹក​ផ្លែឈើ ខ្មែរ​មេគ្គង​ហ្វូដ ជា​ក្រុមហ៊ុន​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​កំពុង​រៀបចំ​ខ្លួន​ឈាន​ទៅ​រក​ការ​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP។ លោក​ស្រី សែន សុខលី ជា​ម្ចាស់​សហគ្រាស​ផលិត​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ ​រ​មេគ្គង​ហ្វូដ និយាយ​ប្រាប់ ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍ ថា សហគ្រាស​របស់​លោក​ស្រី​នឹង​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP នៅ​ប៉ុន្មាន​ខែ​ខាង​មុខ​នេះ បន្ទាប់​ពី​ឈរ​ជើង​ក្នុង​ទីផ្សារ​រយៈ​ពេល​ប្រហែល ៩​ឆ្នាំ។

បច្ចុប្បន្ន​ផលិតផល​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ ខ្មែរ​មេគង្គ​ហ្វូដ ត្រូវ​បាន​ដាក់​លក់​នៅ​តាម​ផ្សារ​ទំនើប តាម​ភោជនីយដ្ឋាន ផ្ទះ​សំណាក់ និង​ស្ថានីយ​ប្រេង​ឥន្ធនៈ​ជាច្រើន​កន្លែង។

ការ​ចូល​ខ្លួន​ក្នុង​ទីផ្សារ​ដំបូង​របស់​ផលិតផល​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ​របស់​លោក​ស្រី​មិន​មែន​ជា​ការ​ងាយ​ស្រួល​នោះ​ទេ។ ប្រជាជន​ខ្មែរ​ភាគ​ច្រើន​នៅ​តែ​មិន​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​អំពី​គុណភាព​ផលិតផល​ដែល​ផលិត​ឡើង​ដោយ​ជនជាតិ​ខ្មែរ​នៅ​ឡើយ។ លោក​ស្រី​ថ្លែង​ថា៖ «ខ្ញុំ​ខាត ៤​ឆ្នាំ មុន​ពេល​ដែល​អាច​មាន​ចំណែក​នៅ​ក្នុង​ទីផ្សារ​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ។ ភាគ​ច្រើន​គេ​មិន​ទុក​ចិត្ត​ផលិតផល​ខ្មែរ​ទេ ព្រោះ​ខ្លាច​ថា ផលិត​ដោយ​គ្មាន​អនាម័យ បើ​ទោះ​បី​ជា​យើង​មាន​ស្លាក​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​និង​អាហារូបត្ថម្ភ​ក៏​ដោយ»។

លោក​ស្រី​ទទួល​ស្គាល់​ថា ដំណើរការ​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP មាន​លក្ខណៈ​ស្មុគ​ស្មាញ និង​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​ច្រើន។ លោក​ស្រី​បាន​ចំណាយ​ប្រមាណ​ជាង ១ ម៉ឺន​ដុល្លារ​រួច​ហើយ។ លោក​ស្រី​ឲ្យ​ដឹង​ថា៖ «ការ​ចំណាយ​នេះ​គឺ​តែ​លើ​ផ្នែក​សេវា​ប្រឹក្សា​យោបល់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​អនុវត្ត​ក្នុង​ការ​ផលិត និង​ការ​កែ​លម្អ​អគារ​បន្តិច​បន្តួច»។

លោក​ស្រី​បន្ថែម​ថា នេះ​ក៏​ដោយ​សារ​លោក​ស្រី​មាន​ទីតាំង​ស្រាប់ និង​បាន​សាង​សង់​អគារ​ស្រប​តាម​បទដ្ឋាន​តម្រូវ​ស្រាប់ ដែល​ជា​ទូទៅ​ការ​ចំណាយ​អាច​នឹង​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​នេះ។ លោក​ស្រី​រំពឹង​ថា ក្រោយ​ពី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP អតិថិជន​នឹង​មាន​ភាព​កក់​ក្តៅ​ក្នុង​ចិត្ត​អំពី​ផលិតផល​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ​របស់​លោក​ស្រី។

ចំណែក​លោក​ស្រី តាំង ស្រង់ ជា​ម្ចាស់​សិប្បកម្ម​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ ឃាង ឃាង ដែល​ដំណើរការ​តាំង​ពី ឆ្នាំ​២០០០ នោះ​ក៏​បង្ហាញ​ពី​បំណង​ក្នុង​ការ​រៀបចំ​ការ​ផលិត​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP ផង​ដែរ តែ​ថា កង្វះ​ទុន​នៅ​តែ​ជា​បញ្ហា​ប្រឈម​របស់​សិប្បកម្ម​លោក​ស្រី។

