The Phnom Penh Post Search

Search form

Logo of Phnom Penh Post newspaper Phnom Penh Post - ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​និស្សិត​ខ្មែរ​ពេល​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស ​ជប៉ុន




ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​និស្សិត​ខ្មែរ​ពេល​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស ​ជប៉ុន

កញ្ញា​ចាន់ លីហួរ នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន។
កញ្ញា​ចាន់ លីហួរ នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន។ រូបថត សហការី

ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​និស្សិត​ខ្មែរ​ពេល​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស ​ជប៉ុន

ជា​អតីត​និស្សិត​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទនីតិសាស្ត្រ និង​វិទ្យាសាស្ត្រ​សេដ្ឋកិច្ច​ (RULE) យុវតី​ចាន់ លីហួរ បច្ចុប្បន្ន​កំពុង​បន្ត​ការសិក្សា​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​លើ​ជំនាញ​ដដែល​នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​កូបេ (KOBE University) ប្រទេស​ជប៉ុន​។

កញ្ញា ចាន់ លីហួរ វ័យ ២៣​ឆ្នាំ បាន​បញ្ចប់​ការសិក្សា​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ ២០១៣ ហើយ​ទទួល​បាន​អាហារូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៤ តាមរយៈ​កម្មវិធី The Japanese Grant Aid for Human Resource Development Scholarship (JDS) ដែល​ជា​កម្មវិធី​មាន​គោលបំណង​គាំទ្រ​ដល់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ធនធាន​មនុស្ស​របស់​មន្ត្រី​រដ្ឋាភិបាល​វ័យក្មេង​ដែល​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​រៀបចំ និង​អនុវត្ត​ផែនការ​អភិវឌ្ឍ​សង្គម និង​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​កម្ពុជា។

កញ្ញា​ចាន់ លីហួរ ជាមួយ​នឹង​មិត្តភក្តិ​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន។
កញ្ញា​ចាន់ លីហួរ ជាមួយ​នឹង​មិត្តភក្តិ​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន។ រូបថត សហការី

ដោយសារ​តែ​លីហួរ គឺជា​អតីត​មន្ត្រី​រាជការ​ក្នុង​អគ្គនាយកដ្ឋាន​ពន្ធដារ​សាខា​ខេត្ត​កណ្តាល​នៃ​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច និង​ហិរញ្ញវត្ថុ​តាំងពី​កញ្ញា​រៀន​ឆ្នាំ​ទី​២​ម្ល៉េះ ដូច្នេះ​កញ្ញា​មាន​អាទិភាព​ច្រើន​ក្នុង​ការ​ដាក់​អាហារូបករណ៍​នេះ​ព្រោះ​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ដាក់​ពាក្យ​មាន​បទពិសោធ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​២​ឆ្នាំ​ក្នុង​ការងារ​រដ្ឋ។ យ៉ាងណា​មិញ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដាក់​ពាក្យ​ចំនួន​១៣៥​នាក់ មាន​តែ​២៤​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ជ្រើសរើស​ឲ្យ​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​សម្រាប់​កម្មវិធី​អាហារូបករណ៍​មួយ​នេះ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៤។

ការ​រស់នៅ និង​សិក្សា​ថ្នាក់​អនុបណ្ឌិត​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​មក​ដល់​ពេល​នេះ​គឺ​មាន​រយៈពេល​ប្រមាណ​ជា​៤​ខែ​មក​ហើយ​ដែល​លីហួរ បាន​រស់នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ជប៉ុន។

ពេល​ទៅ​ដល់​ជប៉ុន​ដំបូង អ្វី​ដែល​ពិបាក​សម្រាប់​កញ្ញា​នោះ​គឺ​ភាសា​តែ​ម្តង ព្រោះ​ថា ប្រជាជន​ជប៉ុន​មិន​និយាយ​អង់គ្លេស​នោះ​ទេ ដូច្នេះ​មាន​ការ​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ទាក់ទង។

មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ការ​រស់នៅ​ម្នាក់ឯង​ក៏​ជា​ការ​លំបាក​របស់​នាង​ដែរ។ ពេល​ខ្លះ​កញ្ញា​មាន​អារម្មណ៍​ថា ឯកោ​ខ្លាំង ដោយសារ​ត្រូវ​រស់នៅ​ក្នុង​បន្ទប់ជួល​ម្នាក់ឯង អ្វីៗ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដោយ​ខ្លួនឯង​ទាំងអស់ ដែល​ខុស​ពី​កាល​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ កញ្ញា​រស់នៅ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ។ បើ​ទោះបី​ជា​នៅ​ក្រុង​កូបេ ខេត្ត​យូកូ ពេល​នេះ​មាន​សីតុណ្ហភាព​៣ ទៅ​៤​អង្សា​ក៏ដោយ សម្រាប់​លីហួរ អាកាសធាតុ​ត្រជាក់​បែប​នេះ​មិនមែន​ជា​បញ្ហា​ឡើយ។

Content image - Phnom Penh Post

អ្វី​ដែល​កញ្ញា​ចាប់​អារម្មណ៍​ពី​ប្រទេស​ជប៉ុន​នោះ​គឺ​ភាព​ច្នៃប្រឌិត​របស់​ប្រជាជន​គេ។ កញ្ញា​ថា មិន​ថា ទៅ​ដល់​ទីណា​គឺ​មិន​ខ្វះ របស់​ញ៉ាំ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ស្ទើរ​គ្រប់​ទីកន្លែង​មាន​ម៉ាស៊ីន​សម្រាប់​ដាក់​កាក់​ចេញ​ជា​ភេសជ្ជៈ នំ មី ។ល។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​អ្វីៗ​គឺ​មាន ដំណើរការ​ដោយ​ស្វ័យប្រវតិ្ត​រួមមាន​ដូចជា បន្ទប់ទឹក​អាច​បិទ​គម្រប ឬ​បើក​តាមរយៈ​ការ​បើក​ទ្វារ​ឬ​បិទទ្វារ។ របស់របរ​ប្រើប្រាស់ វិញ​គឺ​មាន​ការ​រចនា​ប្រកប​ដោយ​ភាព​ច្នៃប្រឌិត​ខ្ពស់។ ទាក់ទង​នឹង​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ​វិញ​គឺ​សម្បូរបែប​ណាស់។ អ្នក​ដំណើរ អាច​ជ្រើសរើស​ជិះឡាន​ក្រុង តាក់ស៊ី ឬ​រថភ្លើង។

សម្រាប់​អាហារូបករណ៍​មួយ​នេះ ក្នុង​មួយ​ខែ​កញ្ញា​ទទួល​បាន​ប្រាក់​អាហារូបករណ៍​ចំនួន​១៤០០​ដុល្លារ​សហរដ្ឋអាមេរិក សម្រាប់​ចំណាយ​ថ្លៃ​ម្ហូប អាហារ បន្ទប់​ជួល និង​ការ​ចាយវាយ​ផ្សេងៗ ហើយ​ថ្លៃ​សាលា​គឺ​ខាង JDS ជា​អ្នក​បង់​ឲ្យ។ បើ​តាម​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ពី​លី​ហួរ ប្រាក់ខែ​ប៉ុណ្ណឹង​គឺ​ល្មម​សម្រាប់​ការ​ចាយវាយ​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន មិន​តិច​ពេក​ហើយ​ក៏​មិន​ច្រើន​ពេក​ដែរ។

បើ​និយាយ​ពី​ការ​រៀនសូត្រ​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​វិញ​លីហួរ ថា​ចំនួន​មុខវិជ្ជា ក៏ដូចជា​ម៉ោង​សិក្សា​ហាក់​មិន​មាន​ភាព​ខុសគ្នា​ពី​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ឡើយ ពោល​គឺ​ក្នុង​មួយ​ឆមាស​មាន​៦ ទៅ​៧​មុខវិជ្ជា​ដែល​ត្រូវ​រៀន។ ដោយឡែក​ការងារ​សាលា​វិញ​នៅ​ជប៉ុន​មាន​ការងារ​សាលា​ច្រើន​ដូចជា កិច្ចការ​សាលា(Homework, Assignment) បទ​បង្ហាញ​សម្រាប់​មេរៀន ការតម្រូវ​ឲ្យ​អាន​អត្ថបទ​ស្រាវជ្រាវ​(Journal)​ផ្សេងៗ ជាដើម។

