The Phnom Penh Post Search

Search form

CARE Cambodia ៖ សំឡេង​នៃ​សមភាព​យេនឌ័រ

Content image - Phnom Penh Post
លោកស្រី Joanne Fairley ប្រធាន​អង្គការ CARE Cambodia។ រូបថត SUPPLIED

CARE Cambodia ៖ សំឡេង​នៃ​សមភាព​យេនឌ័រ

ខណះពេល​ដែល​ដំណើរការ​នេះ​ដើរ​ទៅ​មុខ​បន្តិច​ម្តងៗ និង​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​​គឺជា​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​ការ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​កាន់តែ​ច្រើន​នូវ​អ្វី​ដែល​កំពុង​តែ​ដុះ​ពន្លក​ស្ងាត់ៗ​នៅ​ក្នុង​វិសាលគម​សមភាព​យេនឌ័រ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​។

លោកស្រី Joanne Fairley សញ្ជាតិ​អូស្ត្រាលី​ជា​នាយក​ប្រចាំ​ប្រទេស​នៃ​អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋាភិបាល CARE Cambodia បញ្ចេញ​នូវ​ឆន្ទៈ​ដ៏មុតមាំ​សម្រាប់​បុព្វហេតុ​មនុស្សធម៌​ដែល​ផ្អែក​តាម​ការ​មើលឃើញ​ការងារ​ស្វិតស្វាញ​របស់​លោកស្រី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ជាច្រើន​ដូចជា វៀតណាម ថៃ ឥណ្ឌូនេស៊ី និង​ប៉ាគីស្ថាន អស់​រយៈពេល ២៥ ​ឆ្នាំ​។

លោកស្រី គឺ​គ្រាន់​តែ​ជា​ឧទាហរណ៍​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ជនជាតិ​អូស្ត្រាលី​ជាច្រើន​ដែល​កំពុង​ធ្វើការ​ដោយ​មិន​ខ្លាច​នឿយ​ហត់​ដើម្បី​គាំទ្រ​ការអភិវឌ្ឍ​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​។

ការងារ​របស់​លោកស្រី​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ចាប់​តាំងពី​ការ​ចូល​មក​នៅ​ទី​នេះ​នៅ​ខែ​មីនា ឆ្នាំ​ ២០១៥ ស្រប​គ្នា​ទៅ​នឹង​ការ​ប្តេជ្ញាចិត្ត​របស់ CARE ក្នុង​ការ​ពង្រឹង​អំណាច​សេដ្ឋកិច្ច​សង្គម​របស់​ស្ត្រី និង​ការ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​សុខភាព​ផ្លូវ​ភេទ និង​សិទិ្ធ​សុខភាព​បន្ត​ពូជ និង​អំពើ​ហិង្សា​ដោយសារ​យេនឌ័រ​។

លោកស្រី Fairley បាន​និយាយ​ថា​៖ «​ខ្ញុំ​គិត​ថា​មាន​ច្រើន​ណាស់​រឿង​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ការ​រើសអើង​យេនឌ័រ និង​ការ​រើសអើង​ភេទ​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ដែល​មិនមែន​មាន​តែ​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​»​។ លោកស្រី​បន្ត​ថា​៖ «​ប្រសិន​បើ​អ្នក​សម្លឹង​មើល​​ទៅ​លើ​ប្រទេស​កម្ពុជា ស្ត្រី​កម្ពុជា​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​បួន​នាក់​ធ្លាប់​មាន​បទពិសោធ​ក្នុង​ការ​ជួប​ប្រទះ​នូវ​អំពើ​ហិង្សា​ដោយសារ​យេនឌ័រ​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ពួកគេ​»​។