លោក​ស្រី​ឲ្យ​ដឹង​ថា៖ «ចង់​ណាស់​ឲ្យ​ផលិតផល​ត្រូវ​បាន​គេ​ទទួល​ស្គាល់​នៅ​ពេល​សមាហរណកម្ម​អាស៊ាន​គ្រាន់​តែ​ថា សំខាន់​គឺ​ទុន​តែ​ម្តង។ បញ្ហា​សំខាន់​គឺ​មិន​ទាន់​មាន​ដើម​ទុន​ពង្រីក។ ណា​មួយ​ការ​គាំទ្រ​ពី​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង​ក៏​នៅ​មាន​តិច​តួច»។ លោក​ស្រី​បន្ត​ថា លោក​ស្រី​ក៏​បាន​ដឹង​អំពី​ការ​ផ្តល់​កម្ចី​របស់​ស្ថាប័ន​ហរិញ្ញវត្ថុ​ផ្សេងៗ​ដែរ ប៉ុន្តែ​លោក​ស្រី​នៅ​ស្ទាក់​ស្ទើរ​ដោយ​សារ​ការ​ប្រាក់​ខ្ពស់។ លោក​ស្រី​និយាយ​ថា៖ «មាន​ដឹង​ដែរ តែ​ខ្ចី​លុយ​ធនាគារ​មិន​ហ៊ាន​ទេ ការ​ប្រាក់​ខ្ពស់ ណា​មួយ​ទីផ្សារ​មិន​ទាន់​ធំ ដូច្នេះ​មិន​ទាន់​ហ៊ាន​ខ្ចី​លុយ​ធនាគារ​បោះ​ទុន​ទេ។ ខ្លាច​អស់​ទាំង​ការ​ទាំង​ដើម»។

រីឯ​លោក ឡា មីន ម្ចាស់​សិប្បកម្ម ណាចា ហ្វូដ ក៏​បាន​និយាយ​ដែរ​ថា លោក​បាន​ដឹង​អំពី​អត្ថ​ប្រយោជន៍​នៃ​ការ​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP ដែរ ប៉ុន្តែ​ថា តម្រូវ​ការ​ទុន​ដើម្បី​វិនិយោគ​បន្ថែម​លើ​ទីធ្លា​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​ស្ទាក់​ស្ទើរ ដោយ​សារ​សិប្បកម្ម​របស់​លោក​មាន​លក្ខណៈ​តូច។

លោក​ថ្លែង​ថា៖ «បើ​ទោះ​បី​យើង​ផលិត​ដោយ​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​ក៏​ដោយ គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​មាន​ទីធ្លា​សម​ស្រប។ ដូច​សិប្បកម្ម​ខ្ញុំ​ដែល​តូច​ដូច​នេះ គឺ​រៀប​មិន​ចេញ​ទេ។ ណា​មួយ​ត្រូវ​ការ​ទុន​ដើម្បី​ពង្រីក»។

លោក ហឹម ផានិត បាន​រៀបរាប់​ពី​ដំណើរការ​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ HACCP និង GMP ដូច្នេះ​ថា៖ «ទីមួយ​គាត់​ត្រូវ​រក​អ្នក​ប្រឹក្សា​ផ្ដល់​យោបល់​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ​នេះ។ គាត់​អាច​រក​អ្នក​ប្រឹក្សា​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ក៏​បាន នៅ​ក្រៅ​ស្រុក​ក៏​បាន។ គាត់​នឹង​ចុះ​ទៅ​បង្រៀន​ពី​ការ​អនុវត្ត​ផ្ទាល់​នូវ​ប្រព័ន្ធ​ទាំង​អស់​នោះ។ បន្ទាប់​ពី​អនុវត្ត​ហើយ ពួក​គាត់​ត្រូវ​ស្នើ​ទៅ​អង្គ​ប្រតិបត្តិ​របស់ HACCP ដើម្បី​ទទួល​វិញ្ញាបនបត្រ»។

លោក ហឹម ផានិត បន្ត​ថា ការ​ចំណាយ​ដើម្បី​ទទួល​បាន​វិញ្ញាបនបត្រ​ខាង​លើ​នេះ​គឺ​អាស័្រយ​ទៅ​តាម​អ្នក​ជំនាញ​ថា គាត់​នៅ​ក្នុង​ឬ​មក​ពី​បរទេស។ លោក​ថា៖ «ជា​ទូទៅ​តម្លៃ​ជា​ស្តង់ដារ​គឺ​ប្រហែល ១ ម៉ឺន​ដុល្លារ​អី​ហ្នឹង តែ​តម្លៃ​អាច​កើន​ដល់ ៥ ទៅ ៦ ម៉ឺន​ដុល្លារ​ប្រសិន​បើ​គាត់​ត្រូវ​បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ធនធាន​មនុស្ស​និង​កែលម្អ​អគារ​ទៅ​តាម​បទដ្ឋាន»។

តាម​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ពី​លោក ប៊ុន មុនី ប្រធាន​សមាគម​ស្ថាប័ន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​កម្ពុជា បច្ចុប្បន្ន​មាន​គ្រឹះស្ថាន​មីក្រូ​ហិរញ្ញវត្ថុ​ភាគ​ច្រើន​កំពុង​ផ្តល់​កម្ចី​សម្រាប់​សហគ្រាស​និង​សិប្បកម្ម៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