ការសិក្សា​ថ្នាក់អនុបណ្ឌិត​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សេដ្ឋកិច្ច រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​នេះ គឺ​តម្រូវ​ឲ្យ​សិក្សា​ចំនួន ៣០​ក្រេឌីត រួម​នឹង​អត្ថបទ​ស្រាវជ្រាវ​មួយ​នៅពេល​បញ្ចប់​ការសិក្សា។ កញ្ញា លីហួរ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ផង​ដែរ​ថា​ការ​សិក្សា​នៅ​ទីនោះ​គឺ​ធ្វើ​តាម​បែប Add Class មាន​ន័យ​ថា​ថ្នាក់​នីមួយៗ គឺ​ចល័ត ដោយ​មុខវិជ្ជា​ខ្លះ​មាន​សិស្ស​២០​ជាង ខ្លះ​១០​ជាង។ ការសិក្សា​ទៀត​សោត​គឺ​មិន​សូវ​មាន​ការ​ប្រកួតប្រជែង​ប៉ុន្មាន​នោះ​ទេ បើ​ទោះបី​ជា​ក្នុង​ថ្នាក់​មាន​សិស្ស​ចម្រុះ​ជាតិសាសន៍​មកពី​ជុំវិញ​ពិភពលោក រួមមាន ចិន ហ្គាណា សេណេហ្គាល់ មីយ៉ាន់ម៉ា ឡាវ។ល។

កញ្ញា​ក៏​បាន​លើក​សរសើរ​ពី​សាលា​នៅ​ជប៉ុន​ផង​ដែរ​ថា មិន​ខ្វះ​កន្លែង​ឲ្យ​សិស្ស​រៀន​នោះ​ទេ​ដែល​ខុស​ពី​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ត្រូវ​ទៅ ហាង​កាហ្វេ​ដែល​មាន​អ៊ីនធឺណិត (Internet Cafe) ដើម្បី​ប្រជុំ​ក្រុម ឬ​ប្រើប្រាស់​អ៊ីនធឺណិត។ ឧទាហរណ៍​ជាក់ស្តែង​នៅ​សាលា​របស់​កញ្ញា (KOBE University)មាន​ជា​បណ្ណាល័យ​រួម​ធំ​មួយ​ប្រចាំ​សាលា​បណ្ណាល័យ​សម្រាប់​ដេប៉ាតឺម៉ង់​នីមួយៗ ហើយ​មាន​ជា​បន្ទប់​សិក្សា (Study Room) សម្រាប់​ឲ្យ​និស្សិត​អង្គុយ​សិក្សា ឬ​ធ្វើការ​ពិភាក្សា​ក្រុម​ផ្សេងៗ​ជាដើម។ ដូច្នេះ សិស្សនិស្សិត​ភាគច្រើន​រួម​ទាំង​កញ្ញា ចំណាយពេល​ភាគច្រើន​តែ​នៅ​សាលា ឬ​បណ្ណាល័យ​ព្រោះ​ថា​អ្វីៗ​គឺ​មាន​មិន​ខ្វះ។ សម្រាប់​កញ្ញា​ផ្ទាល់​ក៏ដូចជា​សិស្ស​អន្តរជាតិ​ផ្សេងៗ​ដែរ ដោយ​មួយ​ថ្ងៃៗ ចាប់ពី​ថ្ងៃ​ចន្ទ​ដល់​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​ចំណាយ​ពេល​ជាង​១០​ម៉ោង នៅ​សាលា​ដើម្បី​ធ្វើការងារ​សាលា ឬ​អាន​សៀវភៅ។

គម្រោង​ទៅ​អនាគត​របស់​លីហួរ​ពេល​ត្រឡប់​មក​វិញ​គឺ​នឹង​ចូល​បម្រើ​ការងារ​នៅក្នុង​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច ដោយសារ​កញ្ញា​បាន​ចុះកិច្ចសន្យា​មុន​ពេល​ចេញ​ទៅ​បន្ត​ការសិក្សា​ថា​នឹង​បម្រើ​ការងារ​ជូន​រដ្ឋ​ក្នុង​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​មុន​នឹង​ដាក់​អាហារូបករណ៍​ម្តង​ទៀត។ ដូច្នេះ​កញ្ញា​រំពឹង​ថា អ្វី​ដែល​បាន​រៀន​នៅ​ប្រទេស​ជប៉ុន​អាច​ជា​ទុន​ដើម្បី​ជួយ​អភិវឌ្ឍ​ប្រទេស​កម្ពុជា​លើ​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច​នេះ​តែ​ម្តង ជាពិសេស​ការ​គ្រប់គ្រង​ចំណូល​ចំណាយ របស់​រដ្ឋាភិបាល៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