សម្រាប់​ប្រជាជន​ភេទ​ស្រី​នៅ​កម្ពុជា​ដែល​មាន​ចំនួន ៧,៦៥ ​លាន​នាក់​ដែល​នេះ​ជា​កំណត់ត្រា​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ដោយ​ធនាគារ​ពិភពលោក​ក្នុង​ឆ្នាំ​ ២០១៥ មាន​ន័យ​ថា​ស្ត្រី ១,៩១ លាន​នាក់​ធ្លាប់​ត្រូវ​បាន​ទទួល​រង​អំពើ​ហិង្សា​ក្នុង​ទម្រង់​ណា​មួយ​។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​លោកស្រី​កត់សម្គាល់​ថា​បើ​ធៀប​ទៅ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ក្នុង​តំបន់​ដូចជា ប្រទេស​ឡាវ វៀតណាម និង​ថៃ​ កម្ពុជា​កំពុង​ធ្វើការ​កែលម្អ​បាន​ល្អ​ណាស់​ជាមួយ​នឹង​ការ​រីកចម្រើន​របស់​ខ្លួន​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ការ​បញ្ចប់​ការ​រើសអើង​យេនឌ័រ និង​ការ​បៀតបៀន​ផ្លូវភេទ​។

ដូច្នេះ​អាណត្តិ​របស់​អង្គការ CARE គឺ​ដើម្បី​បង្ហាញ​ស្ថិតិ​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ដែល​ពេល​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​រំលង​។

លោកស្រី Fairley បាន​ចាប់ផ្តើម​ឈាន​ជើង​របស់​លោកស្រី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ការងារ​មនុស្សធម៌​លើក​ដំបូង​នៅក្នុង​ប្រទេស ហ្គាតេម៉ាឡា ២៥ ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​។ ដោយ​បាន​​ចាកចេញ​ពី​ប្រទេស​អូស្ត្រាលី​នៅ​អាយុ ១៨ ​ឆ្នាំ គាត់​បាន​ទៅ​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ហើយ​បន្ទាប់​មក​ក៏​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​អស់​រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​ដែល​បាន​ឆ្លងកាត់​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក អាស៊ី អាមេរិកឡាទីន និង​អាស៊ី​ប៉ែក​មជ្ឈឹម​​ខាង​កើត​។

ក្នុង​ចំណោម​បុគ្គលិក​របស់​អង្គការ​ឃែរ​កម្ពុជា​ចំនួន​ ១៥០ ​នាក់​លោកស្រី​បាន​ចាត់​ទុក​ខ្លួន​លោកស្រី​ផ្ទាល់​ជា​បុគ្គលិក​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​បុគ្គលិក​អន្ដរជាតិ​ទាំង​ប្រាំ​៖ «​វា​ជា​កិច្ចខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ដោយ​ចេតនា​ដោយ​អង្គការ CARE ដើម្បី​លើក​កម្ពស់ និង​ប្រើប្រាស់​ឱ្យ​អស់​ពី​សមត្ថភាព​របស់​យើង បុគ្គលិក​ជាតិ​របស់​យើង និង​សមត្ថភាព​របស់​យើង​នៅ​កម្រិត​ថ្នាក់​ជាតិ​។ ពួកគេ​គឺជា​អនាគត​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​មិនមែន​ជា​ពួកយើង​នោះ​ទេ​»៕

ស្ត្រី​ម្នាក់​សំឡេង​មួយ

កាលពី​ខែ​មុន​លោកស្រី Fairley បាន​ចូលរួម​ក្នុង​កិច្ចប្រជុំ​សកល​ស្តីពី​អភិបាលកិច្ច​មូលដ្ឋាន។ ចំណុច​អាក្រក់​តែ​ជា​ចំណុច​ដែល​កើតឡើង​ជាក់ស្តែង​មួយ​ត្រូវ​បាន​លើក​ឡើង ស្ត្រី​ដែល​មាន​តំណែង​ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​មិន​មាន​អ្វី​ច្រើន​ជាង​គ្រាន់​តែ​ជា​តំណាង​រូបភាព​ដែល​បាន​ចង​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​ពួកគេ​នោះ​ទេ​។ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​បំពេញ​របៀបវារៈ​សង្គម​។

វា​មាន​ភាព​គួរ​ឱ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​លោកស្រី​បាន​និយាយ​ថា​ខណៈ​ដែល​កិច្ចប្រជុំ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​​ទិន្នន័យ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ដែល​បាន​បញ្ជាក់​ថា​ស្ត្រី​ដែល​មាន​អំណាច​នយោបាយ​គឺ​មិន​មាន​ឥទ្ធិពល​ស្មើ​គ្នា​ទៅ​នឹង​បុរស​ទេ​។ លោកស្រី​បាន​ចែករំលែក​ថា​៖ «គឺ​តែងតែ​មាន​បុរស​ម្នាក់​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ដែល​ចាំ​ធ្វើ​ថវិកា ឬ​ការ​គ្រប់គ្រង​គណនី​»​។

«​ចំពោះ​ការងារ​ដែល​អង្គការ​ដូចជា CARE ធ្វើ វា​អាច​បង្ហាញ​ថា​យើង​កំពុង​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ក្នុង​ការ​ជំរុញ​ឲ្យ​ស្ត្រី​ចូល​ទៅ​កាន់​មុខ​តំណែង​ជា​អ្នកដឹកនាំ ប៉ុន្តែ​បើ​បែប​នេះ​មែន​វា​យ៉ាង​ម៉េច​? ហើយ​ដើម្បី​អ្វី​?»

លោកស្រី Fairley ជឿជាក់​ថា​មាន​ឧបករណ៍​ក្នុង​ការ​ប្រឈម​ជាមួយ​នឹង​បញ្ហា​ទាំង​នេះ​ពី​កម្រិត​មូលដ្ឋាន​។ ក្នុង​បរិបទ​នេះ​កម្ពុជា​បាន​មាន​ភាព​រីកចម្រើន​ទោះបី​ជា​ស្ងាត់ស្ងៀម​ក៏ដោយ​ហើយ​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ថា​សូម្បី​តែ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មួយ​ដែល​ជា​ទូទៅ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើលឃើញ​ថា​ជា​ប្រទេស​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​ពុករលួយ​ក៏ដោយ ក៏​ផែនការ​គំនិត​ផ្តួចផ្តើម​ដឹកនាំ​ដោយ​អង្គការ​ក្រៅ​រដ្ឋាភិបាល​ដូចជា សមាគម​សាមគ្គី​នៃ​បុគ្គលិក​ផ្សព្វផ្សាយ​ស្រាបៀរ​នៅ​កម្ពុជា (SABC) របស់​អង្គការ CARE នៅ​តែ​ត្រូវ​ទទួល​បាន​ការ​ស្វាគមន៍ និង​បាន​បន្ត​​ដំណើរការ​យ៉ាង​ពេញលេញ។

SABC ដើរ​តួនាទី​ជា​សហជីព​សម្រាប់​បុគ្គលិក​ផ្សព្វផ្សាយ​ស្រាបៀរ​មួយ​ស្ត្រី​ដែល​លក់​ម៉ាក​ស្រាបៀរ​ផ្សេងៗ​គ្នា​នៅ​ឯ​បៀរ​ហ្គាឌិន​មិន​ដែល​ត្រូវ​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​បុគ្គលិក​ត្រឹមត្រូវ​នោះ​ទេ​ហើយ​តែងតែ​ទទួល​បាន​នូវ​ការ​យាយី និង​មើល​ងាយ​ជា​ញឹកញាប់​។

មួយ​ទសវត្សរ៍​មុន CARE បាន​បង្កើត​ក្រុម​គាំទ្រ​សម្រាប់​កម្មការិនី​ទាំង​នេះ​ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគាត់​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​ឲ្យ​ទៅ​ជា​សំឡេង​តែ​មួយ​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា និង​មាន​មោទនភាព​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ការងារ​របស់​ពួកគាត់​យក​ជា​ការ​បាន​រួម​ទាំង​ការ​ធានា​តម្លៃ​របស់​ពួកគាត់​ក្នុង​នាម​ជា​ស្ត្រី និង​ជា​កម្មករ​ពិតប្រាកដ​។

លោកស្រី​បាន​ពន្យល់​៖ «បន្ទាប់​ពី​រយៈពេល​បី​ឆ្នាំ​ដែល​ពួក​យើង​បាន​ឈាន​ជើង​ចេញ​ពី​ទី​នោះ​ក្រុម​គាំទ្រ​នេះ​ឥឡូវ​គឺ​កាន់​តែ​ធំ និង​មាន​ភាព​ជោគជ័យ​ដែល​ពួកគេ​មាន​គេហទំព័រ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​រួម​ទាំង​ពួកគេ​ធ្វើការ​រៃអង្គាស​ប្រាក់​​ដោយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ផង​ដែរ​។ វា​ជួយ​​ការពារ​ពួកគេ​នៅ​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​នៃ​ប្រាក់​ឈ្នួល និង​ការ​បៀតបៀន​។ ហើយ​វា​អាច​ជួយ​ស្ថាបនា​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​សិទ្ធិ​ការពារ​ដោយ​ច្បាប់​ការងារ​ដែល​នៅក្នុង​ករណី​ប្រទេស​កម្ពុជា​គឺ​នៅ​មាន​ភាព​ខ្វះខាត​នៅ​ឡើយ​»​។

ភារកិច្ច​របស់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប

ក្របខ័ណ្ឌ​ប្រើប្រាស់​ដោយ CARE គឺជា​ការ​ផ្តល់​សិទ្ធិ​អំណាច​យេនឌ័រ​ទាំង​បី​ផ្នែក​៖ រដ្ឋាភិបាល ទំនាក់ទំនង និង​បុគ្គល​។

រដ្ឋាភិបាល​គឺ​ស្ថិត​នៅ​លើ​គេ​បង្អស់​លក្ខខណ្ឌ​ទាំង​បី​នេះ​ដើម្បី​ទទួល​ស្គាល់​កម្មករ​ទាំង​នេះ​ថា​ជា​កម្មករ​ស្រប​ច្បាប់ និង​អនុវត្ត​គោលនយោបាយ​ក្រោម​ច្បាប់​ការងារ​របស់​ពួកគេ​។ «​ការងារ​របស់​យើង​គឺ​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ពួកគេ​ស្របច្បាប់ [​កម្មករ​បម្រើ​សេវា​ផ្លូវ​ភេទ និង​ការ​កម្សាន្ត​អ្នក​ផ្សព្វផ្សាយ​ស្រាបៀរ និង​កម្មករ​សំណង់​ជា​ស្ត្រី​] ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​មាន​សិទ្ធិ​ការពារ​ក្រោម​ច្បាប់​ការងារ​។ ប្រធានបទ​ធំ​មួយ​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ប្រតិបត្តិការ​ទៅ​លើ​គឺជា​ច្បាប់​បៀតបៀន​ផ្លូវ​ភេទ​នៅ​កន្លែង​ធ្វើការ​»​។

លោកស្រី Fairley និយាយ​ថា​ស្ត្រី​ត្រូវ​ធ្វើការ​នៅ​លើ​ទំនាក់ទំនង​របស់​ខ្លួន​ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​ផ្សេង​ទៀត​ស្ត្រី​កម្មករ​ផ្សេង​ទៀត​បុរស​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ និង​សហគមន៍​របស់​ពួកគេ​។ ពួកគេ​ត្រូវការ​ដើម្បី​ទាមទារ​ឱ្យ​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​កម្មករ​ជំនាញ​ឯករាជ្យ​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​ផង​ដែរ​ដូចជា​នៅ​ក្នុង​កន្លែង​ការងារ​ដើម្បី​ឱ្យ​មនុស្ស​ដឹង​ថា​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​ធ្វើ​គឺ​ស្រប​ច្បាប់​ហើយ​ថា​ពួកគេ​មាន​សិទ្ធិ​ស្មើ​គ្នា​ជាមួយ​បុរស​ដែល​ជា​សមភាគី​។

ជា​ចុងក្រោយ​ស្ត្រី​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​តែ​​ដើរតួ​ជា​លក្ខណៈ​បុគ្គល និង​អប់រំ​ខ្លួន​នាង​ផ្ទាល់​នៅ​លើ​តម្លៃ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទស្សនៈ និង​សិទ្ធិ​របស់​នាង​។ លោកស្រី Fairley និយាយ​ទៀត​ថា​៖ «​ស្ត្រី​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​តែ​យល់​ដឹង​ថា​ខ្លួន​មាន​សិទ្ធិ​អ្វី​ខ្លះ​ថា​តើ​នាង​គួរ​មាន​កិច្ចសន្យា​ការ​ឈប់​សម្រាក​មាតុភាព ឬ​ឈប់​សម្រាក​ឈឺ ឬ​ប្រសិន​បើ​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​នាង​ធ្វើការ​លើស​ម៉ោង​ ប៉ុន្តែ​នាង​មិន​ចង់​។ ពេល​ណា​មាន​ផ្ទៃពោះ​នារី​នោះ​ត្រូវ​បាន​គេ​បណ្តេញ​ចេញ​។ ហើយ​ពួកគេ​មិន​បាន​ធ្វើ​អ្វី​​ទៅ​លើ​បញ្ហា​នេះ​ទេ​ព្រោះ​ពួកគេ​គិត​ថា​នោះ​ជា​រឿង​ធម្មតា​មួយ»។

មតិ​ឆ្លើយតប​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ

​ដោយ​មិន​មាន​ការ​រុញ​ច្រាន​នូវ​បញ្ហា​សំខាន់ៗ CARE ក៏​ចូលរួម​ក្នុង​ការ​ប្រឆាំង​តស៊ូ​នឹង​បញ្ហា​ផ្សេង​ទៀត​ដែរ​ដូចជា ការ​ទាមទារ​ឲ្យ​មាន​តម្លាភាព និង​កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ​រវាង​ប្រជាពលរដ្ឋ និង​រដ្ឋាភិបាល​របស់​ពួកគេ​។

ការ​រីកចម្រើន​ទាក់ទង​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​គឺ​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​ក្របខ័ណ្ឌ​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​សង្គម (ISAF) ដែល​កំពុង​ទទួល​បាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍​នៅក្នុង​ប្រទេស​នេះ​។ នៅក្នុង​ស្រុក​ចំនួន ៥០ ​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​កម្ពុជា​មណ្ឌល​សុខភាព​ឃុំ សាលារៀន​ឃុំ និង​ក្រុម​ប្រឹក្សាឃុំ​នឹង​ត្រូវ​បាន​វាយតម្លៃ​ដោយ​ផ្អែក​លើ​មតិ​ឆ្លើយតប​អំពី​ទទួល​ខុស-ត្រូវ​របស់​ស្ថាប័ន​ទាំងអស់​នោះ​​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​។ ក្រោម​ការ​ត្រួតពិនិត្យ​របស់​ក្រសួង​មហាផ្ទៃ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ត្រូវ​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​ផ្តល់​មតិ​ចំពោះ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ឃុំ​លើ​សេវា​អប់រំ និង​សុខភាព​។

លោកស្រី Fairley បាន​បង្ហើប​ប្រាប់​ថា​៖ «​វា​ជា​ជំហាន​ដ៏ធំ​មួយ​។ ការងារ​របស់ CARE គឺ​ការ​អប់រំ​ពលរដ្ឋ​ថា​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​ពួកគេ​មាន​អ្វីខ្លះ​ដើម្បី​ផ្តល់​នូវ​មតិ​ឆ្លើយតប បន្ទាប់​មក​នឹង​មាន​ការ​ប្រជុំ​អាជ្ញាធរ​ថ្នាក់​ឃុំ​ដើម្បី​ពិភាក្សា​អំពី​សិទ្ធិ និង​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ និង​អ្វី​ដែល​ចាំបាច់​ត្រូវ​ចាត់​វិធានការ​ឥឡូវ​នេះ​»​។

«​បញ្ហា​របស់​អ្នក​មាន​ដូចជា​ការ​ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​គិត​ថា​រដ្ឋាភិបាល​ពុករលួយ និង​សមត្ថភាព​បុគ្គលិក​ធ្វើការ​មាន​កម្រិត​ទាប​ហើយ​​ឥឡូវ​អ្នក​ក៏​មាន​កម្មវិធី​បែប​នេះ​ដើម្បី​ជួយ​។ នេះ​គឺជា​អនាគត​នេះ​គឺជា​ប្ញសគល់​នៃ​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ​»​។

លោកស្រី Fairley បាន​បញ្ជាក់​ពី​តួនាទី​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ថា​៖ «​ពួកយើង​មាន​វត្តមាន​សព្វ​ថ្ងៃ​នៅ​ទី​នេះ​គឺ​ដោយសារ​តែ​រដ្ឋាភិបាល​បានអនុញ្ញាត​ឱ្យ​យើង​នៅ​ទី​នេះ​ហើយ​ជា​ការពិត​ដែល​ថា​ពួកគេ​បាន​បើក​ចំហ​ឲ្យ​អង្គការ​ដូចជា CARE មក​ធ្វើការ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នេះ​»​។

លើស​ពី​នេះ​ទៀត​លោកស្រី Fairley បាន​សម្តែង​ការ​ដឹង​គុណ​របស់​លោកស្រី​ទៅ​ជំនួយ​អូស្ត្រាលី​ដែល​ជា​ម្ចាស់​ជំនួយ​ចម្បង​​របស់​ពួកគេ​សម្រាប់​រយៈពេល ២៥ ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ​នៅ​ទូទាំង​វិស័យ​ផ្សេងៗ​គ្នា​៖ «​ជំនួយ​អូស្ត្រាលី​បាន​គាំទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​​​ទៅ​លើ CARE ដូច្នេះ​យើង​ពិត​ជា​អរគុណ​ដល់​ពួកគេ​ខ្លាំង​ណាស់​។ មិន​ត្រឹម​តែ​ជំនួយ​អូស្ត្រាលី​ប៉ុណ្ណោះ​​ទេ​តែ​ពួកយើង​សូម​ថ្លែង​អំណរគុណ​ដល់​អ្នក​ឧបត្ថម្ភ​ឯកជន​ពី​ប្រទេស​អូស្ត្រាលី ជាពិសេស​សម្រាប់​ការងារ​របស់​យើង​នៅ​ក្នុង​ប៉ែក​ឦសាន​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា»។

ចំពោះ​លោកស្រី Fairley បើ​សិន​ជា​គ្មាន​ការ​ធ្វើ​ការងារ​ពោរពេញ​ដោយ​ឆន្ទៈ និង​គ្មាន​ភាព​អត្មានិយម​ពី​ក្រុម​ជម្រើស​ជាតិ​របស់​អង្គការ CARE មិនមែន​ត្រឹម​តែ​បុគ្គលិក​បច្ចុប្បន្ន​ទេ ប៉ុន្តែ​បុគ្គលិក​ទាំងអស់​កន្លង​មក​ដែល​បាន​ធ្វើការ​ឲ្យ​អង្គការ​នេះ​នៅ​រយៈពេល ២៥ ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ​ចាប់​តាំងពី​ពេល​ដែល​មាន​វត្តមាន​របស់​អង្គការ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា អង្គការ​នេះ​នឹង​មិន​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ការ​ជា​ការ​គោរព​ដូច​ដែល​មាន​នោះ​ទេ ទោះ​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋាភិបាល ឬ​ក្នុង​ចំណោម​ម្ចាស់​ជំនួយ​ឯកជន​ក៏ដោយ​។ «យើង​ត្រូវ​តែ​ឆ្ពោះ​ទៅ​មុខ​រហូត​យើង​ត្រូវ​ចងចាំ​ថា​ការងារ​របស់​យើង​បាន​ផ្តល់​នូវ​សំឡេង​សម្រាប់​យុវជន​រស់រវើក និង​មាន​ឆន្ទៈ​ចង់​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​ការ​ផ្លាស់ប្តូរ​ប្រទេស​កម្ពុជា​»៕

អត្ថបទគួរចាប់អារម្មណ៍